 |
|
|
|
 |
Munkasaga - framhald
Laugardagur, 03. apríl 2004
Hann Igor kemur sterkur inn, eins og ég vissi að hann myndi gera. Ég er líka orðin svo þroskuð að þegar ég var gjörsamlega orðin viðþolslaus af því að bíða eftir að hann léti sjá sig, þá bara auglýsti ég eftir honum. Sem betur fer gaf hann sig fram því eins og þeir sem lesa síðuna mína vita þá hef ég ríkt ímyndunarafl og er ekki feiminn við að nota það bæði til góðs og ills. Ég er fljót að mála skrattann á vegginn þegar mér hentar. En ég er oftast fljót að mála yfir hann abstrakt listaverk (afneitun) sem ég segi fólki að sé hitt eða þetta. Abstrakt er gott. Það býður upp á óendanlega möguleika. Igor segir að ég sé munkur. Það eru engar sérstakar fréttir svosem, nema mig vantar réttu tólin. Það er hægt að laga, veit það því ég fæ tonn af spammi daglega frá góðhjörtuðum einstaklingum úti í heimi sem vilja stækka á mér typpið. Velviljað fólk. Skyndilega, þegar ég var að lesa kommentið þar sem Igor segir að ég sé þessi munkur, mundi ég eftir atviki sem átti þátt í að móta karakter minn þegar ég var krakki. Þegar ég var sjö ára byrjaði ég í grunnskóla í Kópavogi. Drulluvogi, eins og einn félagi minn kallaði hann þegar við vorum komin á unglingsárinn. Útskýri það réttnefni seinna. Þegar ég byrjaði í skólanum fékk ég taugaáfall. Aðallega vegna þess að ég hafði verið óþekktarangi í gamla skólanum mínum og var í gengi með strák sem ég hafði verið með í leikskóla sem hét Beggi. Minnir mig. Í nýja skólanum þekkti ég hinsvegar engan og taldi því stöðu mína til strákapara vera frekar laka. Hvað gerir maður í aðstæðum sem þessum? Maður lætur lítið fyrir sér fara og kannar aðstæður. Sem ég gerði. Ég var fljót að átta mig á því að í frímínútum var aðallega tvennt sem þótti einkar eftirsóknarvert. 1. Hlaupa undan strákunum. Ég komst fljótt að því að með því að vera bara ekkert að hlaupa undan strákunum þá létu þeir mann í friði. Ég sat stundum á trjádrumbi og fylgdist með þeim smala stelpunum veinandi í port þar sem þeir völdi þá vælugjörnustu og hentu henni í ruslageymsluna þar sem hún brotnaði niður og kallaði á hjálp eins og líf hennar lægi við. Stundum velti ég því fyrir mér hvar í fjandanum kennararnir voru og hvort þeim væri bara alveg sama þótt strákarnir níddust svona á stelpunum. Seinna komst ég að því að þessir strákar voru hátíð miðað við árganginn á undan. Einn daginn gerðist samt hið óútreiknanlega. Ég sat á drumbnum mínum þegar einn strákurinn kallaði: "náum henni" og benti á mig. Ég hreyfði mig ekki. Þegar þeir voru komnir upp að mér hrifsuðu þeir mig af drumbnum og hrintu mér áfram í áttina að ruslinu. Djöfull, hugsaði ég. Ég vil ekki fara í ruslið. En hvaða valkosti hafði ég? Þeir voru fjórir á móti mér einni og ég er á móti slagsmálum. Hefði hvort sem er aldrei lagt í þá. Auk þess... með því að streitast á móti var ég orðin krónískt fórnarlamb. Sem ég kærði mig ekki um að vera. Ég kann bara eina vörn í svona aðstæðum. Það er vörnin: "who cares". Þeir opnuðu ruslageymsluna og ég bað þá um að bíða aðeins.. hagræddi ruslapokanum og lét mig falla letilega afturábak, eins og í hægindastól, með hendur aftur fyrir haus og krosslagðar fætur. Þeir voru furðulegir á svipinn þegar þeir lokuðu. Eins og þeir væru á báðum áttum. Hálf hræddir. Og ef þeir hefðu bara vitað hvað ég var hrædd. Ég var terrified við að vera lokuð inní myrkrinu. Ég stólaði á að þeir myndu ekki nenna að hrekkja mig ef ég léti eins og mér fyndist þetta bara fyndið. Ruslageymslan var tvískipt og úr dökk bæsuðum krossvið. Maður gat horft yfir í hina geymsluna í gegnum gat sem var á milli. Þetta veit ég vegna þess að innan um óþétta hurðina kom smá ljós inn í ruslageymsluna sem lýsti upp augun í næsta fórnarlambi sem var hent inní geymsluna við hliðina á mér. Hún öskraði og æpti, tók sér svo pásu og kíkti yfir til mín. Svo hélt hún áfram að berja á hurðina. Svo fór hún að gráta. Ég hvíslaði til hennar að hætta, þá myndu þeir hleypa okkur út. Tveimur mínútum seinna var opnað fyrir mér en hin aumingja stelpan fékk að dúsa þarna það sem eftir lifði af frímínútunum. Ég var aldrei læst inní ruslageymslu aftur. Hvort það var þremur árum seinna sem ég kenndi stelpunum að það var hægt að losa sig við stráka á mjög einfaldan hátt. Maður sagði bara: "Á ég að kyssa þig?" Þetta trix hætti reyndar að virka nokkrum árum seinna. Ég komst að því the hard way. | anna | 22:26 |
comments
Jú reyndar. Ég notaði þetta mikið á aldrinum 16 - 20 ára. Prufaði að nota "ég er gift" eitt kvöldið en það var ekki að virka. Ólæknandi kynsjúkdómur er málið. Ég meina.. ekki segir maður: "neee.. þú ert leiðinlegur og mig langar ekki að þekkja þig". Menn verða að finna það út sjálfir, ekki ætla ég að segja þeim það. Sjís djöfuls lygari er ég. Veistu Harpa að þegar ég verð pirruð þegar ég er úti á lífinu, þá sjaldan, og ef einhver er að bögga mig þá bregði ég fyrir mér NY attitúdinu sem var allavega við lýði fyrir 911. FOKK OFF OG LÁTTU MIG Í FRIÐI. Nr. 4 | posted by: anna | 3.04.2004 | 23:01:54 | [+] |Ég held að Harpa sé þarna að tala um sýki og sjúkleika í merkingiunni að vera sjúkur í kynlíf (með áherslu á í). Sem væri þá náttúrulega klént brush-off. Mér bara svona datt þetta í hug, veit ekki þó. Nr. 8 | posted by: Atviksorða-Anna | 4.04.2004 | 8:49:28 | [+] |
|
Ég ekki skilja baun í bala!
