 |
|
|
|
 |
Bókmenntasnobb
Þriðjudagur, 20. apríl 2004
Ég er næstum búin að tæma stofuna af drasli. Búin með bækurnar. Flokkaði þær gróflega í leiðinni. Þegar ég leit í hilluna sem inniheldur mínar bækur fór ég að velta því fyrir mér hvað í fjandanum ég er. Þvílíkur kokteill af alkóhólisma-meðvirnis-dysfunctional sjálfshjálparbókum, bókum um vampírur, trúarbrögð, tölvur og hugbúnað. Ég verð að viðurkenna að ég er skíthrædd. Hugga mig við að líklega er það eðlilegt eins og staðan hjá mér er í dag. Helvítis ryk ofnæmi að drepa mig. Helvítis bækur út um allt. Safnandi ryki. Helvítis. Ég komst líka að því áðan að ég er líklega haldin bókmenntasnobbi. Horfði yfir í hina hilluna stútfulla af alls kyns bókmennta góðmeti. Velti því fyrir mér í leiðinni af hverju ég er haldin þessu snobbi en nenni samt ekki að lesa þetta nema lítið brot. Ég er eins og Bibba á Brávallagötunni og langar að eiga bókmenntir í metravís því það fer svo vel í hillu. Stundum hef ég byrjað á bók, voða fínni og merkilegri bók og mér finnst hún leiðinleg. Ég gæti gubbað úr leiðindum og skil ekki af hverju fólk er að setjast niður og skrifa svona þunglyndar og dysfunctional bækur. Skil ekki heldur af hverju aðrir gapa á þetta. Og í guðana bænum.. það er ekki vegna þess að ég held að ég geti gert betur. Ekki það.. ég hef líka lesið yndislegar bókmenntir sem hreyfa við mér. Mér leiðast til dæmis flest ljóð. Forðast að lesa ljóð. Kannski er ég bara of vitlaus til að skilja þau. Held samt ekki því ég virðist hafa lag á að greina ljóð. Ég skil þau.. en mér finnst þau yfirleitt leiðinleg. Las "Ég heiti Ísbjörg, ég er ljón" og leiddist alveg hræðilega. Mér leiðist þegar fólk skrifar skáldsögu í ljóðrænu formi. Ég nenni ekki að hafa fyrir því að lesa. Finnst textinn oft of tilgerðarlegur. Mér finnst lífið ekki svona hátíðlegt. Ég hef gaman af því að lesa um mannleg samskipti og allt sem er fyndið. Sem er í raun þunglyndur, dysfunctional texti sem er búið að vefa slatta af kaldhæðni saman við. Mér finnst lífið vera tragi kómedía. Það er allt fyndið á einhvern hátt. Eða ironic. Ég hef gaman af íróníu bara ekki þegar hún íróníast á mér. Það er oft sárt og þá þarf að líða einhver tími þangað til maður getur hlegið að því. Sumir hlæja aldrei. Ég gæti það ekki. Þá fyrst myndi ég veslast upp og deyja grátandi í baði. Nei ég tek þetta til baka. Það eru ekki fyndnar hliðar á öllum málum. En næstum því öllum. Öllum mínum málum allavega. Ég hef til dæmis rakið allt líf mitt á sirka tveimur klukkutímum og sá sem hlustaði á mig veltist um af hlátri þrátt fyrir að margt af því sem ég var að segja honum var hræðilega sárt fyrir mig á meðan á því stóð og stundum lengi á eftir. Enda er það yfirleitt það sem ég segi frá. Það sem var sárt. En ég segi það eins og ég sé það. Ironic, kaldhæðið og basically fyndið. Ætli það sé ekki hluti af þessari helvítis brynju sem maður byggir sér úr ryðfríu stáli og logsýður ný lög á brynjuna á hverju ári. Skilaboðin: "Þú getur ekki meitt mig. Others have tried and failed." Pathetic. Ég er ekki ósigrandi. Það er vel hægt að meiða mig. Ég skil bara ekki af hverju fólk ætti að vilja það. Ég hef aldrei skilið það. Kannski er það hugsanafeillinn. Ég er of naive. | anna | 22:00 |
comments
Bækur á maður að lesa vegna þess að þær eru skemmtilegar, áhugaverðar, fræðandi, stuðandi eða jafnvel leiðinlegar. Stundum þarf maður að harka af sér og lesa bækur þótt þær virðist við fyrstu sýn vera leiðinlegar. Annars er ekki að marka mig, ég er bókmenntasnobb duaðans. Á jafn marga metra af teiknimyndasögum og Laxsness, Pratchett og Íslendingasögunum. Auk þess sem í bókahillunni minni er að finna JRR Tolkien, Douglas Admas, JR Rowling, Peter O'Donnel, Pétur Gunnarsson, Einar Ben, Hannes Hafstein og fleiri og fleiri. Fyrir utan auðvitað námsbækur af ýmsu tagi. BTW ég bý í 12 fermetra herbergi. Ekki spyrja mig hvernig stendur á öllum þessum innsláttarvillum Aldrei fyrr heyrt að maður eigi að lesa bækur vegna þess að þær séu leiðinlegar! Ertu nokkuð í S&M félaginu Totti minn? Sporbaugsvírarnir kringum túlann gætu bent til þess ...eins og að klóra sér í hausnum eða brúka sem bókamerki Einhversstaðar í þessum sirka sextíu hillumetrum af bókum sem eru hér í kringum mig eru bækur sem mér hafa þótt leiðinlegar þótt ég hafi þrælast í gegnum þær. Ég hef samt sjaldan tímt að losa mig við slíkar bækur. Geymi þær frekar, kannski í þeirri von að þær verði orðnar skemmtilegar þegar ég rekst næst á þær, nokkrum árum seinna. Það hefur meira að segja gerst. Þetta eru ekki einu sinni allt matreiðslubækur en matreiðslubækurnar eru þær einu sem ég hef ekki endilega lesið spjaldanna á milli. Ekki allar. Stefán Máni, allar hans bækur ætla ég mér að eignast. Það er eitthvað við hverja setningu sem hann skrifar sem fær mig til að finna fyrir einhverju.. Nr. 8 | posted by: Úllen Dúllen | 21.04.2004 | 0:51:53 | [+] |Gæti það ekki bara verið ágætis köllun í lífinu, Anna, að skrifa bók. Eða bækur. Þá gæti ingo sagt um þig "Anna er fín kerling!" En kannski er bara spin doctor betra. Veit það ekki því ég skil ekki conceptið... Ljóð í samkeppninni Sigurskáldið í Fréttablaðinu í dag er hugsanlega að þínu skapi. Það er eftir unga konu Kristínu Eiríksdóttur, schnilld! Nr. 11 | posted by: unz | 21.04.2004 | 11:20:56 | [+] |Atviksorða-Anna: Definitions of spin doctor on the Web: "A public relations person who tries to forestall negative publicity by publicizing a favorable interpretation of the words or actions of a company or political party or famous person; "his title is Director of Communications but he is just a spin doctor" Nr. 12 | posted by: anna | 21.04.2004 | 11:42:45 | [+] |takk, held ég Nr. 13 | posted by: Atviksorða-Anna | 21.04.2004 | 13:16:14 | [+] |
|
