Ég sat í bílnum mínum rétt fyrir hádegi í dag og velti fyrir mér ákveðnum hlutum.

Unglingurinn og unga ábyrga konan eru að berjast upp á líf og dauða í hausnum á mér þessa dagana og ég óttast stundum að unglingurinn nái að sigra því hún er djöfull sterk. One should never underestimate the power of the dark side.

Hún reykir, lifir á sykri og henni er bara alveg sama... Hún á það til að gera hluti sem hún sér eftir.
Mér líður ekki vel þegar ég er hún. Hún kvelur mig. Enda er hún bara leifar af einhverju gömlu sem gleymdist að jarða.

Af hverju get ég þá ekki losað mig við hana? Af hverju kemur hún alltaf aftur? Af hverju hleypi ég henni að? Á meðan ég velti þessu fyrir mér kreppti ég hendurnar utan um stýrið þar til hnúarnir á mér hvítnuðu.. mig langaði í sígarettu bara við það að hugsa um hana.. þarna var sjoppa.. oh.. nei.. Ég verð að hætta.

Ég vil hætta.

Ég var að hlusta á Notting Hill soundtrackið og þegar kom að laginu I Do (cherish you), varð ég fyrir vægast sagt skrítinni upplifun.

Ég mundi allt í einu eftir því þegar ég hafði ákveðið að strjúka að heiman, líklega átta ára. Náði í gamlan tóbaksklút, brauð og djús í nestisbrúsa. Átti ekki nýja skó en það varð að hafa það. Batt þetta upp á lurk af gömlu jólatré sem ég hafði tálgað úti á svölum um vorið og lagði af stað með nesti og.. gamla skó. Næstum því eins og í ævintýrunum.

Fór niður í sandgryfjur. Labbaði og labbaði þangað til ég varð þreytt. Þá fékk ég mér að borða. Ég sat uppá sandhól í sandgryfjunum og horfði á Engihjallablokkirnar lengst í burtu og ég man að ég varð svo hrædd því ég vissi alveg að ég gat ekkert farið í burtu.

Því þegar maður er lítill.. eins og ég hef minnst á áður.. þá bara getur maður voða lítið gert. Maður hefur enga stjórn á því sem gerist. Svo ég hugsaði: "iss.. mér er þá bara alveg sama" og hélt af stað heim á leið. Í svo mörg ár á eftir kepptist ég við að segja mér og öllum öðrum að mér væri sama um allt.

Það var bara ekki rétt. Enda leið mér ekkert rosalega vel.

Þegar ég hlustaði á lagið leið mér eins og það væri tileinkað litlu, hræddu Önnu í sandgryfjunum frá ungu ábyrgu Önnu. Ég.. að tala við barnið í mér. Eins fáránlegt og það hljómar. Í biðröð á rauðu ljósi í Ármúlanum hugsaði ég um þetta, hlustaði á lagið og horfði um leið á einmana vatnsdropa læðast hægt niður afturrúðu á nýþvegnum jeppa fyrir framan mig.

Ég þurfti að keyra um í smá tíma áður en mér fannst ég geta farið að hitta stelpuna sem ég var búin að mæla mér mót við í hádeginu.

Það skrítna er.. að við að hlusta á þetta lag. Þegar ég finn hvað mér er ekki sama.. þá einhvernvegin þarf ég ekki að berjast við unglingin meira. Hún er bara.. farin.

Ég er samt hrædd um að hún láti ekki þagga svona auðveldlega niður í sér. But then again.. kannski var þetta bara það sem hún vildi allan tímann. Skilyrðislausa ást.

Ég veit ekki um þig.. en ég er farin í bað.

| anna | 17:20 |

comments

Alveg ertu stórmerkileg.

Nr. 1 | posted by: igor | 27.04.2004 | 20:20:12 | [+] |

...mér blöskrar hvað ég er biluð...
en ég held í alvörunni að skilji þig!

Nr. 2 | posted by: hugskot | 27.04.2004 | 22:56:20 | [+] |