Hann er örugglega giftur með 2,5 börn, hund og hamstur. Ég veit það ekki. Enda þótt þetta hafi verið eftirminnilegur koss.. þá stendur ekki til að endurnýja þessi kynni.

Mér þykir bara vænt um þessa minningu.

"En já. Ég fann enga svipaða minningu eins og Igor lýsir" segir anna. Ég er ósammála. Báðar sögurnar eru um það sama. Minningu um fullkomnun. Það kemur aldrei neitt í staðinn fyrir minningu um fullkomnun. Og örugglega ekki fyrirmyndin. Aldrei. Þess vegna er betra að ég sjái aldrei Marókósku stelpuna og þú aldrei herra 6Y. En málið er að maður er aldrei svona skynsamur af ásettu ráði. Heldur eru það alltaf eitthvað annað sem tekur í taumana. Annars myndi maður aldrei standast freistinguna.

Mín sönnun er sagan af bananasplittinu. Hún gerðist fyrir svo löngu síðan að það var ekki búið að finna upp bananasplittið á Íslandi þegar hún gerðist. Þess vegna fékk ég mér fyrsta bananasplittið á Spáni. Annan eins, guðdómlegan, eftirrétt hafði ég aldrei fengið. Ég fékk mér ekki bananasplitt í mörg ár á eftir heldur sleikti út um á minningunni einni saman.

Löngu seinna datt mér í hug að endurtaka leikinn. Fékk mér bananasplitt. Big Mistake. Eintóm vonbrigði. Ekki endilega af því að það bananasplitt væri svo vont heldur frekar að það stóðst ekki samanburð við minninguna. Væntingarnar voru of miklar.

Boðskapurinn. Þú leikur ekki eftir minningu um fullkomnun.

Þetta er rétt hjá þér Igor. Enda hef ég lítinn áhuga á að hitta 6Y í dag. Það yrðu of mikil vonbrigði hahaha

Af sömu ástæðu.. eða í leit minni að fullkomnun.. þá bannaði ég vídeóupptökuvélar í brúðkaupinu mínu. Ég vildi muna þennan dag á minn hátt. Ég vildi að hver og einn myndi þennan dag á sinn hátt.

Ég hef aldrei séð eftir þessari ákvörðun minni. Ég á dásamlegar minningar úr brúðkaupinu mínu og ég get spilað þær í huganum hvenær sem ég vil. Þarf ekkert rafmagn og engar snúrur.

Enda var þetta hinn fullkomni dagur.

Þetta eru einmitt mjög góðir punktar...þetta með minningarnar. Hlutir eru alltaf miklu betri í minningunni en í raunveruleikanum, a.m.k. hjá hugsandi fólki (með ímyndunaraflið í lagi ).

Eftir þessa lesningu held ég barasta að ég falli frá því að bestu stelpurnar sem ég hef nokkurn tíman reynt við séu þær sem mistókst með, eins og hefur verið hin opinbera söguskýring hingað til.

Svo er annað sem mér finnst vanta hjá ykkur...það er hinn endinn. Fullkomna stelpan, eða í Önnu tilviki, strákurinn, sem tókst að komast lengra með og reyndist svo ekkert svo fullkomin(n) eftir allt saman.

Það sökkar.

En, Anna, jú. Það eru til þeir sem eru fullkomnir. En bara í hugum okkar. Sjáðu til, besta fólkið sem "til" er er ímyndað fólk, byggt á sönnum karakterum án mikilla kynna.

Á mannamáli; ef maður hittir einhvern, heillast af viðkomandi en kynnist viðkomandi ekkert meira verður þar með til fullkomin manneskja í hug þess heillaða.
Þetta er góða hliðin á peningnum.

Því miður er það rétt að það er ekki til fullkomið fólk, holdi klætt. Flest fólk er eiginlega bara alveg eins, það er bara misdjúpt á því. Samkvæmt þessari kenningu er semsagt best að hafa hitt og/eða kannast við sem flesta, en þekkja helst engan vel.

Þetta stenst ekki, því að án félagslegra og helst rómantískra kynna veslumst við upp og deyjum. Svona erum við flest ófullkomin.

Samkvæmt þessu er hægt að setja fram nýja kenningu; það er best að þekkja alla rétt nógu vel til að telja sig þekkja þá vel, en án þess í rauninni að gera það. Þessu má líkja við það sem ég vil kalla "18 ára syndrome", sem lýsir sér þannig, að unglingur er búinn að læra að keyra, hann er búinn að keyra dálítið og er orðinn nokkuð öruggur, en er ekki enn búinn að læra hvað hann veit lítið.

Aftur, kenningin kollvarpast. Þetta stafar af því, að við vitum ekki beint hvenær við erum á réttu leveli nema að þekkja viðkomandi mjög vel.

Með hverjum degi sem líður hallast ég meira að þeirri skoðun að maðurinn sem samdi brandarann fræga, "The more people I meet, the more I like my dog" hafi hreint ekki verið neinn grínisti.

En svo hittir þú einhvern sem þú heillast af.. kynnist vel.. og gallarnir í fari viðkomandi verða það sem þér þykir mest vænt um.

Ætli það sé kallað ást?

Jamm, það er reyndar rétt - en hvað er ást annað en það einmitt að kynnast manneskju að "rétta" levelinu? Þetta er a.m.k. pæling.

Ást lifir þá að eilífu ef hvorugur aðilinn kynnist hinum yfir þetta level...

Svo er hin hliðin á peningnum. Kenningin segir að fólk sé alltaf öðruvísi innst inni (eða í innri lögunum) en að utan. Er þá ekki lógískt að fólk sem er afar leiðinlegt og jafnvel outright evil við fyrstu kynni séu in fact mestu ljúfmennin þegar upp er staðið?

Samkvæmt þessari kenningu ætti ég að fara og finna þá stelpu í heiminum sem mér líkar allra verst við, giftast henni og leyfa svo árunum að bera mig hægt og rólega inn í yndislegt hjónaband.

Ég er ekki frá því að ég sé kominn með plan.

Eitt annað reyndar. Þú talar um að gallarnir verði það sem manni þykir vænst um...er þá ekki málið að kynnast persónu að "rétta" levelinu (sjá "18 ára syndrome") vera með henni í svolítinn tíma og byrja svo að kynnast henni betur smátt og smátt, einn galla í einu, þannig að þetta komi ekki bara sem ein stór sturta þegar það kemur?

Þannig gæti þetta jú styrkt sambönd frekar en hitt.

Vá, ég held að ég sé að fatta "the birds and the bees" á gamalsaldri.

Jah.. ég hef prufað að byrja samband eftir mikla.. óvild.. skulum við segja. Það reyndist afar ánægjulegt þegar upp var staðið.

Kannski að maður fari bara út á lífið með "fuck off" NY attitúd og sjái hvað gerist!

Annars er ég ekki á leiðinni á djamm senuna. Ég nenni því ekki. Kannski skrifa ég bara ástarsögur í staðinn. Bý til hin fullkomna mann með dash af erótík til að hafa ofan af mér og öðrum einmana single konum...

Isss, þið flækið þetta óhóflega er það ekki? Hann þarf að vera gáfaðri en maður sjálfur (allavega þarf maður að bera virðingu fyrir vitsmunum hans), hann þarf að hafa elementið sem kveikir í manni og vera manns besti vinur. Þetta getur þó verið svínslega flókið því að það eru alltof oft einhverjir sem kveikja í manni sem maður getur lífsins ómögulega verið vinur. Arrgagarg..