 |
|
|
|
 |
Mér fallast hendur
Sunnudagur, 18. apríl 2004
Í dag ákvað ég að færa krakkana í hjónaherbergið. Ætla mætti að ég hefði verið á lyfjum eða í brjáluðu bjartsýniskasti þegar ég tók ákvörðunina og byrjaði því þetta er þrælavinna. Þegar ég var búin að henda öllu út úr hjónaherberginu og inn í stofu féllust mér hendur. Fékk mér sígarettu (já ég er fallin og ekki orð um það meir) og kók (já ég er líka fallin þar, not a word!). Á þessu andartaki var ég búin með of mikið til að hætta við.. en átti samt allt eftir. Hélt áfram með hjálp blaðamannsins sem var búinn í vinnunni og var svo yndislegur að koma og hjálpa mér. Þegar við vorum búin að færa húsgögnin úr barnaherberginu yfir í hjónaherbergið beið okkar breiða af drasli í barnaherberginu sem átti eftir að fara í gegnum og HENDA! Ég sver.. ég held að það vaxi drasl í barnaherberginu. Mér féllust gjörsamlega hendur, ég féll á kné og bara grét ofaní teikningar, tuskudýr, skeljar, steina, spýtur, litabækur, kinder egg dót ANDSKOTANS og fleira RUSL. Það er ekki af ástæðulausu sem ég hef bannað börnunum að kaupa kinder egg. Ég hata þetta nammi meira en allt á jörðinni. Helvítis rusl sem er í þessu sem hleðst upp út um allt. Áður en ég bannaði þau alveg gerði ég mér það að leik að stappa á kinder egg dóti sem lá óvarið á gólfinu. Kallið mig bara Cruellu de Ville, I couldn't care less. Kinder egg og barn með söfnunaráráttu er lethal combination og það er ekki af ástæðulausu að ég fer þrisvar í viku til sálfræðings. Gaman að geta þess að Doddi spurði mig voða fallega hvort hann mætti fá eitt kinder egg um páskana. Ekki glæta, svarið var afdráttarlaust nei. Ég leyfði krökkunum að velja sér þrjú tuskudýr hvort og Jóhanna mátti velja þrjár töskur til eignar. Hinar fjórtán fara á haugana. Ég er ekki einu sinni með samviskubit yfir þessu harðræði. Hún verður að læra að velja og hafna. Ég fékk algjöra útrás á steinum og spýtum sem Jóhanna er búin að draga heim í fjöldamörg ár. Ég henti miskunnarlaust heilu skókössunum fullum af grjóti og allar spýturnar fengu að fara. Hún má nú samt eiga það hún Jóhanna að hún er búin að vera að fara með nokkra steina og skila út í garð undanfarið. Ég var líka alveg rosalega stolt þegar hún spurði mig hvort mér og pabba væri ekki sama þótt smábarna skartgripaskrínið færi niður í geymslu. Loksins má fara að taka úr umferð þetta smábarnadót. Eh.. þá meina ég með hennar samþykki. Ég er búin að grisja vel öðru hvoru sjálf og án hennar vitundar. Þremur svörtum ruslapokum og tárvotu laki seinna var farið að sjást í gólfið inni í gamla barnaherberginu sem er gamla herbergið mitt og er núna nýja herbergið mitt. Löng saga.. by-gons. Það fer nú betur um þau í stóra herberginu. Ég held að ástæðan sé ekki meira gólfpláss heldur þessir ruslapokar sem við læddumst með niður í bíl áðan til að geta droppað þeim í Sorpu í fyrramálið. Ég hef einu sinni gert þau mistök að skilja ruslapokana úr barnaherberginu eftir inní stofu og þau mistök geri ég ekki aftur. Jóhanna kemur töluvert fyrr heim úr skólanum en ég vinnunni. Say no more. Enda er Jóhanna í skýjunum í nýja herberginu og finnst svo fínt. Barnið var ekki vitni að hreinsuninni sem átti sér stað í gamla herberginu hennar.. kosturinn við að þekka börnin sín er að maður veit hvað maður kemst upp með að henda. At the end of the day sé ég að ég hefði mátt vera miklu meira brútal. Ég er svo úrvinda úr þreytu að ég nenni ekki að pæla í öllu draslinu sem er í stofunni. Staflar af bókum og vídeóspólum. Fuck it. Ég ætla í bað og svo ætla ég að sofa. Ég er hinsvegar búin að velta því fyrir mér af og til í dag af hverju í andskotanum ég byrjaði á því að þrífa stofuna og eldhúsið bara til að fylla það allt af drasli aftur. Já, best ég bæti við. Fíknir mínar eru komnar aftur inn í mitt líf en aðeins tímabundið. Í alvöru.. not a word. Ég nenni ekki að réttlæta þetta en ég leiðrétti það bráðlega. | anna | 22:58 |
comments
GVÖÖÐ hvað ég er fegin. Ég var alveg komin með óbærilegt samviskubit yfir því að horfa uppá þetta heilsustand á þér og öll vígi féllu þegar þú í þokkabót hættir að reykja og drekka svalardrykk allra tíma. Og já, ég hef einmitt lent í því sama, að vera ekki búin að koma dótadraslinu fyrir kattarnef áður en eigandinn kom heim, það gerist ekki aftur! Og þegar þú talar um kinder draslið... hvað þá helv... Mc donalds og allt hitt skyndibitadraslið maður. Að þeir skuli gera manni þetta. Allar hirslur smekkfullar af þessu og aldrei litið á þetta einu sinni. Ég þarf að fara að ráðast í svona aðgerðir sjálf. Nr. 1 | posted by: Gefjun | 18.04.2004 | 23:51:30 | [+] |Been there, seen it, done it. Það þarf hellingskjark og jafnvel örlitla bilun til að ráðst í svona verkefni. You go girl. Nr. 2 | posted by: Þórlaug | 19.04.2004 | 8:54:55 | [+] |Ekki ertu búin að henda sæta blaðamanninum (sá hann sko í Landsins heitna Snjallasta) út úr rúminu þínu? Nr. 3 | posted by: Úllen Dúllen | 20.04.2004 | 10:44:10 | [+] |Æææ, gangi þér vel, má vel vera að ákvörðunin sé laukrétt en engu að síður er þetta erfitt.. Ég skildi eftir mjög snöggt bað fyrir nokkrum árum og fannst það ekkert mál, fyrr en að árin liðu og ég fann hvað þetta allt sveið á sálinni. Hefði samt engu viljað breyta þannig, það var ekki hægt. En sárin læðast aftan að manni af og til. Maður hættir samt aldrei að trúa á hjónabandið, er það nokkuð? Ég er auðvitað að fara í gegnum tilfinningarússíbana, augljóslega, en þetta er a.m.k. ekki snöggt bað hjá okkur. Hvað trú mína á hjónabandi varðar. Heiðarlegt svar? Stundum gerast bara hlutir í lífinu sem er ekki nokkur leið að sjá fyrir. Nr. 6 | posted by: anna | 20.04.2004 | 19:37:28 | [+] |
|
