Þriðjudagur, 20. apríl 2004
Það færist smám saman yfir mig stóísk ró. Eða þangað til mér verður litið inn í stofu og sé allt óflokkaða dótið þar. Það lagast í kvöld. Ég finn maníuna krauma í mér og klæjar í fingurna.. róleg anna.. róleg.
Ég er búin að ná mér eftir áhlaupið um helgina, barnaherbergið er svo gott sem komið og ég er tilbúin í aðra atlögu við random drasl. Auk þess er haugurinn inn á baði alltaf að stækka og bráðum fer að verða óhjákvæmilegt að þvo ef ég á ekki að mæta í sundbol í vinnunna.
Best að stinga borvélinni í hleðslutækið. Hef á tilfinningunni að ég komi til með að þurfa að nota hana á næstunni.
Ætli þetta séu e.k. sorgarviðbrögð eða er ég bara tuskuóð innan við beinið? Af hverju fer ég alltaf að þrífa eins og brjálæðingur þegar ég er ein?