 |
|
|
|
 |
Engihjalli, forgarður helvítis
Laugardagur, 24. apríl 2004
Auðvitað er ástæða fyrir því að ég er hrædd í roki. Það er ástæða sem liggur djúpt í sálinni á mér og á rætur sínar að rekja til Engihjalla. Þegar maður er lítill þá eru pabbi manns og mamma súperhetjur. Fólkið sem veit allt, kann allt, getur allt. Það er ákveðið áfall að komast að því að þetta er ekki rétt. Áfallið verður skelfilegra því yngri sem maður er þegar maður kemst að þessu... því það er mikið öryggi fólgið í því að alast upp hjá ósigrandi súperhetjum. Ég bjó í Engihjalla, eins og áður hefur komið fram. Ég hef aldrei beðið þess bætur. Ég gekk samt ekki í Digranesskóla, ég fór í annan skóla í Kópavogi, í Grundunum. Ég labbaði oft heim úr skólanum og var lengi á leiðinni. Þennan dag byrjaði að hvessa um morguninn. Ég beið, við útvarpið, eftir því að skólanum yrði aflýst. No such luck. Veðrið varð verra og verra eftir því sem leið á daginn. Þegar skólinn var búinn lagði ég í hann heim á leið. Það var hægt að komast þolanlega áfram á meðan ég var niðrí dalnum en eftir því sem ég fikraði mig nær Engihjallanum varð erfiðara að komast áfram. Dagana á undan hafði ringt og svo fryst skyndilega. Ég reyndi að stökkva yfir hálkubletti því það var ekki stætt á svellinu og mér var ískalt. Þegar ég kom að fyrstu Engihjalla blokkinni tóku sviptivindarnir við. Ég brá á það ráð að halda í stuðara á bílum og sæta lagi þegar vindinn lægði aðeins.. og hlaupa að næsta bíl. Ég hélt dauðahaldi í stuðarann og varð dauð hrædd þegar ég sá stórar feitar kerlingar fjúka áfram á svellinu á bílastæðinu. Ég var ekki stór og ekki feit.. hvað yrði um mig? Ég varð ennþá hræddari þegar ég fann að einn bíllinn sem ég hélt mér í fór að færast úr stað. Ég veit ekki hvernig.. en ég komst í blokkina mína, köld og hrakin. Svo loppin á fingrunum að ég þurfti að standa í andyrinu með hendurnar á ofninum í dágóða stund svo ég gæti sett lykilinn í skránna og hleypt mér inn. Þegar ég var komin upp á sjöttu hæð, þar sem við bjuggum brá mér þegar ég sá gluggana sveigjast inn og út í rokinu, en ég trúði því statt og stöðugt að mér væri óhætt. Ég var komin heim. Það var allt í lagi. Íbúar blokkarinnar fóru að týnast heim og veðrið versnaði stöðugt. Skyndilega fóru þakplötur að fjúka af blokkunum og ég sá þær þeytast eins og risa stór rakvélablöð í rokinu. Svalahurðir fuku upp og splundruðust í frumeindir þegar þær skelltust aftur í verstu hviðunum. Það var allsherjar panic í blokkinni. Konurnar fóru að teipa stærstu gluggana og allir krakkarnir voru reknir fram á gang, þar sem gluggarnir voru miklu minni. Á ganginum horfðum við á foreldra okkar standa uppi ráðþrota. Ég sá það í augunum á þeim. Það var löngu hætt að vera stætt úti og stærstu karlarnir höfðu strengt kaðal á milli ljósastaura til að fólk gæti lesið sig á milli blokka í neyðartilfellum. Vindurinn versnaði stöðugt og ég sá út um gluggann að hæstu blokkirnar, eins og sú sem ég var í, voru farnar að rugga fram og til baka. Ég hef aldrei verið eins hrædd á ævinni. Það var á þessu kvöldi sem ég áttaði mig á því að pabbi og mamma voru ekki súperhetjur. Þau voru bara manneskjur og gátu ekkert gert nema vona það besta. Svo hrópaði einhver: "bílarnir!" Ég hef aldrei séð neitt eins ótrúlegt á ævinni. Bílarnir dönsuðu um á svellinu á bílaplaninu, sumir fuku upp og fóru á hliðina. Stórir og stæðilegir menn héngu nánast láréttir á reipi sem strengt var á milli ljósastaura, blokkirnar riðuðu.. ég gat ekki horft meira ég bara settist niður og kreysti aftur augun og hélt fyrir eyrun. Það eina sem ég hugsaði var: Það var ekki búið. Ekki fyrr en daginn eftir. Ég er hætt að trúa á Guð og ég er sjúklega hrædd í roki. | anna | 13:55 |
comments
Þetta gerðist 1981. Febrúar ef ég man rétt. Ég stóð í stigaganginum í blokkinni heima, því allir höfðu farið þangað, og horfði á þakplöturnar fljúga af blokkinni okkar og beint ofan á þakið á bílnum mínum. Ein. Tvær. Þrjár...þrettán, fjórtán. Svo hætti ég að telja. Ég man enn eftir sjónvarpsmyndunum frá bílastæðunum við Engjahjallann og bílnum sem tókst á loft. Þá vissi ég ekki að þú horfðir á bílinn takast á loft í beinni. Ég í endursýningu. Ég sé enn þessar myndir fyrir mér í huganum. Útsýnið úr glugganum í blokkinni. Sjónvarpsmyndirnar frá Engjahjallanum. Nr. 1 | posted by: igor | 24.04.2004 | 14:08:45 | [+] |Prófarkalestur. Þetta á auðvitað að vera Engihjalli hjá mér. Og Engihjallanum. Nr. 2 | posted by: igor | 24.04.2004 | 14:16:24 | [+] |16. febrúar 1981. Ég var nýkomin heim af fæðingardeildinni. Þakið fauk af henni í þessu veðri. Ég bjó í gömlu húsi í Litla-Skerjafirði sem nötraði og hvein í ofviðrinu. Rafmagnið fór og þakplötur fuku um í myrkrinu. Ég grúfði mig í niðamyrkri í einu horni stofunnar, á bak við sófa því að ég var svo hrædd um að fá þakplötu inn um gluggann, með tíu daga gamalt barn og systur hans tæplega sjö ára. Bæði dauðskelfd, líka hvítvoðungurinn. Samt þagði hann en ég fann hræðsluna. Ég er ekki veðurhrædd, var það ekki áður og hef ekki verið það síðan. En þetta var ólíkt öllu öðru. Nr. 3 | posted by: Nanna | 24.04.2004 | 14:18:35 | [+] |Þetta var bara of mikið fyrir mitt níu ára hjarta. Auk þess virðast svona óveður ofsækja mig. Svalahurðin hjá mér hefur þrisvar fokið upp og stofuglugginn hjá mér fauk í eitt sinn út í hafsauga. Hann sást aldrei meir. Já og svo var það óveðrið sem ég lennti í á Myrtle Beach.. úff.. risa stór tré fuku upp með rótum.. fólk ignoraði umferðarljós af því allir vildu komast í skjól.... Ef ég væri ofurhetja þá væri rok mitt cryptonít. Hey, what´s with the eyes? Fauk hárið frá í rokinu? Það er nú svona eins og mig minni að gamli Toyotu jálkurinn ykkar, sem var þá á fermingarárinu sínu, hafi verið eini bíllinn á stæðinu sem ekki haggaðist. Hinir fuku aftur á móti allt í kringum hann.
|
