Föstudagur, 16. apríl 2004
Áðan hringdi í mig alveg ferlega skemmtilegur viðskiptavinur. Hann sagðist vera svekktur út í mig og væri að spá í að koma og urra á mig. Ég er nú alltaf soldið svaag fyrir mönnum sem urra svo hótunin datt dauð niður. Þegar hann sagðist hinsvegar vera nýkominn frá US og að hann hefði týnt rakvélinni sinni og væri af þeim sökum fúlskeggjaður og hræðilegur þá leist mér nú ekkert á blikuna og gerði allt sem hann bað mig um.
Það er þetta með skegg.. mér finnst það flott á meðan það er temmilega lítið og helst ekki of vel snyrt.. en þegar hægt er að geyma þriggja réttaða máltíð í skegginu hættir mér að lítast á blikuna.
En karlmenn sem urra... GrrrRRRrrrr..