 |
|
|
|
 |
Once upon a dream
Fimmtudagur, 22. apríl 2004
Þegar ég var sjö ára þá byrjaði ég í skóla í Kópavogi. Í þessum skóla var strákur sem sá mig í frímínútum í skólanum fyrsta daginn og seinna komst ég að því að hann tók ákvörðun um að giftast mér þegar hann sá mig þennan dag. Við vorum ekki saman í bekk fyrr en við urðum tólf ára. Í tólf ára bekk var tekið upp á þeirri nýjung að leyfa okkur að koma með dót í skólann á föstudögum. Vinsælast var að koma með Nintendo spilin, þessi litlu sem gengu fyrir pínulitu batteríunum. Þetta voru dýr tölvuspil og ég átti ekki svona tæki. Það var svipað ástatt fyrir fleiri í bekknum þannig að þeir sem áttu tölvuspil og komu með þau í skólann urðu rosalega vinsælir og yfirleitt myndaðist röð af krökkum sem langaði að prufa hjá þeim. Þessi strákur var fljótur að spotta mig í hverri biðröðinni á fætur annarri til að prófa hjá krökkunum sem komu með spilin sín í skólann svo hann tók afdrifaríka ákvörðun. Næsta föstudag mætti hann með tölvuspilið sitt og fyrr en varði var ég komin í röðina hjá honum. Nema.. þegar ég var búin að spila þá sagði hann að ég mætti fá spilið lánað yfir helgina. Restin er history. Við urðum fljótlega bestu vinir í einlægri merkingu þess orðs. Hann var sá sem ég leitaði til þegar mér leið illa eða þegar ég var hrædd eða þegar ég var bara einmana og hann var alltaf til staðar fyrir mig, jafnvel þegar engin annar var það. Ef ég þurfti að gráta þá gerði ég það heima hjá honum og hann hélt utan um mig og huggaði mig. Hann var líka sá sem ég fór með í bíó, niður í bæ til að kaupa ís eða spreða peningum á föstudegi eftir útborgun hjá Granda. Þegar ég varð eldri breyttist ekkert. Jafnvel þó ég ætti kærasta leitaði ég oftast frekar til hans þegar ég var leið yfir sumum málum, og hann þurfti stundum að útskýra fyrir kærustunum sínum af hverju koddinn hans var allur útgrátinn í maskara. Ég er löngu hætt að gráta í kodda. Vonlaust að ná maskaranum úr. Ég bjó hjá pabba og einn daginn fann hann sér konu og flutti út. Eftir nokkra daga hringdi ég í besta vin minn og bað hann um að flytja til mín. Hann kom, klukkutíma seinna, upp stigann með einn svartan ruslapoka. Við vorum tæplega tvítug. Við trúlofuðum okkur hálfu ári seinna og að sjö árum liðnum giftum við okkur eins og í ævintýrunum og létum meira að segja frábæra söngvara syngja lagið Once Upon A Dream úr Sleeping Beauty í kirkjunni. Um daginn föðmuðumst við og hann fór niður sama stigann. Núna rétt áðan var ég að fara í gegnum kassa... og hvað haldiði að ég hafi fundið? Nintendo Donkey Kong. Mint condition. Með batteríum. Bitter sweet. | anna | 19:24 |
comments
Nú er þér algjörlega ókunnug manneskja búin að fá fortíðarboðskort í brúðkaupið ykkar, og á sína minningu úr því - án vídeóupptökuvélar! Fallegt lag, og mér sýnist þetta ætla að verða fallegur skilnaður
Ég er svo meir að ég fékk bara tár í augun við að sjá fallega sögu enda á þennan hátt. Óska ykkur alls hins besta... já og ekki vera að berja þig í hausinn með fíknina, hún er beinlínis nauðsynleg á svona stundum (ráðlegging frá fíkli allra tíma Það er yndislegur andskoti þegar hjón geta skilið og látið væntumþykjuna lifa, mikið svakalega eruð þið rík ef rétt er. Passið ykkur bara þegar þið farið að skipta "draslinu" að láta ekki einhvern örbylgjuopn eða kvörnuð koníaksglös breyta þeim tilfinningum. Ein eða nokkrar skítnar milljónir skipta engu ef vinskapur ykkar má lifa. Nr. 9 | posted by: Úllen Dúllen | 23.04.2004 | 9:07:37 | [+] |No worries.. hann fær örbylgjuofninn og ég fæ vínglösin. Við erum búin að ganga frá þessu. Ég hef orðið vitni af skiptingu eigna, bæði hjá mínum eigin foreldrum (man ekki hversu oft) og einnig hjá öðru fólki. Ég hef séð menn tryllast yfir kertastjaka. So far hefur ekki komið upp ágreiningur hjá okkur og ég vona að við sleppum við svona rugl. En í öll skiptin sem ég varð vitni að hurðaskellum, kýlingum í veggi, gráti og gnýstran tanna.. þá var það yfirleitt vegna þess að annar aðilinn var mjög, mjög ósanngjarn. Til dæmis var umræddur kertastjaki það eina sem viðkomandi eiginkona (og þetta var ekki skyldmenni mitt) hafði erft frá ömmu sinni en af einhverjum ástæðum vildi eiginmaðurinn fá kertastjakann. Go figure.
|
).
