Við Tóti eigum miða á sugababes og passa í eftirpartíið og nennum hvorugt að fara.

Tóti: Vilt þú ekki fara með Jóhönnu bara?
Anna: Getur þú ekki gert það?

Okkur er ekki við bjargandi.

Er að hlusta á sugabeiburnar syngja Too lost in you, sem mér finnst brjálæðislega flott lag. Úff.... já Úff Harpa!

Já. Doddi reis upp á þriðja degi og fór að ganga. Alheill. It's the sickest thing. (ok á fjórða degi hefði verið politically correct.. en ekki eins Mel-legt. Má maður reyna að vera "in"...)

Ég heyri raddir. Ó hjúkk.. bara sjónvarpið.

Oj! Tóti kom áðan og bað mig að fara út í ísbúð að kaupa handa sér shake. Ég, móðir Theresa, sagði já án þess að vita út í hvaða viðbjóð ég var að róta mér. Banna reykingar hvað.. það á að banna fólki sem lyktar eins og viku gamalt sorp að innan að leysa vind! Stóð í þvögu í ísbúðinni og fann þann ógeðslegasta stink sem ég hef á ævinni fundið. Sem er lygi. Ég bý með manni sem leggur sitt á vogaskálarnar við að eyða ósónlaginu en.. ég er vön þeim eitur-gas-árásum. Ef ég væri gyðingur myndi ég láta ógilda hjónabandið á þessum grundvelli. Hvað vakir fyrir fólk sem fer út í ísbúð til að prumpa??? Djöfuls viðbjóður. Fólk kann ekki mannasiði. Það var silent. We never had a chance.

Horfðum á Office áðan. David er snillingur. Hann er æði. Hann er Guð. En hann á bágt og mikið af því. Komin tími til að gera grín af fingrasmellandi stælóttum hálfvitum. Mér fannst best þegar honum var boðið að halda fyrirlestur.

WAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHHAHAIHÆÆFH

DJÖFULL

Og Gareth. Ó MÆ GOD! Maðurinn er lúser lúseranna. Það ætti að reisa honum styttu á Nelly's.

Ég held að ég hafi fengið eiturgufurnar úr rassgati viðrekstursins í ísbúðinni beint upp í heila. Það er illa fyrir mér komið. Best að pakka sér inní svartan ruslapoka og setja sig í sótthví.

Ég veit ég fæ martröð í nótt. Miklar líkur á að mig dreymi prumpushake. Djöfuls viðbjóður. Mér er óglatt.

One of my biggest blunders.

Í alvöru. Ég sendi út póst áðan þar sem ég skrifa þetta neðst.

A copy of this male is sent to xxxx@xxxx.is. MALE!

Where is my head at?

Ég hef komist að því að ég á ógrynnin öll af aðdáendum. Í morgun fór ég að taka bensín á bílinn áður en ég fór í vinnuna. Dælugæinn kom út og sagði: "var það eitthvað fleira?", áttaði sig, roðnaði pínu og sagði: "hvað viltu fá fyrir mikið?". Ég brosti mínu blíðasta og svaraði: "fyllann". Þetta hefur reyndar komið fyrir mig áður á bensínstöð en það var eiginlega ekki að marka. Þá var ég búin að taka fram stórskotaliðið. Gervi leður kjólinn og glimmer í hárið. Kom tómhent að afgreiðsluborðinu og afgreiðslumaðurinn sagði: "var það eitthvað fleira?", roðnaði og sagði: "já þú kannski byrjar á að segja mér hvað þú vilt áður en ég spyr hvað þú vilt fleira".

"Heitt kynlíf á aftursætinu í bílnum mínum".

Nei. Mig vantaði tyggjó. Ég sé eftir að hafa ekki sagt hitt. Hefði verið gaman að sjá viðbrögðin. En maður segir ekki svona nema maður sé tilbúin að fylgja því eftir og ég var tímabundin.

Í dag kom svo ungur maður til mín í vinnuna. Hann byrjaði á að spyrja mig: "var það eitthvað fleira?".. nei hann sagði það ekki. Hann sagði hinsvegar: "Ert þú systir hennar Júlíu?".

Magnaður andskoti. Hann þekkir Júlíu. Ég gaf honum auðvitað upp slóðina á pusspuss hið snarasta og sagðist myndi skila kveðju frá honum. Nema hvað. Fer ég svo á pusspuss og kemst að því að hann var að FLÖRTA við mig! Ég er annars hugar. Vanalega pikka ég up on those things. Nema að það einskorðist við bensínstöðvar?

Ég hef prufað að blogga þegar fullt af hlutum voru að gerast sem ég ég vildi ekki pósta á netið. Þá þarf maður að finna eitthvað upp til að segja frá. Hence.. the disclaimer: "Historical truth may be manipulated in some cases for dramatic purposes".

Það er hinsvegar alveg jafn erfitt að blogga þegar það er ekkert að gerast. Þá grípur maður til sömu örþrifaráðanna. Fór í dag að hitta mann í Þjóðarbókhlöðunni. Drakk með honum kókó á meðan hann fræddi mig um alla varasömu karakterana sem halda til í Þjóðarbókhlöðunni. T.d. Hannes Hólmstein og Njörð húsvörð sem er víst skæður með moppuna.

Þegar kakóið var búið var ég orðin paranoid. Var þetta byssa í töskunni hjá gráhærðu kellingunni með laptoppinn? Var þetta sprengja í skjalatöskunni við borðið lengst til hægri? Myndi ég sleppa lifandi? Myndi ég sleppa ósködduð? Ósnert? Heil á sál og geði?

Nei. Ég er langt frá því að vera í lagi.

Sótti um í leynilögreglu Bíbí og fékk inngöngu í trial hóp. 60 konur á aldrinum 25 - 35. Aðeins fimm okkar munu "komast af" og verða súper bíbí njósnarar: "Birnurnar".

Held að ég hafi nú bara komist að vegna þess að ég er í underwire bra í dag.

Þegar orð eru annars vegar eru möguleikarnir endalausir...

Ég var að surfa á netinu áðan og datt niður á síðu sem innihélt þessa sögu:

A Buddhist monk, being hotly pursued by a vicious tiger, fell of a cliff. By good fortune he landed on a ledge. He could see the tiger waiting hungrily above him but even if the tiger departed, he knew that the slope was too steep for him to climb. Since there was no escape from above and a sheer drop below, he realized his fate was sealed. No sooner did he have this thought, than the ledge that was supporting him began to develop cracks in it, and it was apparent that it wourld shortly fall away and hurtle him to his death. As he looked about, he spied a strawberry plant growing out of a crevice in the rock. He plucked a berry from it, ate it very slowly to savor its taste, and thought, "How delicious".

Ekkert merkilegt.. nema þetta er í fimmta sinn sem ég sé þessa sögu, eða heyri, á stuttum tíma. Ég velti því fyrir mér af hverju ég er alltaf að rekast á þennan texta, hvort það sé tilviljun eða hvort ég taki eftir honum vegna þess að mér finnst hann vera að segja mér eitthvað.

Nú er ég ekki munkur og ég þekki engin tígrisdýr. Af hverju stendur þessi saga í mér og af hverju er ég alltaf að rekast á hana? Og á ólíklegustu stöðum.

Var að skoða gamalt blogg og velta hlutunum fyrir mér og bara verð að minnast á að ég sakna Igor. Hvar ertu maður? Bannað að fara án þess að kveðja!

Hann Igor kemur sterkur inn, eins og ég vissi að hann myndi gera. Ég er líka orðin svo þroskuð að þegar ég var gjörsamlega orðin viðþolslaus af því að bíða eftir að hann léti sjá sig, þá bara auglýsti ég eftir honum. Sem betur fer gaf hann sig fram því eins og þeir sem lesa síðuna mína vita þá hef ég ríkt ímyndunarafl og er ekki feiminn við að nota það bæði til góðs og ills. Ég er fljót að mála skrattann á vegginn þegar mér hentar. En ég er oftast fljót að mála yfir hann abstrakt listaverk (afneitun) sem ég segi fólki að sé hitt eða þetta. Abstrakt er gott. Það býður upp á óendanlega möguleika.

Igor segir að ég sé munkur. Það eru engar sérstakar fréttir svosem, nema mig vantar réttu tólin. Það er hægt að laga, veit það því ég fæ tonn af spammi daglega frá góðhjörtuðum einstaklingum úti í heimi sem vilja stækka á mér typpið. Velviljað fólk.

Skyndilega, þegar ég var að lesa kommentið þar sem Igor segir að ég sé þessi munkur, mundi ég eftir atviki sem átti þátt í að móta karakter minn þegar ég var krakki.

Þegar ég var sjö ára byrjaði ég í grunnskóla í Kópavogi. Drulluvogi, eins og einn félagi minn kallaði hann þegar við vorum komin á unglingsárinn. Útskýri það réttnefni seinna. Þegar ég byrjaði í skólanum fékk ég taugaáfall. Aðallega vegna þess að ég hafði verið óþekktarangi í gamla skólanum mínum og var í gengi með strák sem ég hafði verið með í leikskóla sem hét Beggi. Minnir mig. Í nýja skólanum þekkti ég hinsvegar engan og taldi því stöðu mína til strákapara vera frekar laka. Hvað gerir maður í aðstæðum sem þessum?

Maður lætur lítið fyrir sér fara og kannar aðstæður.

Sem ég gerði. Ég var fljót að átta mig á því að í frímínútum var aðallega tvennt sem þótti einkar eftirsóknarvert.

1. Hlaupa undan strákunum.
2. Lemja og berja á hurðina á ruslageymslunni innanverðri þegar strákarnir voru búnir að læsa mann inni. Sumum fannst skynsamlegt að fara að gráta við þessar aðstæður.

Ég komst fljótt að því að með því að vera bara ekkert að hlaupa undan strákunum þá létu þeir mann í friði. Ég sat stundum á trjádrumbi og fylgdist með þeim smala stelpunum veinandi í port þar sem þeir völdi þá vælugjörnustu og hentu henni í ruslageymsluna þar sem hún brotnaði niður og kallaði á hjálp eins og líf hennar lægi við. Stundum velti ég því fyrir mér hvar í fjandanum kennararnir voru og hvort þeim væri bara alveg sama þótt strákarnir níddust svona á stelpunum. Seinna komst ég að því að þessir strákar voru hátíð miðað við árganginn á undan.

Einn daginn gerðist samt hið óútreiknanlega. Ég sat á drumbnum mínum þegar einn strákurinn kallaði: "náum henni" og benti á mig. Ég hreyfði mig ekki. Þegar þeir voru komnir upp að mér hrifsuðu þeir mig af drumbnum og hrintu mér áfram í áttina að ruslinu.

Djöfull, hugsaði ég. Ég vil ekki fara í ruslið.

En hvaða valkosti hafði ég? Þeir voru fjórir á móti mér einni og ég er á móti slagsmálum. Hefði hvort sem er aldrei lagt í þá. Auk þess... með því að streitast á móti var ég orðin krónískt fórnarlamb. Sem ég kærði mig ekki um að vera. Ég kann bara eina vörn í svona aðstæðum. Það er vörnin: "who cares". Þeir opnuðu ruslageymsluna og ég bað þá um að bíða aðeins.. hagræddi ruslapokanum og lét mig falla letilega afturábak, eins og í hægindastól, með hendur aftur fyrir haus og krosslagðar fætur.

Þeir voru furðulegir á svipinn þegar þeir lokuðu. Eins og þeir væru á báðum áttum. Hálf hræddir. Og ef þeir hefðu bara vitað hvað ég var hrædd. Ég var terrified við að vera lokuð inní myrkrinu. Ég stólaði á að þeir myndu ekki nenna að hrekkja mig ef ég léti eins og mér fyndist þetta bara fyndið.

Ruslageymslan var tvískipt og úr dökk bæsuðum krossvið. Maður gat horft yfir í hina geymsluna í gegnum gat sem var á milli. Þetta veit ég vegna þess að innan um óþétta hurðina kom smá ljós inn í ruslageymsluna sem lýsti upp augun í næsta fórnarlambi sem var hent inní geymsluna við hliðina á mér. Hún öskraði og æpti, tók sér svo pásu og kíkti yfir til mín. Svo hélt hún áfram að berja á hurðina. Svo fór hún að gráta. Ég hvíslaði til hennar að hætta, þá myndu þeir hleypa okkur út.

Tveimur mínútum seinna var opnað fyrir mér en hin aumingja stelpan fékk að dúsa þarna það sem eftir lifði af frímínútunum.

Ég var aldrei læst inní ruslageymslu aftur.

Hvort það var þremur árum seinna sem ég kenndi stelpunum að það var hægt að losa sig við stráka á mjög einfaldan hátt. Maður sagði bara:

"Á ég að kyssa þig?"

Þetta trix hætti reyndar að virka nokkrum árum seinna. Ég komst að því the hard way.

Mikið er ég búin að vera svakalega dugleg í dag. Er bara næstum búin með helminginn af því sem ég ætlaði að gera. Komin með lokaniðurstöðu í útlit á síðu sem ég er að búa til. Það er nú bara helmingurinn af vinnunni, að taka ákvörðun sem maður er sáttur við.

Ég var að útskýra þetta fyrirbæri: "blogg" um daginn og spurði viðkomandi hvort hann hefði séð Svínasúpuna. Já, hann hafði séð hana. Þá spurði ég hvort hann myndi ekki eftir Sveppa við tölvuna að skrifa (reyndar í Word, ok ég er certifiable en ég tek eftir svona löguðu) um fáránlegustu atvik úr lífi sínu, eins og t.d. að hann sé að hugsa um að fá sér kók eða að leigja sér spólu.

Það sem Sveppi er að skrifa hljómar ekkert rosalega spennandi.. en stundum er það bara the attraction. Eins og sést á "the dullest blog in the world".

Það er bara eitt orð til yfir þetta blogg. Snilld.

Ég held sérstaklega upp á færslu sem heitir "Sitting on the settee".

Ég er nýkomin upp úr baði. Stundum þegar ég er þreytt eða leið fer ég í dekurbað með froðu við kertaljós. Ligg og horfi á gufuna líða upp af vatninu og dansa við kertalogana. Slappa af. Kem endurnærð upp úr svona baði.

Þegar ég var nýkomin ofaní baðið áðan við kertaljósin mín kom blaðamaðurinn inn á bað, setti þvott í vél og vélina af stað. Svo slökkti hann ljósið og fór út af baðherberginu. Ég get ekki slappað af á meðan þvottavélin er að gargast í einu horninu. Ég nennti ekki að kalla á hann að koma og slökkva.. og ég nennti ekki að fara upp úr baðinu að slökkva á vélinni. Ég slökkti bara á kertunum, þvoði mér og fór uppúr baðinu. Klæddi mig. Ég er ekki einu sinni fúl út í hann þrátt fyrir að við séum búin að ræða um að þvo ekki á kvöldin til að skapa ró á heimilinu. Ég er bara þreytt og ég veit að hann vill hafa allt hreint á mánudögum. So be it.

Á meðan ég var að þvo mér ákvað ég að annað kvöld, eftir ræktina, ætla ég í sund. Ég ætla að synda þangað til ég örmagnast og leggjast þá inn í gufu. Það eina sem getur raskað ró minni þar eru gamlir karlar að ræða daginn og veginn. Mér finnst miklu auðveldara að blokkera þá út en þvottavélar.

Reyndar er ég haldin þvottavélafóbíu. Ég er beinlínis hrædd við þvottavélar og þá er ég að meina, í alvöru, logandi hrædd. Einu skiptin sem hjartað í mér slær hraðar undanfarið er þegar þvottavélin "lætur illa".

Ég held að þessi fóbía stafi af því að þegar ég var krakki áttu pabbi og mamma einhvern þvottavélarskrjóð sem var alltaf að bila. Stundum þegar hún bilaði fór hún að hoppa út um allt. Þetta var þung vél og manni langaði ekki að verða undir henni. Pabbi gerði við hana og hún fór að grænda þvott aftur. Þangaði til hún fór að hoppa næst.

Þetta skýrir líklega af hverju ég er hrædd við þvottavélar.

Ég þarf að ákveða fyrirfram hvað ég ætla að synda mikið. Annars gefst ég upp eftir tíu ferðir.

Ég átti áhugavert samtal við Dodda áðan. Hann sagði mér að hann væri skotinn í stelpu á leikskólanum. "En hún er ekki skotin í mér" sagði hann hróðugur, "hún er ástfangin af mér".

Sjís segir ég nú bara. Alveg var Jóhanna laus við allt svona. Ég spurði hann hvað þau væru að gera, svona skotin, á leikskólanum. "Bara leika.. róla og svoleiðis. Hvað lífið er einfalt þegar maður er fimm ára. Svo bætti hann við: "En hún er ekki skotin í mér.. hún er ástfangin. Ég er bara skotin í henni".

Eins gott að hafa það á hreinu!

ÚHÚ! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN! ÉG VANN!

LOKSINS! LOKSINS! LOKSINS! LOKSINS! LOKSssssjiiii

Líður mér þá ekki skyndilega eins og mér hafi verið mercyf*cked. Sérstaklega í ljósi þess að ég vinn aldrei og var að væla yfir því á kommentunum hjá honum þegar Harpa var að leggja mig í kommenta einelti, ef það er þá til.

BEGGI!

Sverðu.. með tíu fingur upp til Guðs og engin lygaramerki á tánum að þú varst í alvörunni að spyrja um blóðappelsínu?

Segið svo ekki að það þurfi mikið til að gleðja mig.

Júlía systir kom til mín í vinnuna í dag, sársvöng. Ég, móðir Theresa, bauð henni mat. Fór með hana niður í mötuneyti/kaffihús/whatever og hún náði sér í ananas safa, súkkulaðibita köku og banana. Ég fékk mér ananas safa og skyr.is. Við fórum með þetta góss aftur upp í vinnu til mín og fórum að borða og kjafta.

Júlía hélt á banananum þegar hún hrópar skyndilega upp yfir sig og segir: "Anna! Ertu með plokkara? Ég sé nornahár undir hökunni á þér!"

Ég var með plokkara, lét Júlíu fá hann og hún plokkaði mig. Nema hún gerði það á meðan hún hélt á banananum. Ég gat ekki látið þetta í friði: "Júlía.. ef einhver kemur hingað inn núna og sér okkur.. þá lítum við út eins og háþróaðar górillur. Þú með banana að plokka í mig." Þetta var bara byrjunin á því sem átti eftir að þróast í eitt alsherjar hláturskast.

Þegar Júlía var búin með bananan og kökuna sína var ég búin að afreka að opna skyrið. Ég fékk mér eina skeið en hafði skyndilega ekki lyst á meira. Ég tók skyrdósina og hélt henni yfir ruslinu. Á sama andartaki og ég sleppti heyrðist skerandi óp:

"NEEEEEEEEEIIIIIIIII!"

Júlía horfði á eftir skyrdósinni löngunnaraugum. "Hva".. sagði ég.. "ég vissi ekki að þú værir svona svöng greyið mitt". Svo fiskaði ég skyr dósina upp úr ruslinu og setti hana á borðið fyrir framan Júlíu. Hún át skyrið.

Ekki það.. það var ekkert í ruslinu fyrir nema tómur ruslapoki og nokkrir gulir post-it miðar. Gat samt ekki stillt mig þegar hún var búin með skyrið: "Oj Júlía.. étur þú upp úr ruslinu?". Við nærri drápumst úr hlátri.

Ég kommentaði á síðuna hennar og við hlóum og hlóum. Skyndilega segir Júlía: "Fyrst þú segir að ég sé ógeð og éti uppúr ruslinu, þá má ég segja að þú borir í nefið og étir horið". "OJ BARA! Nei, þú mátt segja að ég bori í nefið.. losi um horið og sjúgi svo kröftuglega upp í nefið og kyngi.. þú mátt segja: Anna er ógeð sem kyngir".

"Það gæti misskilist", sagði Júlía
"Já ég veit", sagði ég. Og við hlóum aðeins meira.

Restin af því sem fór okkar á milli er hreinlega óbirtingarhæf, ég dreg línuna við hor, en við vorum hættar að geta hlegið undir það síðasta. Júlía lá fram á borðið á móti mér og barði aumingjalega með hnefanum í borðið og ég lá á móti henni með ennið á borðdagatalinu mínu. Þegar ég fór heim úr vinnunni stuttu síðar var ég ennþá að drepast í maganum úr hlátri.

Mikið hrikalega er gaman að fara í svona gelgjumode stundum og mikið svakalega er ég fegin að engin viðskiptavinur kom á meðan á þessu stóð. Sérstaklega ekki þegar Júlía var að plokka mig með bananann. Ég hefði ekki getað hjálpað viðkomandi með straight face.

Eftir vinnu fór ég með Dodda í sund. Mér finnst hann svo duglegur þótt hann sé ekki hálfdrættingur við hina krakkana, enda eru þau búin með heilt námskeið fyrir. Á leiðinni heim spurði Doddi mig hvenær hann fengi eiginlega bikar í sundi. "hmm... bikar.. ég veit það ekki alveg".

Hvaðan kom þetta bikara tal? Sjís.. ég hélt að þetta ætti bara að vera gaman.
Ég fór í lengsta bað sögunnar og var algjörlega í friði þar sem ég læsti að mér. Þegar ég kom uppúr horfði ég á Survævor á Boston Rob slash Amber ástarsöguna. Boston Rob er soldið fyndinn finnst mér, einmitt svona mafíósa týpa. Ég var miður mín þegar Amber var færð í hinn træbinn. Ég er svo mikill rómantíker. Ég er í rusli yfir þessu.

Stundum gerast hlutir í lífinu sem er ekki nokkur leið að sjá fyrir.

Það er langt síðan ég hef sofnað þegar ég kem heim úr vinnunni en það gerðist í dag. Ég ætlaði bara aðeins að leggjast upp í rúm, sofnaði og fékk martröð.

Mig dreymdi að ég væri orðin gömul kona, eins og ég hef ákveðið að verða einhverntímann. Ég var ekkja og átti heima á elliheimili. Allt í kringum mig var gamalt fólk sem var sátt við að vera á grafarbakkanum. Það var satt lífsdaga og naut þess að rölta um í sameiginlegum garðinum, taka í spil eða vefa körfur. Ég var ekki södd lífsdaga. Ég var reið og bitur. Ég var regular mean old woman. Starfsfólkið á spítalanum var hrætt við mig. Þorði ekki að tala við mig því ég hreytti í það ókvæðisorðum, skít og skætingi hvert tækifæri sem mér gafst.

Ég átti staf sem ég lamdi í kringum mig og yfirleitt, á endanum, í einhvern og þá kom forstöðumaðurinn til að tala mig til. Ég hataði forstöðumanninn og langaði til að drepa hann með stafnum mínum. Mér fannst gaman þegar hann kom að skamma mig. Þá gat ég látið hann heyra það og lamið í hann með stafnum mínum.

Svo var ég allt í einu stödd ofaní tómri sundlaug, nánar tiltekið í djúpu lauginni. Mér fannst eins og sundlaugin væri farfuglaheimili eða einhvers konar chrisis shelter. Allt í kringum mig var fólk sem valsaði upp úr og ofaní laugina nema ég komst ekki upp úr. Ég var föst í djúpu lauginni og alveg sama hvað ég reyndi að komast upp... ég rann alltaf niður í djúpa endann. Það var eins og ég væri ósýnileg, a.m.k. rétti engin mér hjálparhönd og engin svaraði hjálparkalli.

Ég fylltist skelfingu og reyndi og reyndi að komast upp úr lauginni sem virtist bara dýpka með hverri tilrauninni. Mig langaði svo að komast burt en ég var eins og í gildru. Fólk var hætt að koma ofaní laugina og hún var að tæmast þegar ég fann eitthvað blautt við fæturna á mér. Svo varð erfitt að hreyfa fæturna. Ég var að sökkva í drullu.

Rétt áður en ég vaknaði var ég í kistu. Hafði verið kviksett.

Ég held ég hætti bara alveg að leggja mig á daginn.

Það er Hrafn sem býr á höfuðborgarsvæðinu og hann eltir mig.

Ég held að hann sé með skráð lögheimili á þakinu á Háskólabíó.. a.m.k. sé ég hann oftast þar. Stundum kemur hann fljúgandi niður þegar ég er fyrir utan Tæknigarð og fær sér sæti ofaná ljósastaur og gargar á mig. Alveg er ég viss um að þetta sé prins í álögum en ég veit ekki hvað ég á að gera til að ná honum úr fuglshamnum.

Nú er svo komið að ég sé þennan hrafn hér og þar um borgina. Í tíma og ótíma.

Mig langar að veiða þennan hrafn og hafa hann hjá mér alltaf. Hrafnar eru fallegustu fuglar sem ég veit um. Þegar ég bjó í Engihjalla varð ég oft vitni af Hrafnaþingum. Þeir söfnuðust saman í sandgryfjunum þar sem Smáralind stendur nú. Heilu breiðurnar af þeim.

Heillandi dýr.

Eftir skólann í dag fór ég með Dodda og Jóhönnu á sundsýninguna hjá hópnum hans Dodda í sundi. Hvað strákurinn minn stóð sig vel. Ég var svo stolt af honum. Hann fékk viðurkenningarskjal og páskaegg þegar tíminn var búinn. Ekki hægt að segja að honum hafi þótt það neitt sérstaklega leiðinlegt.

Eins og venjulega, þegar börnin mín útskrifast úr íþróttanámskeiði, fékk Doddi að velja hvað hann vildi fá í matinn í kvöld. Hann var ekki lengi að ákveða sig, vildi hamborgara og ég fór með krakkana á Pítuna að borða.

Þegar við vorum hálfnuð með matinn heyrði ég lagið "Reyndu aftur" og ég sver.. ég held ég hafi ekki hlustað á þetta lag síðan ég var að kenna Julie að syngja það fyrir einhverjum ca sautján árum í US. Hvað ég sakna hennar. Sem betur fer voru krakkarnir uppteknir við að ræða um hvort væri óhollara: grænt sprite eða appelsín og tóku ekki eftir því hvað ég varð leið.

Sum tímabil í lífi manns eru eftirminnilegri en önnur. Þegar ég var að fylla út umsóknina sem skiptinemi skrifaði ég að ég reykti ekki. Ég gerði það af ásettu ráði. Ég ætlaði að hætta að reykja. Hvernig átti ég að vita að ég myndi fara inn á heimili hjá keðjureykingafólki? Það var ekki nokkur leið að sjá það fyrir.

Þegar þau komu að sækja mig út á flugvöll sat ég í fjóra klukkutíma aftur í Crystlernum og reyndi af fremsta megni að anda að mér eins miklum sígarettureyk frá Jack og ég gat. Fór helvíti mikið til spillis út um opinn gluggann á bílnum. Julie sat við hliðina á mér og fiktaði í hárbursta allann tímann. Við sögðum fátt.

Þegar við komum að húsinu tók Caroline á móti okkur og spurði Julie hvort hún vildi ekki sýna mér herbergið mitt. Julie gerði það, svo sýndi hún mér herbergið sitt. Þetta var hálf vandræðalegt allt saman og þó ég þekkti þessa stelpu ekki neitt fann ég að hún var ekki alveg eins og hún átti að sér að vera.

Við vorum búnar að rembast við að tala saman í klukkutíma þegar Julie stóð upp, fór fram og náði í eitthvað sem hún faldi fyrir aftan bak þegar hún kom inn aftur. Þeir sem þekkja mig vita að ég er forvitnari en andskotinn og ég spurði hvað hún væri með. Það kom hik á hana og svo rétti hún feimnislega fram hægri höndina. Í henni lá sjúskaður Marlboro sígarettupakki.

"Do you smoke?" spurði ég hissa/glöð/fegin. "Do you smoke?" spurði hún ennþá meira hissa/glöð/fegin. Upp frá þessu andartaki urðum við óaðskiljanlegar.

Hún sagði mér að henni hafi kviðið þvílíkt að fá þessa "fullkomnu" íslensku stelpu til að búa hjá þeim því hún var hálfgert vandræðagemsi og pabbi hennar og stjúpmamma höfðu ákveðið að fá skiptinema til að hafa góð áhrif á hana. Mér fannst þetta gjörsamlega hillarious. Sagði henni að foreldrar mínir hefðu verið búin að gefast upp á mér og ákveðið að senda mig út í lönd sem skiptinema til að losa sig við mig. Okkur verkjaði í magann úr hlátri.

Fyrsta kvöldið komst ég svo að því að það tala bara ekki allir eins og Eddie Murphy þótt þeir búi í Bandaríkjunum. Við vorum að spila Trivial Pursuit og ég var að skít tapa. Kom ekki Jack mér til hjálpar og Julie varð fúl því Jack var ekki lengi að ná yfirhöndinni og var að bursta hana í mínu nafni. "Fuck, Julie's gonna kick my ass if you get this one right", sagði ég þegar hann var að fara svara síðustu kökuspurningunni. Það varð þögn og þau störðu gapandi á mig. Eftir smá stund útskýrðu þau fyrir mér að svona segir maður ekki undir neinum kringumstæðum. "The "f" word is the foulest word in the english language".

Ég var steinhissa. Sagði þeim að á Íslandi segðu allir fokk og sjitt alveg hægri vinstri. Jack fannst þetta lúmskt fyndið en Caroline var meira skelfingu lostin. Seinna um kvöldið, inní herbergi hjá Julie, útskýrði hún fyrir mér að það væri allt í lagi að blóta eins og sjóari, bara ekki fyrir framan fullorðna fólkið. "At what age can you start swearing in this country then?" spurði ég nú bara. Julie hristi hausinn. "Anna.. there is no spesific goddam age. Jesus fucking christ.. you just don't use language like that or you'll get in trouble!"

Ég komst að því að bitch, bastard, shit, hell, goddam, Jesus og retard eru allt orð sem maður má ekki segja fyrir framan fullorðna. Sat minn share í detention fyrir foul language. Ég skildi ekkert í þessu enda finnst mér þessi orð góð og gild orð í enskri tungu og séu þau rétt notuð má gera sig vel skiljanlegan.

Þegar ég hafði verið tvær vikur í Bandaríkjunum byrjaði skólinn. Ég reykti sígarettur og hékk af þeim sökum með dópurunum, því þeir sem reyktu sígarettur í frímínútum.. þeir reyktu marjuana á kvöldin. Ég man ekki hvað oft ég lét krókódílaklemmu með jónu ganga framhjá mér því ég vissi að ef ég myndi prufa, og ef mér þætti það gott.. þá myndi ég líklega enda út á horni að húkka fyrir næsta skammti. Ég varð nógu fljótt húkkt á nikótín. Fannst það bara alveg nóg.

Julie reykti marjuana nánast daglega. Það var hennar leið að kópa við lífið, sem hún í raun kópaði ekki við. Hún var ljóngáfuð en nennti ekki að læra. Hún nennti engu nema að láta sig dreyma. Það má segja að hún hafi verið að bíða eftir að einhver kæmi og bjargaði henni frá þessu dull smábæjarlífi. Það kom engin.

Eitt af því sem við Julie áttum að gera á heimilinu var að vaska upp. Ég hálf drapst úr hlátri í fyrsta sinn sem ég átti að taka í "tuskuna" því þeir vaska upp með tusku þarna úti. Mér fannst það ferlega fyndið og einhvernvegin fór það nú svo að við Julie skemmtum okkur alltaf konunglega yfir uppvaskinu. Þá var ég að segja henni sögur af Íslandi. Að Ísland væri paradís með skemmtistöðum á hverju horni og allt fljótandi í vodka. Og strákarnir! Engar bjórvambir, engar hormottur.. hún þurrkaði diskana dreymin á svip. Í hennar augum var Ísland fyrirheitna landið. Ég skil ekki hvers vegna ég hef ekki ennþá fegnið Fálkaorðuna fyrir að vera besta landkynning sem send hefur verið erlendis á vegum skiptinemasamtaka.

Um jólin fékk ég sendan uppþvottabursta frá Íslandi og þá sprakk Julie úr hlátri því henni fannst þetta vera eins og oversized toothbrush. Ég hef aldrei litið uppþvottabursta sömu augum.

All in all.. þá held ég að Caroline og Jack hafi verið sátt við brjálaða skiptinemann með ljóta orðbragðið. Þau voru alveg ofboðslega góð við mig. Ég var ein af fjölskyldunni.

Um daginn sendi Jack mér póst sem innihélt þessa mynd sem hann hefur verið að gera, sjálfsagt til að vinna sig úr sinni sorg.

Mér þykir vænt um að hann hafi haft mig með. Ef einhver veit hvort það er viðeigandi, þá er það Jack.

En hvað maður myndi gefa fyrir one more day.

Ég þori varla að athuga hvað þessi færsla er orðin löng. Ótrúlegt hvað eitt lag getur kallað fram mikið af minningum.

Í skólanum í gær var okkur kennt að reikna framlegð, framlegðarstig o.s.frv. Ég missti af síðasta tíma í skólanum því Doddi var veikur svo ég kveið hálfpartinn fyrir að koma inn í þennan hluta námsins því hann byrjaði einmitt í síðasta tíma sem ég missti úr. Ég hefði átt að naga neglurnar á mér aðeins meira því þegar ég fór að vinna þetta komst ég að því að mér finnst þetta gaman. Reyndar fátt í Brautargengi sem mér finnst ekki gaman. Ekkert sem mér dettur í hug þessa stundina. Þetta skýrði sig svo að öllu leyti sjálft þegar kennarinn sagði að þessir útreikningar væru eiginlega eins og að éta pappír. Mér hefur alltaf þótt pappír ljúffengur og það eru góðir dagar sem ég kemst heim með glósurnar mínar óétnar.

Ég var spurð að því, í einni pásunni, hvað ég er gömul. "Ég veit það ekki, ég er fædd '71". Hinar kunnu ekki að reikna það heldur og þar sem reiknivélarnar okkar voru inní stofu giskuðu þær á þrjátíu og tveggja, þriggja. Eitthvað svoleiðis.

Já.. og í hádeginu, rétt áður en ég fór í skólann hringdi síminn. Læknir af bráðavaktinni hringdi til að tékka á Dodda. "Hann er alveg orðin hress", sagði ég, "kominn á leikskólann". Christ.. var hún þá ekki að hringja í mig vegna þess að það var komin niðurstaða úr stroki sem var tekið úr hálsinum á honum.

Hann er með streptokokkasýkingu og þarf að fara á pensilín. Maður upplifir sig eitthvað svo vanhæfan í svona aðstæðum. Mér til varnar þá er hann búinn að vera hitalaus og eldhress. "Hvert viltu að ég sendi receptið?" spurði hún. "Það heitir... bíddu aðeins.. ég man ekki hvað apótekið heitir en ég sé það út um gluggann minn". Hljóp út í glugga.. "Lyf og heilsa"...

Ég var hrikalega dugleg í gær. Áður en ég fór með krakkana á Pítuna skilaði ég af mér líftryggingarpappírum sem ég er búin að trassa í smá tíma. Um leið og sú trygging kicks in.. þá fer ég að sofa róleg.

Amma Jóhanna kom með páskaegg fyrir krakkana áðan og svo kom afi úlfur líka með páskaegg. "Hvernig vissir þú að ég vildi fá línuskaupapúka?" Spurði Jóhanna yfir sig glöð "og hvernig vissir þú að ég vildi fá brettapúka?" spurði Doddi.

Afi úlfur veit svona hluti. Af því ég segi honum þá.

Á morgun er ég að fara í svona "blast from the past" partý til Eddu með krakkana. Við Edda ætlum að borða snakk með ost og lauk, saltstengur og drekka kók. Vorum reyndar búnar að tala um að hafa bjór en það hefur greinilega ekki skipt okkur miklu máli. Gleymdum báðar að fara í ríkið. Það er ágætt.

Á meðan krakkarnir leika sér ætlum við að leika okkur við að pússla og kjafta allan daginn. Alveg eins og við gerðum þegar við vorum krakkar/unglingar. Mig hlakkar svakalega til og við gátum ekki fundið betri dag en föstudaginn langa.. því okkur finnst svo gaman að hittast svona að það þarf að vera á extra löngum degi.

Á eftir er Jóhanna að fara í fermingu hjá vinkonu sinni og Tóti ætlar að fara með henni. Ég ætla að nota tækifærið og moka af skrifborðinu mínu á meðan. Taka til í allri íbúðinni. Neyðist reyndar til að gera það. Finn ekki lyklana af handjárnunum mínum.

61 kg.

Doddi fékk páskaegg í verðlaun fyrir að vera duglegur hjá læknunum upp á bráðavakt um daginn. Það fyrsta sem hann gerði þegar hann var búinn að opna það var að koma og færa mér blómaskreytinguna sem var framaná egginu. Ég veit ekki af hverju en svo virðist vera að drengurinn hafi af því þungar áhyggjur að ég fái ekki blóm reglulega.

Sagði pabba sínum í dag að hann ætlaði að gefa mömmu blómin af púka páskaegginu sem afi úlfur kom með handa honum og að honum fyndist pabbi ekki nógu duglegur að gefa mömmu blóm.

"Strákar eiga að gefa stelpum blóm". Ég veit ekki hvaðan hann hefur þetta, hélt að börn lærðu það sem fyrir þeim er haft. Kannski er einhver rómantískur leikskólakennari að reyna að gera þessa stráka að alvöru draumaprinsum framtíðarinnar, hver veit.

Þetta með hvort maður eigi að fá blóm eða ekki. Ég þekki engan sem finnst það beinlínis leiðinlegt að fá blóm. Mér finnst sjálfri gaman að gefa fólki blóm. Fæ minna af þeim sjálf.

Veit að ég yrði líklega ekkert glöð ef ég fengi blóm á hverjum degi. Ekki heldur ef ég fengi blóm í hverri viku. Ekki heldur ef ég fengi blóm fyrsta sunnudag hvers mánaðar. Það er svo orðið of langt á milli að fá blóm fyrsta sunnudag janúars á tveggja ára fresti. Það er örugglega eitthvað balance til. Ég veit bara ekki hvað það er.

Það lítur samt út fyrir að Doddi muni sjá um að gleðja mig með blómum í framtíðinni því áðan vorum við að kúra saman uppí rúmi og þá sagði hann mér að bráum kæmi sumarið og þá gæti hann sko oft gefið mér blóm. Hann þyrfti bara að passa sig á geitungunum þegar hann er að ná þeim...

Tóti er farinn á djammið. Ákvað að skella sér í eftirpartíið hjá sugababes. Ég nenni ekki að fara.

Ég er hinsvegar að fara að djamma með krökkunum. Er um það bil að fara að spila Madder með Groove Armada fyrir þau og veit að það verður mikil gleði. Komst loksins að því hvaða snilldar lag þetta er í byrjuninni á Rayman 3 Hoodlum Havoc.

Ég skrapp með krakkana út úr bænum í dag. Förinni var heitið í Húsalind, þangað til við villtumst, svo ég hringdi í Eddu.. kom í ljós að hún sagði bara ekki Húsalind heldur Skjólsalir. Hvernig mér tókst að misheyra svona er beyond me.

Þegar við komum, um klukkan ellefu, var Edda búin að vippa upp gómsætum morgunverði fyrir okkur sem við borðuðum áður en við klipptum á púsl pokann og fórum að púsla.

Það var ekkert smá gaman í dag. Við Edda að kjafta og púsla og krakkarnir að leika sér. Við sátum með kók, snakk, súkkulaði og annað góðgæti. Ég minntist á að þetta væri nú eiginlega ekki by the good book. Fólk ætti, held ég, ekki að troða sig svona út á föstudaginn langa.

"By-gons," sagði Edda, "það þýðir ekkert að lifa í fortíðinni."

Það er punktur...

Við Edda erum náskyldar, þótt það sjáist ekki utaná okkur, við höfum hinsvegar DNA próf til sönnunar skyldleika okkar. Ég komst að því í dag að það getur verið hættulegt að tala við skyldmenni sem hefur minni og á sönnunargögn.

Seinnipartinn í dag kom miðdóttir Eddu á nærfötunum til okkar og vildi fá vatn.

Edda: Hún væri alveg eins og Þú.
Anna: Hvað meinarðu?
Edda: Nú hún tætir sig alltaf úr fötunum og valsar um allt á nærfötunum.
Anna: Ég man ekki eftir að hafa verið svoleiðis.
Edda: Jú.. oh.. þú varst alltaf í allt of litlum undirkjól og nærbuxum.
Anna: Neee.. ég man ekki eftir því.
Edda: Láttekki svona. Þú hefur fengið þennan undirkjól þegar þú varst þriggja ára og þú fórst ekki úr honum fyrr en þú varðst átta!
Anna: Áttu mynd þessu til sönnunar?
Edda: Já!

Og sjá.. exhibit A. Frá vinstri: Eysteinn, bróðir Eddu, Edda og Anna.

Hrikalegt að eiga skyldmenni sem muna svona hluti. En ég get ekki þrætt fyrir þetta. Mundi auðvitað eftir undirkjólnum þegar ég sá hann, (sést ef þú rýnir í myndina) ég er í honum utanyfir nærbolnum. Amma Fanney gaf mér hann og mér fannst hann svo fallegur.

Anna: Já þessi! Ég man eftir þessum undirkjól. Það er ekkert skrítið að ég hafi alltaf verið í honum. Þetta er svona prinsessu undirkjóll og ég ætlaði alltaf að verða prinsessa. Ég átti bara ekki prinsessukjól svo ég varð að láta undirkjólinn duga.
Edda: Já. Hildur (dóttirin á nærfötunum) ætlar líka einmitt að verða prinsessa. Svo þegar hún er búin að giftast prinsinum sínum ætlar hún að stinga undan mér og giftast pabba sínum.
Anna: Kræf...
Edda: Finnst þér?

Ég fékk lánað albúmið þar sem þetta er líklega eina myndin sem til er af mér í þessum blessaða undirkjól. Sem ég man eftir að var í henglum þegar mamma hefur líklega látið hann hverfa endanlega til að koma í veg fyrir að ég myndi vilja ferma mig í honum.

Ég fann þessa mynd líka í albúminu. Verð að hafa hana með, fyrir mig. Ég veit ekki hvað ég er að gera þarna.. augljóslega er ég að heilsa að hermannasið.. en af hverju.. ja.. Edda.. mannst þú hvað við vorum að gera?

Við púsluðum og púsluðum en kjöftuðum eiginlega meira. Edda eldaði handa okkur kjúkling í kvöldmatinn og ég hef bara aldrei smakkað annað eins lostæti. Eins gott að ég fór í teygjubuxum! Edda er snillingur í eldhúsinu og ég vissi að ég myndi borða yfir mig, þrátt fyrir lystarleysi undanfarna daga.

Þar sem við kláruðum ekki púslið (Who Did It? 2000 stk) hefur það verið ákveðið að ég komi aftur í fyrramálið svo við getum haldið áfram. Stefnan er að klára púslið fyrir fimm.

Þór. Hvar er kommentakerfið þitt?

Við Edda kláruðum ekki púsluspilið í dag, en ég mætti með dúkinn minn og plaggata rúlluna og við rúlluðum upp því sem við erum búnar með og ætlum að klára þetta seinna. Ég hef komist að því ég að er bara púslu wannabe við hliðina á Eddu. Hún er púslu guð.

Edda sagði mér svolítið athyglivert í dag. Hún sagði mér að magadans væri brjálæðislega gott workout fyrir magann. Ég ætla að læra magadans. Mig vantar einmitt gott workout fyrir magann.

Auk þess stendur í mér færsla sem Már færði fyrir einhverju síðann. Þegar hann var að lýsa því að þegar hann vaknaði var konan hans að dansa magadans í morgunsólinni. Mér fannst það svo falleg færsla.

Páskaeggin hlaðast upp í stofuskápnum, krakkarnir eru komin með fimm á mann. Ég býð ekki í sykursjokkið sem verður í gangi á morgun. Það verður hvorki fallegt né hljóðlegt.

Ég fæ eitt páskaegg og það er frá afa úlfi. Hlakka til að sjá málsháttinn minn.

Doddi er að fara á límingunum í sykursjokki. Krakkarnir vöknuðu klukkan hálf sjö í morgun og byrjuðu að leita að páskaeggjum. Doddi færði mér upp í rúm jafnóðum blómin af þeim eggjum sem hann fékk. Gósen tíð hjá mér.

Ég fékk málsháttinn "Snemma beygist krókurinn til þess sem verða vill". Ég er engu nær.

Þegar ég kom frammúr fann ég kæfandi súkkulaðilykt í íbúðinni. Ég hef ekki getað borðað einn bita af egginu mínu. Er með hálfgert ógeð. Enda er sælgæti og súkkulaði út um alla íbúð eins og eftir hryðjuverka páska kanínu. Eitthvað hefur nú gengið á hjá krökkunum því ein eldhúsgardínan var dottin niður.. ofaná páskaegg.. sem sólin var að bræða inní gardínuna þegar ég kom fram. Oh joy.

Mig dreymdi skrítin draum í nótt.

Ég er ennþá lystarlaus. Held ég viti af hverju. Blogga um það seinna í dag.

Áður en þú byrjar að lesa það sem ég er að skrifa bið ég þig að setja þig í ákveðnar stellingar. Taktu hvaða random sýnishorn úr hvaða random bíómynd sem er. Þú ert að leita eftir djúpu, dramatísku karlmannsröddinni sem er að lýsa myndinni sem hann er að reyna að selja. Í hvert sinn sem þú sérð eitthvað skrifað innan hornklofa vil ég að þú heyrir setninguna sagða eins og viðkomandi announcer myndi segja hana. Ok?

Það er skemmtilegra þannig.

Ég er að lesa magnaða bók: [The Power of your subconcious mind]. Hún fjallar um hvað fólk getur gert ótrúlega hluti ef það trúir sjálft að það geti gert þá. Ég byrjaði reyndar að lesa hana fyrir hálfum mánuði síðan og ákvað strax að gera á mér tilraun uppá grín. Það kvöld fór ég með bæn, í fyrsta skipti í mörg ár. Ég var ekki að biðja til Guðs. Ég var að biðja til undirmeðvitundar minnar. Til að virkja [The Power of your subconcious mind].

Bænin var einföld: "Ég er 55 kg".

Takið eftir að ég segi er. Það er vegna þess að ég er að telja mér trú um að eitthvað sé veruleiki þótt það sé ekki endilega veruleiki núna. Að verða 55 kg er ekki raunverulegt takmark hjá mér. Takmarkið var að verða 60 kg. Þetta er hinsvegar ágæt tala og reyndar sú sem ég var í áður en ég byrjaði á barneignum. Mig langaði hinsvegar að sjá hvort [The Power of your subconcious mind] væri nógu magnað til að ná mér niður í 55.

Ég var 62 kg þetta kvöld. Ég hef endurtekið þessa bæn kannski í þrjú skipti áður en ég fer að sofa síðustu daga og í dag er ég 60 kg sem þýðir að ég er búin að ná takmarkinu sem ég setti mér þegar ég byrjaði í ræktinni fyrir rúmum mánuði, en þá var ég 64 kg. Ég gerði bara einn feil. Ég var ekki nákvæm. Af þessum tveimur kg hafa 1800 gr farið af brjóstunum á mér, 200 gr af lærunum. Af þessum sökum ætla ég að breyta bæninni minni. Nú verður hún svona: "Ég er 55 kg, en líka með brjóst".

Sjáum hvað [The Power of your subconcious mind] getur gert í því...

Það má segja að þessi tilraun hafi tekist, sérstaklega í ljósi þess að ég er ekki á lyfjum og ég er ekki að svelta mig. Ég bara borða minna því ég hef minni lyst á mat. Ég borða samt mat, eins og Edda getur vottað.

[The Power of your subconcious mind] er magnaður andskoti.

Ég er búin að þrífa eftir páskaeggjafárið í morgun og búin að preppa páskalambið sem ég ætla að hafa í kvöldmatinn. Þrátt fyrir lystarleysi þá hlakkar mig til að borða kvöldmatinn. Er ekki ennþá farin að fá mér af páskaegginu mínu. Unginn á því finnst mér skemmtilegur. Hallar undir flatt með skakkann gogg og með stélið út í loftið. Eins og hann sé á einhverju...

Nú ætla ég að skríða undir sæng með [The Power of your subconcious mind].

Sumt fólk er eins og ferskur blær. Óli og eiginkona hans eru einmitt þannig. Ég tók mér pásu frá sykursjokki barnanna áðan og lagði mig. Þegar ég vaknaði við það að Doddi kom gólandi inn í herbergi og stökk upp í rúm, ofaná mig, skrækjandi af gleði yfir því að systir hans var að elta hann... missti þráðinn... fór allavega framúr.

Mig var reyndar að dreyma furðulegan draum. Draum inní draum. Mig dreymdi að ég væri sofandi og dreymdi að ég væri að dreyma að blaðamaðurinn væri búinn að hreinsa allt út úr íbúðinni nema rúmið sem ég svaf í. Allt tómt. Ég man að það fyrsta sem ég hugsaði var: "frábært, nú þarf ég ekkert að þrífa", en það var áður en ég sá að hann hafði líka tekið tölvuna mína. Þá varð ég royally pissed. Svo pissed að ég vaknaði í draumnum og þegar ég fór fram vantað samt meirihluta draslsins úr íbúðinni. Tölvan mín var nú samt á sínum stað en ekki skjárinn. Þá vaknaði ég. Kom mér á óvart þegar ég sá að það var allt eins og ég skildi við það áður en ég lagði mig. Bygons.

Í sömu andrá og ég kom frammúr, sveipuð sæng, hrindi dyrabjallan og Óli og eiginkonan komu í heimsókn. Ég get ekki lýst því með orðum hvað mér finnst gaman að fá þau í heimsókn. Finnst blaðamaðurinn eiga "höfundarrétt" á þeim.

Verð samt að láta þetta flakka:

Óli: "Stundum hringi ég í fyrirtæki til að sækja um vinnu í gamni og þegar þeir bjóða mér 120 þúsund í laun þá tek ég þá í gegn. Já lifir þú á þessum launum auminginn þinn? Við hvern heldurðu að þú sért að tala? Einhvern nýbúa? Gaman af þessu."

Óli er eins og náttúruhamfarir. Hann býr í fjórbýli og í þessu fjórbýli bjó fólk sem honum samdi ekki mjög vel við. Þau fluttu. "Náðum þeim út á mettíma" eins og Óli orðaði það. Nema hvað að Óli sagði okkur að hann hitti þennan fyrrverandi nágranna sinn í búð um daginn. Sá aðili er fluttur í annað hverfi og Óli sagði honum að nú væri hann bara búinn að kaupa húsið við hliðina á honum!

Aumingja maðurinn. Óli var auðvitað að ljúga þessu. Hann er mest spontant lygari sem ég þekki og hann gerir það vel. Þegar Óli og blaðamaðurinn voru að vinna saman hjá Essó tók Óli sig stundum til, þegar það var lítið að gera, og fór að innheimta. Þá settist hann við símann, dró upp nótubókina og byrjaði að hringja út.

"Góðan dag, Ólafur hér, lögfræðingur Olíufélagsins. Ég er hér með skuld upp á fimmtán hundruð krónur sem þú hefur ekki staðið skil á..."

100% árangur.

Ef blaðamaðurinn kemur ekki bráðum með "best of Essó", þá gerir ég það.

Ég og blaðamaðurinn erum búin að skiptast á því að leggja okkur í dag til að komast í var frá krökkunum. Vorum hvorugt þreytt í kvöld svo við skruppum út á Laugarásvídeó, bestu leiguna í bænum, og ég gerði loksins alvöru úr því að leigja mér fyrstu þættina með Will og Grace.

Núna er Tóti að horfa á sinn skammt, CSI, en ég er að hlusta á Cheryl Lynn syngja Got To Be Real eins og Will þegar hann var að raka sig... og er búin að fatta að ég er hommi. Ekki lesbía, hommi.

Ég elska að dansa um á baðherberginu við diskó, ég elska söngleiki, ég er drama queen OG ég elska menn. Það eina sem vantar uppá er þekking mín á fatahönnuðum...

HVÍLÍK ÖRLÖG!

Að vera hommi fastur í kvenmannslíkama! Þetta lag er hriiiiiikalega sexí. Oh.. ég þarf virkilega að dansa við einhvern.

Já ég reyndar elska líka Karen, en það er ekki að marka. Hver elskar ekki latan, pilluétandi alkóhólista með brókasótt og no morals? Hún er dásamleg. Jack finnst mér bara annoying.

Það er ekki nokkur spurning.. lífið er gott.

Dísus... hvað var eiginlega í þessu kryddi sem ég notaði á lambið?

Ég er búin að vera utan við mig undanfarið eins og sumir hafa tekið eftir.

Það sem ég er um það bil að fara að gera mun gerbreyta lífi mínu.
Það sem byrjaði með appelsínugula Nintendo Donkey Kong er búið.

Snilldar bragð sem það var.

Ég get ekki sofnað og er hrædd um að það verði viðvarandi ástand. Það er ekki margt sem ég hræðist í raun og veru en svefnleysi er þar ofarlega á lista.

Ég er búin að hafa nógan tíma til að hugsa fram og til baka. Taka mér hlé og hugsa meira. Fá meiri upplýsingar að vinna úr. Ég veit að ég er að gera rétt. Ég finn það í hjartanu mínu því þegar ég var búin að segja það og gera það þannig að veruleika þá.. fylgdi léttir í kjölfarið.
Ég er döpur en ekki vegna mín.

Þegar ég var lítil var ég mikið hjá ömmu og afa á Hlíðarvegi. Um helgar spilaði fullorðna fólkið bridge við borðstofuborðið og ég fylgdist með. Mig langaði svo að taka þátt en pabbi sagði að ég yrði fyrst að fylgjast með og þá myndi ég læra. Mér fannst svo heillandi þegar Viddi frændi hneykslaðist: "hver gefur svona hunda" eða þegar pabbi spurði hlæjandi hvar mótspilarinn hans væri eiginlega, pókersvipurinn á afa, yfirfullir öskubakkarnir, kökurnar hennar ömmu, ísköld mjólk..

Þetta fannst mér heillandi heimur og mig langaði að tilheyra honum. Held að mig hafi bara langað að deila þessum glaðlegu mannlegu samskiptum þeirra sem ég elskaði mest. En ég var of lítil, skildi ekki spilið svo ég vappaði bara þögul í kringum borðstofuborðið, fylgdist með og hlustaði.

Það reyktu allir í fjölskyldunni og stundum dróst spilið á langinn og ég var orðin þreytt svo amma tók sér pásu frá spilunum, náði í sæng, bjó um mig í sófanum og kyssti mig á ennið. Ég lá undir hlýrri sænginni.. streyttist við þreytuna og hlustaði á fólkið gantast í kringum spilið, gat varla haldið augunum opnum því sígarettureykurinn sveið svo í augun.. en tilfinningin sem ég sakna er hvað mér fannst ég vera örugg í sófanum. Mér fannst ég svo örugg.

Ég vil finna þá tilfinningu aftur.

"With her Emmy award-winning role as the elegantly wasted Karen Walker on “Will & Grace,” the popular television sitcom launched Megan Mullally’s career as a queer icon with a fanatic gay following around the world."

(lesa alla greinina)

Nú er ég farin að hafa alvarlegar áhyggjur...

Kathy er sú sem ég vil að vinni. Finnst verst að það er aldrei neinn með alvöru Brooklyn hreim í þessum leik. Af sömu ástæðu og Wanda. Veit ekki hvað það er, en Brooklyn hreimur virkar.

Ég fór í sund áðan. Dugleg stelpa.

Júlía kom í dag og tók mig í andlitsbað sem minnir mig á.. Júlía, við gleymdum manicurinu! Þú átt það inni. Plokkuðum hvora aðra og kjöftuðum. Það var gaman. Svo festist Júlía í að skoða katólóga á netinu og ég horfði á restina af Will og Grace. Jack grows on you.

Ég átti áhugavert samtal við Dodda í gærkvöldi. Fyrr um daginn hafði Júlía verið að kanna hvort hann væri ennþá skotinn í Eydísi á leikskólanum og hann sagðist vera það. Þá spurði Júlía hvort hann ætlaði að giftast henni, já hann hélt það nú. Næst spurði Júlía hvort hann ætlaði að eignast börn með henni.. já.. eitt hundrað stykki.

Ég hugsaði nú bara: aumingja Eydís.

Um kvöldið spurði ég Dodda af hverju hann ætlaði að eignast 100 börn. "Ég er hættur við", sagði hann, "nú ætla ég bara að eiga tvö. Einn strák og eina stelpu." "Já", sagði ég, "hundrað börn eru líka soldið mikið". "Nauts mamma!" sagði Doddi. "Hundrað börn eru ekkert soldið mikið, það er rosalega, rosalega mikið! Hefurðu ekki séð Dalmatíu hundana? Þeir eru hundrað og einn og þeir eru rosalega margir. Svo yrði hún Eydís algjör aumingi af öllum þessum barneignum".

Ég held að það sé ekkert til sem er betra í heiminum en þankagangur barna.

Held ég hafi fundið hvata fyrir hann til að verða eitthvað annað en ekki neitt. "Doddi. Ef þú ætlar að gifta þig og eignast börn.. hvernig ætlar þú að eignast peninga til að gefa þeim að borða ef þú verður ekki neitt?". "Ég veit það ekki. Kannski geri ég myndir", sagði hann hugsi. "Ef þú ætlar að mála myndir þá heitir að að vera málari, þá ætlar þú að vera málari þegar þú ert orðinn stór", sagði ég. "Oh mamma", andvarpaði hann, "ég ætla ekkert að verða málari, ég ætla ekkert að mála, ég ætla að teikna!". "Það heitir að vera teiknari", sagði ég grasping at straws. "Þá ætlar þú að verða teiknari þegar þú verður stór". "En mamma, ég veit ekkert hvar vinnan er og ég rata ekki þangað svo ég get ekki verið teiknari, veist þú kannski hvar vinnan er?". (brace yourself, hvít lygi comming right up!) "Já, ég veit það og hafðu engar áhyggjur. Ég skal sýna þér það þegar þú verður orðin stór, en svo kannski skiptir þú um skoðun og verður eitthvað annað en teiknari". "Nauts!", sagði hann stórhneykslaður, "ég rata ekkert á neina marga staði!"

Ég endaði á að segja honum að það væri langt þangað til hann þyrfti að rata í vinnuna og hann yrði hissa á hversu auðvelt það yrði þegar hann verður orðin stærri. Benti honum á að þegar hann fæddist kunni hann ekki að labba og ekki að tala, en nú kann hann alveg að tala og getur meira að segja hoppað á einum fæti og klifrað upp á litlu húsin í leikskólanum og stokkið niður. "Nauts mamma, oh.. FYRST lærði ég að labba og SVO lærði ég að tala.. oh.."

Þessar mömmur....

Hvað ætli kosti svona frost til langs tíma?

Það má gera tólf þúsund hluti með lakkrís.

Já, ég fór í sund áðan og því miður, ólíkt og í gær, þá var opið í sundi. Í gær var hinsvegar verið að reka uppúr þegar ég mætti á svæðið svo ég keypti sundkort og fór heim. Fannst ég samt rosalega dugleg.

Í kvöld synti ég. Í þriðju ferðinni svelgdist mér á og var nærri drukknuð. Náði mér aftur á flot og áhorfendur dreyfðu sér. Ég var farin að hósta blóði eftir fjórðu ferðina en það er bara svo glatað að synda fjórar ferðir að ég henti mér aftur af stað.

Þegar ég var búin með sex ferðir fannst mér svo stutt í tíu, svo ég hélt áfram. Allt í allt synti ég FJÓRTÁN FERÐIR. Síðustu ferðina fór ég með sund-möntru sem ég bjó til og er svona:

(eitt orð fyrir hverja hreyfingu)

Ég
skal
komast
alla
helvítis
leið
þótt
það
verði
minn
bani

(endurtakist eftir þörfum)

Harla gott fyrir skrifstofublók með rassæri.

Þetta var hinsvegar too much. Komst að því þegar ég fór í gufu. Þar hóstaði ég upp öðru lunganu og þar sem ég lá í blóði mínu, með annað lungað út á kinn, kom að mér eldri maður. Hann tók mig í fangið og hljóp með mig fram í afgreiðslu þar sem konan í afgreiðslubúrinu benti honum á að fara með mig í djúpfrysti niðrí kjallara. Eftir aðeins fimm mínútur í djúpfrystinum var ég orðin stálslegin og þáði bjór og sígó sem afgreiðslukonan bauð uppá út í porti.

Gott að eiga svona tvö lungu.

Það býr maður í blokkinni hjá mér. Ekkert merkilegt svosem.. ég meina.. það búa fleiri en ég í þessari blokk.. nema um daginn vorum við samferða inn og hann var með þann fallegasta hund sem ég hef á ævinni séð. Veit ekki hvernig hundur þetta var, svona legally blonde hundur en ekkert líkur rottu.

Mig langar í svona hund. Var að spá í að fara niður og spyrja hvort hundurinn mætti koma út að leika. Fara svo aftur og spyrja hvort hundurinn mætti vera memm. Fara svo aftur og spyrja hvort hundurinn mætti gista...

Úff hvað hann er sætur. -Hundurinn sko...

Það er á hreinu.. ég fer í það minnsta niður og spyr hvernig hundur þetta er, hvar er hægt að kaupa svona hund og hvort ég megi taka mynd af honum svo ég geti farið og sagt: "ég ætla að fá svona alveg eins", þegar ég kaupi mér hund.

Annars er ég generally annoyed þessa dagana. Stóðst ekki freistinguna og kreisti bóluna sem er búin að pirra mig til andskotans.. þessa þarna á hökunni. And I wonder.. AF HVERJU LÆRI ÉG ALDREI AF MISTÖKUNUM?

Því nú er ég komin með stórt og ljótt kýli í staðinn. Æi.. best að hengja sig bara. Eða fara að sofa...

ARRRGGGG! The agony of choice!

Þegar ég vaknaði í morgun var bólan sem ég kreisti í gær búin að bólgna upp og mér sýnist ég smám saman vera að breytast í fílamanninn eða álíka sirkus frík. Verst að það er engin sirkus á svæðinu. Hefði ekki verið vitlaust að reyna að cash in.

Anywho.. ég er andlaus. Gjörsamlega, fullkomlega andlaus og langar í bað. Mig langar að fara í heitt bað með froðu og kertum og rólegum blús og slaka á þangað til tærnar á mér eru soðnar og naglaböndin detta sjálfkrafa af nöglunum á mér.

Er að hugsa um að taka mér smá breather. Ekkert víst að ég geti það en stundum verður maður.

OK. Þetta var stuttur breather.. en ég bara verð að finna þetta lag.

Það er sungið af konu.. svona Meredith Brooks, Sheryl Crow eða Alannah Myles eitthvað... og lagið inniheldur eitthvað svona "maybe I'm just.. eitthvað"

OH! Hvað kemur á eftir er at the tip of my tounge.. en.. djö.. maybe I'm just to...
og ég veit að hún syngur a.m.k. einu sinni "AND maybe I'm just" eitthvað...

Veit einhver hvaða lag þetta er? Vinsælt um svipað leyti og AS með George og Mary J...

Það er ekkert verra í heiminum en að fá lag á heilann sem maður man ekki hvernig var.. nema bara "maybe I'm just"

Eða var það maybe it's just?

"fallen" eitthvað líka hringir bjöllum.. "to cruel" eða "cool".. "deserve this".. oh.. fokk nei það var ekki í laginu.. en...

"head over heels" með "fallen" var örugglega.. fjandas útvarp ruglar mig.. NEI ÞAÐ VAR EITTHVAÐ ANNAÐ. "HEAD OVER FOOT".. held ég. Fjandans.. ég kemst ekki að niðurstöðu...

Eða feet...

FANN ÞAÐ!

I'm broke but I'm happy
I'm poor but I'm kind
I'm short but I'm healthy, yeah
I'm high but I'm grounded
I'm sane but I'm overwhelmed
I'm lost but I'm hopeful baby

What it all comes down to
Is that everything's gonna be fine fine fine
I've got one hand in my pocket
And the other one is giving a high five

I feel drunk but I'm sober
I'm young and I'm underpaid
I'm tired but I'm working, yeah

I care but I'm restless
I'm here but I'm really gone
I'm wrong and I'm sorry baby
What it all comes down to
Is that everything's gonna be quite alright
I've got one hand in my pocket
And the other one is flicking a cigarette

What it all comes down to
Is that I haven't got it all figured out just yet
I've got one hand in my pocket
And the other one is giving the peace sign

I'm free but I'm focused
I'm green but I'm wise
I'm hard but I'm friendly baby
I'm sad but I'm laughing
I'm brave but I'm chicken shit
I'm sick but I'm pretty baby
What it all boils down to
Is that no one's really got it figured out just yet
I've got one hand in my pocket
And the other one is playing the piano

What it all comes down to my friends
Is that everything's just fine fine fine
I've got one hand in my pocket
And the other one is hailing a taxi cab...

og "maybe I'm just" kemur aldrei fyrir í þessu lagi.

Þetta er ekki lagið.

Ég er búin að finna hitt en í hausnum á mér var ég búin að búa til eitt lag úr þessu hér að ofan og því sem ég leitaði að.... Mig langar ennþá í bað.

Ég er svo hissa og þakklát og líka smá leið. Mest hissa. Hvern hefði grunað?

Það fór þó aldrei svo að blaðamaðurinn kæmi mér á óvart svona í lokin. Hann veit hvað ég hef gaman af surprises, sérstaklega góðum.

Þetta er búin að vera erfið vika en hvað segir ekki sagan? Öll él.. eitthvað.. um síðir..

Annars er ég að fara á djammið á morgun. Með bóluna mína. Ég og bólan ætlum út að dansa með Hörpu og Þórlaugu en ekki fyrr en Þórlaug er búin að bjóða okkur í mat. Þó sýnist mér á öllu að Harpa muni mæta á svæðið með fermingarhlaðborðið í skottinu.

Það er auðvitað spurning, ef Valdi er á bíl. Hann getur selt svöngum vegfarendum eitthvað að borða. Um að gera að græða soldið á þessu.

Áðan hringdi í mig alveg ferlega skemmtilegur viðskiptavinur. Hann sagðist vera svekktur út í mig og væri að spá í að koma og urra á mig. Ég er nú alltaf soldið svaag fyrir mönnum sem urra svo hótunin datt dauð niður. Þegar hann sagðist hinsvegar vera nýkominn frá US og að hann hefði týnt rakvélinni sinni og væri af þeim sökum fúlskeggjaður og hræðilegur þá leist mér nú ekkert á blikuna og gerði allt sem hann bað mig um.

Það er þetta með skegg.. mér finnst það flott á meðan það er temmilega lítið og helst ekki of vel snyrt.. en þegar hægt er að geyma þriggja réttaða máltíð í skegginu hættir mér að lítast á blikuna.

En karlmenn sem urra... GrrrRRRrrrr..

Ég fékk sjúklega góðan mat í kvöld, skemmtilegan félagsskap og góða tónlist. Getur maður beðið um meira? Ég held ekki.

Í ofanálag fékk ég skemmtilegan leigubílstjóra (sem er ekki sjálfgefið) sem kallaði mig drottningu (já Valdi.. DROTTNINGU). Eh.. ég var reyndar með uppsett hár sem gerir mig ansi "regal", samt ekkert líka drottningu Englands. Já.. og magnaður andskoti. Hann keyrði Valda og Hörpu út á hótel og mig á BSÍ á eftir, eins og ég bað hann um. Ég sýndi honum e-kortið mitt og spurði hvort hann sæi ekki bláa glow-ið sem umlukti mig. Hann sá það strax. Ég er útvalin, það er ekki fokking spurning.

En magnaði andskotinn er að eftir BSÍ þá bara keyrði hann vestur í bæ. Ekki bað ég hann um það.. en þegar hann kom að Melabúðinni.. þá sagði ég honum að beygja og spurði hvernig í fjandanum hann vissi hvar ég væri í bænum. Hann leit steinhissa á mig. "Þú ert í vesturbænum, er það ekki?"

????????

Ég hef aldrei séð þennan mann áður.

Fékk "Something Beautiful" með Íslands óvininum Robbie á heilann og er að hlusta á það "as I type". Þetta lag.. dásamlega leti-beat sem ég bara fíla í botn. Fær mig til að brosa. Mér finnst Robbie góður og I don't give a rat's ass hvort hann fílar Ísland eða ekki. Kemur málinu ekki við.

Ég ætla að stilla líf mitt eftir þessu beat-i.

Nice and easy..

Valdi: "Áttu eitthvað gott í klofið á mér?"
Gestgjafi: "Já það gæti hugsast"
Anna: "Þarna er setning sem ég kæmist ekki upp með að segja án eftirmála"

Þeir voru að tala um hesta. Hvernig átti ég að vita það?

Mig langar að nota tækifærið og þakka þeim sem fann upp mp3 og lúppu.

"If you can't wake up in the morning"...

Ég er ekki þreytt. Mig langar ekki að fara að sofa...

"Einu sinni eyddi ég eins litlum tíma á baðherberginu og ég gat, en eftir ég fór að taka inn colon cleanser með nýja ilmefninu eyði ég heilu dögunum á dollunni."

Ég skil ekki fyrir hvaða markhóp þessi auglýsing er. Hver eyðir megninu af deginum á baðherberginu? Regardless of how it smells.

Ég er svartsýn manneskja að eðlisfari. Helvítis lygi. Ég er bjartsýn manneskja að eðlisfari. Ég hef hinsvegar lært af lífinu að oft er betra að búa sig undir það versta.

Þá verður það sem gerist, hvað sem það er, "a breeze".

Ég veit ekki alveg hvað ég á að gera við bloggið á meðan ég er að koma mér fyrir. Hvort ég á að keep tabs á hvernig þetta gengur eða hvort ég á að slá þessu upp í kæruleysi og fabúlera daglegar færslur úr lífi mínu.

Ég er hrædd um að ég verði of mússí mússí eitthvað ef ég er einlæg. En ég er líka hrædd um að ég verði lögð inn á geðdeild ef ég leyfi mér að skrifa það sem mér dettur í hug. Það verður oft ansi skrautlegt.

Anything is possible.

Á morgun ætla ég að taka íbúðina í gegn með ákveðnar breytingar í huga. Já.. svo þarf ég að kíkja á stuðarann á bílnum, setja sumardekkin undir og skipta um afturljósið. Held ég sé búin að finna leið til að redda stuðaramálinu á einfaldan hátt.

Kannski maður þvoi bílinn ef veðrið á morgun verður eins gott og í dag. Ekki veitir af. Hvaða vitleysa.. vitandi af nýja ilmgjafanum inná baði er fyrirsjáanlegt að ég muni sofa í baðkerinu í nótt og færa sjónvarpið inn á salerni á morgun..

Í dag ákvað ég að færa krakkana í hjónaherbergið. Ætla mætti að ég hefði verið á lyfjum eða í brjáluðu bjartsýniskasti þegar ég tók ákvörðunina og byrjaði því þetta er þrælavinna.

Þegar ég var búin að henda öllu út úr hjónaherberginu og inn í stofu féllust mér hendur. Fékk mér sígarettu (já ég er fallin og ekki orð um það meir) og kók (já ég er líka fallin þar, not a word!). Á þessu andartaki var ég búin með of mikið til að hætta við.. en átti samt allt eftir. Hélt áfram með hjálp blaðamannsins sem var búinn í vinnunni og var svo yndislegur að koma og hjálpa mér.

Þegar við vorum búin að færa húsgögnin úr barnaherberginu yfir í hjónaherbergið beið okkar breiða af drasli í barnaherberginu sem átti eftir að fara í gegnum og HENDA!

Ég sver.. ég held að það vaxi drasl í barnaherberginu. Mér féllust gjörsamlega hendur, ég féll á kné og bara grét ofaní teikningar, tuskudýr, skeljar, steina, spýtur, litabækur, kinder egg dót ANDSKOTANS og fleira RUSL.

Það er ekki af ástæðulausu sem ég hef bannað börnunum að kaupa kinder egg. Ég hata þetta nammi meira en allt á jörðinni. Helvítis rusl sem er í þessu sem hleðst upp út um allt. Áður en ég bannaði þau alveg gerði ég mér það að leik að stappa á kinder egg dóti sem lá óvarið á gólfinu. Kallið mig bara Cruellu de Ville, I couldn't care less. Kinder egg og barn með söfnunaráráttu er lethal combination og það er ekki af ástæðulausu að ég fer þrisvar í viku til sálfræðings.

Gaman að geta þess að Doddi spurði mig voða fallega hvort hann mætti fá eitt kinder egg um páskana. Ekki glæta, svarið var afdráttarlaust nei.

Ég leyfði krökkunum að velja sér þrjú tuskudýr hvort og Jóhanna mátti velja þrjár töskur til eignar. Hinar fjórtán fara á haugana. Ég er ekki einu sinni með samviskubit yfir þessu harðræði. Hún verður að læra að velja og hafna.

Ég fékk algjöra útrás á steinum og spýtum sem Jóhanna er búin að draga heim í fjöldamörg ár. Ég henti miskunnarlaust heilu skókössunum fullum af grjóti og allar spýturnar fengu að fara. Hún má nú samt eiga það hún Jóhanna að hún er búin að vera að fara með nokkra steina og skila út í garð undanfarið. Ég var líka alveg rosalega stolt þegar hún spurði mig hvort mér og pabba væri ekki sama þótt smábarna skartgripaskrínið færi niður í geymslu. Loksins má fara að taka úr umferð þetta smábarnadót. Eh.. þá meina ég með hennar samþykki. Ég er búin að grisja vel öðru hvoru sjálf og án hennar vitundar.

Þremur svörtum ruslapokum og tárvotu laki seinna var farið að sjást í gólfið inni í gamla barnaherberginu sem er gamla herbergið mitt og er núna nýja herbergið mitt. Löng saga.. by-gons.

Það fer nú betur um þau í stóra herberginu. Ég held að ástæðan sé ekki meira gólfpláss heldur þessir ruslapokar sem við læddumst með niður í bíl áðan til að geta droppað þeim í Sorpu í fyrramálið. Ég hef einu sinni gert þau mistök að skilja ruslapokana úr barnaherberginu eftir inní stofu og þau mistök geri ég ekki aftur. Jóhanna kemur töluvert fyrr heim úr skólanum en ég vinnunni. Say no more. Enda er Jóhanna í skýjunum í nýja herberginu og finnst svo fínt. Barnið var ekki vitni að hreinsuninni sem átti sér stað í gamla herberginu hennar.. kosturinn við að þekka börnin sín er að maður veit hvað maður kemst upp með að henda. At the end of the day sé ég að ég hefði mátt vera miklu meira brútal.

Ég er svo úrvinda úr þreytu að ég nenni ekki að pæla í öllu draslinu sem er í stofunni. Staflar af bókum og vídeóspólum. Fuck it. Ég ætla í bað og svo ætla ég að sofa. Ég er hinsvegar búin að velta því fyrir mér af og til í dag af hverju í andskotanum ég byrjaði á því að þrífa stofuna og eldhúsið bara til að fylla það allt af drasli aftur.

Já, best ég bæti við. Fíknir mínar eru komnar aftur inn í mitt líf en aðeins tímabundið. Í alvöru.. not a word. Ég nenni ekki að réttlæta þetta en ég leiðrétti það bráðlega.

Þvert á ráðleggingar læknisins míns hef ég verið að hugsa og ég hef meira að segja komist að niðurstöðu. Það verður kjúklingur í matinn annað kvöld.

Ég renn stundum á rassinn. Hef ekki gert það nýlega og er standing my ground firmly þessa dagana.. en ég hef ekki alltaf verið svona staðföst.

Já og öll þessi setning hér að ofan er haugalygi. Annars væri ég ekki að þamba kók og reykja líkt og í akkorði. Bygons.

Ég nenni ekki að velta mér upp úr því sem skiptir ekki máli. Djöfull LÝG ÉG! Ég er alltaf að velta mér upp úr því sem skiptir ekki máli.

[líður nú drykklöng stund og anna er með hendurnar í startholunum á lyklaborðinu]

Ég finn ekkert til að segja því ég lýg svo mikið þegar ég blogga. Er sífellt að leiðrétta einhverja helvítis vitleysu sem sprettur fram úr fingrunum á mér.

Dyunfum rt ´rh mrð ginhutns ´s tönhum dysð ´s lyklsnotðinu. <þ´s krmut dbons dktíyið úy. Hæyi noysð þryys drm fulnpsk, hlyu jinup dært brk rubgbrtyæunsbb rg ærh .stg sp drhhs gtæs rubgbrthu drn ærhg buk rjju sp bijjyt nsouyt biyp.

Merkilegt. Ég hef í alvöru reynt að skrifa svona bull. Fattaði ekki að það er nóg að staðsetja fingurna bara rangt á lyklaborðinu. Svona er maður alltaf að gera nýjar uppgvötvanir í lífinu.

Mig langar til Dubai.

Já. Ég vissi að það gerðist eitthvað í dag sem ég ætlaði að muna eftir að blogga um. Hlaut að vera eitthvað markvert á mánudegi. Það hringdi nefnilega í mig maður í dag. Ég þekki þennan mann. Lítið reyndar, en nóg. Einhverra hluta vegna sagði hann mér að honum fyndist konur á aldrinum 35 til fertugt svo sexý. Hann er sem sagt orðin svaag fyrir eldri konum. Merkilegt. Gott að vita að æskudýrkun er ekki allstaðar. Come to think of it. Kannski er ég biluð.. en mér finnst konur á aldrinum 35 til fertugt vera ungar, svo kannski er þetta æskudýrkun eftir allt saman. Hvað veit ég..

Annars er ég ennþá við sama heygarðshornið. Með grátt í vöngum er alltaf jafn flott. Svo fíla ég hrukkur líka. Allt innan hæfilegra marka auðvitað. Ef ég mætti velja einn mann, lifandi eða dauðann, til að hitta yfir kvöldverði (og þá gef ég mér að hann myndi rísa frá dauðum fyrir mig. Halldór.. don't) þá held ég að ég myndi velja.... ekki Woody Allen. Hann er of taugaveiklaður. Ekki Jude Law. Ég held að hann sé soldið vitlaus. Ekki G... VÁ! Ég veit hvern ég myndi velja. Lygarann og sjarminn Kevin Spacey. Oh.. af hverju eru þeir alltaf hommar? Why? Why? Why?

Ef ég mætti velja tvo þá myndi ég velja Kevin Spacey og.. nei.

Enn ein lygin. Ég myndi velja Sean Connery: the early years. Ég þyrfti ekki að fá fleiri. Maðurinn var divine. Ég átti einu sinni alveg hrikalega flotta mynd af honum áður en ég límdi hana á stofuborðið mitt ásamt fullt af öðrum flottum mönnum. Henti borðinu. Sé eftir að hafa ekki skorið Connery út fyrst.

Djöfull röfla ég svakalega. Jæja. Best að fara í bað og æfi mig í að raka á mér leggina.. but in a sexy way.

WAHAHAHAHAHAHA.. Svei mér þá.. ég er að hugsa um að gera það bara! Mér leiðist ekki á meðan...

Já.. Þór. Fokk off. Allir bloggarar dauðir og hinir í dauðateygjunum? Speak for yourself.

Iss..

Það færist smám saman yfir mig stóísk ró. Eða þangað til mér verður litið inn í stofu og sé allt óflokkaða dótið þar. Það lagast í kvöld. Ég finn maníuna krauma í mér og klæjar í fingurna.. róleg anna.. róleg.

Ég er búin að ná mér eftir áhlaupið um helgina, barnaherbergið er svo gott sem komið og ég er tilbúin í aðra atlögu við random drasl. Auk þess er haugurinn inn á baði alltaf að stækka og bráðum fer að verða óhjákvæmilegt að þvo ef ég á ekki að mæta í sundbol í vinnunna.

Best að stinga borvélinni í hleðslutækið. Hef á tilfinningunni að ég komi til með að þurfa að nota hana á næstunni.

Ætli þetta séu e.k. sorgarviðbrögð eða er ég bara tuskuóð innan við beinið? Af hverju fer ég alltaf að þrífa eins og brjálæðingur þegar ég er ein?

Skyndilega rofar til í heilanum á mér og ég sé ljósið. Ég hef fundið köllun mína í lífinu.

Ég var fædd til að vera spin doctor.

Komið nú með atburði fyrir mig til að æfa mig á.

Ég er næstum búin að tæma stofuna af drasli. Búin með bækurnar. Flokkaði þær gróflega í leiðinni. Þegar ég leit í hilluna sem inniheldur mínar bækur fór ég að velta því fyrir mér hvað í fjandanum ég er. Þvílíkur kokteill af alkóhólisma-meðvirnis-dysfunctional sjálfshjálparbókum, bókum um vampírur, trúarbrögð, tölvur og hugbúnað.

Ég verð að viðurkenna að ég er skíthrædd.

Hugga mig við að líklega er það eðlilegt eins og staðan hjá mér er í dag. Helvítis ryk ofnæmi að drepa mig. Helvítis bækur út um allt. Safnandi ryki. Helvítis.

Ég komst líka að því áðan að ég er líklega haldin bókmenntasnobbi. Horfði yfir í hina hilluna stútfulla af alls kyns bókmennta góðmeti. Velti því fyrir mér í leiðinni af hverju ég er haldin þessu snobbi en nenni samt ekki að lesa þetta nema lítið brot. Ég er eins og Bibba á Brávallagötunni og langar að eiga bókmenntir í metravís því það fer svo vel í hillu. Stundum hef ég byrjað á bók, voða fínni og merkilegri bók og mér finnst hún leiðinleg. Ég gæti gubbað úr leiðindum og skil ekki af hverju fólk er að setjast niður og skrifa svona þunglyndar og dysfunctional bækur. Skil ekki heldur af hverju aðrir gapa á þetta. Og í guðana bænum.. það er ekki vegna þess að ég held að ég geti gert betur. Ekki það.. ég hef líka lesið yndislegar bókmenntir sem hreyfa við mér.

Mér leiðast til dæmis flest ljóð. Forðast að lesa ljóð. Kannski er ég bara of vitlaus til að skilja þau. Held samt ekki því ég virðist hafa lag á að greina ljóð. Ég skil þau.. en mér finnst þau yfirleitt leiðinleg. Las "Ég heiti Ísbjörg, ég er ljón" og leiddist alveg hræðilega. Mér leiðist þegar fólk skrifar skáldsögu í ljóðrænu formi. Ég nenni ekki að hafa fyrir því að lesa. Finnst textinn oft of tilgerðarlegur. Mér finnst lífið ekki svona hátíðlegt.

Ég hef gaman af því að lesa um mannleg samskipti og allt sem er fyndið. Sem er í raun þunglyndur, dysfunctional texti sem er búið að vefa slatta af kaldhæðni saman við.

Mér finnst lífið vera tragi kómedía. Það er allt fyndið á einhvern hátt. Eða ironic. Ég hef gaman af íróníu bara ekki þegar hún íróníast á mér. Það er oft sárt og þá þarf að líða einhver tími þangað til maður getur hlegið að því. Sumir hlæja aldrei. Ég gæti það ekki. Þá fyrst myndi ég veslast upp og deyja grátandi í baði.

Nei ég tek þetta til baka. Það eru ekki fyndnar hliðar á öllum málum. En næstum því öllum. Öllum mínum málum allavega.

Ég hef til dæmis rakið allt líf mitt á sirka tveimur klukkutímum og sá sem hlustaði á mig veltist um af hlátri þrátt fyrir að margt af því sem ég var að segja honum var hræðilega sárt fyrir mig á meðan á því stóð og stundum lengi á eftir. Enda er það yfirleitt það sem ég segi frá. Það sem var sárt. En ég segi það eins og ég sé það. Ironic, kaldhæðið og basically fyndið. Ætli það sé ekki hluti af þessari helvítis brynju sem maður byggir sér úr ryðfríu stáli og logsýður ný lög á brynjuna á hverju ári.

Skilaboðin: "Þú getur ekki meitt mig. Others have tried and failed."

Pathetic.

Ég er ekki ósigrandi. Það er vel hægt að meiða mig. Ég skil bara ekki af hverju fólk ætti að vilja það. Ég hef aldrei skilið það. Kannski er það hugsanafeillinn. Ég er of naive.

Þegar ég las kommentið hans Igor um fallegu stelpuna sem hann langaði svo í, en fékk ekki, fór ég að hugsa um hvort ég hefði upplifað svipað. Skyndilega rifjaðist upp fyrir mér atvik sem átti sér stað fyrir mörgum, mörgum árum.

Í grunnskólanum mínum voru stundum haldin tómstundarnámskeið. Ég skráði mig á eitt sem hét "snyrting, húð og umhirða" eða eitthvað álíka.

Mér leiddist þetta námskeið.

Mér leiddist svo mikið að ég fór á flakk að kíkja á hina tómstundarhópana og hvað þeir voru að læra og hvort það væri skemmtilegra. Komst að því að líklega hefði ég átt betur heima í vídeó-klippitímanum en ákvað að kíkja á fleiri staði. Ég endaði í borðtennis. Ekki að spila heldur horfa. Ekki á strákana sem voru að spila.. nei.. ég var að horfa á leiðbeinandann. Köllum hann.. 6Y.

Ég varð fljótlega fastagestur í borðtennis. Bara til að horfa á 6Y. Það var nákvæmlega ekkert að þessum manni, fyrir utan að hann var líklega tíu árum eldri en ég.

Hann fór fljótlega að vera voða sætur við mig, daðraði meira að segja létt en fór aldrei yfir strikið og reyndi satt að segja meira að vera svona father figure. Sem ég leyfði honum aldrei að komast upp með.. hehehe ekki séns.

Það kom að því að borðtenniskennslan endaði. Ég saknaði hans.

En lífið hélt áfram og ég vandist því að gera eitthvað annað á kvöldin en að flörta við fullorðinn mann, fimmtán ára krakkinn.

Ég var nú samt dugleg að fara á mannamót og eitt skiptið skellti ég mér á rúntinn með einhverjum strákum sem ég þekkti ekki neitt. Ég var í hræðilega gulri dragt sem ég var með í láni hjá stelpu sem ég hafði unnið með í garðvinnu um sumarið, samt.. bad choice.. ég var eins og gangandi endurskinsmerki og þetta var um mitt haust. Allir aðrir í gráu eða svörtu. Við ákváðum að reyna að komast einhverstaðar "inn" og renndum í Skipholtið til að prufa Hrafninn.

Ég fékk í magann þegar ég sá hver var í röðinni á undan mér. 6Y sjálfur! Súper sætur eins og alltaf.. grrrr sleeef! Hann þekkti mig, spurði hvort ég væri í björgunnarvesti, eða eitthvað álíka, sætur að taka eftir því hvað ég var sumarlega klædd... oh mér fannst ég svo glötuð.

Þegar röðin var komin að okkur tók hann utanum mig og þannig komst ég inn... strákarnir sem keyrðu mig á staðinn urðu að snúa aftur á rúntinn, því þeir voru bara sautján. 6Y, vinir hans og ég sátum saman þetta kvöld á Hrafninum og nærvera hans gerði mig að tótal idíoti. Ég missti hluti úr höndunum á mér, roðnaði og kom varla upp orði af viti. Vinum hans fannst það voða fyndið.

Vinur hans keyrði mig heim. Held ég kvóti Catwoman.. "it's.. ..a blur" því hann kom með mér út úr bílnum. Mig rámar í að ég hafi verið að ögra honum.. en hann varðist hetjulega. "Ég get þetta ekki... það er ekki rétt" sagði hann við mig hálf vandræðalegur. Ég horfði bara biðjandi á hann, eins og hundur sem biður um nammi. Ég man hvernig mér leið.. hvað mig langaði að kyssa hann. Það var ekki fyndið. Það var bókstaflega sárt.

Vinurinn á bílnum var byrjaður að keyra rólega í burtu og flauta til að minna á sig.

Game over.

6Y brosti til mín og hljóp af stað að bílnum. Ég stóð hreyfingarlaus og horfði á eftir þessum myndarlega karlmanni og ég vissi að ég myndi aldrei sjá hann aftur. Það reyndist rétt hjá mér to this day.. en það sem hann gerði næst sá ég ekki fyrir og er ekki vitund blurrað. Ég man það eins og það hafi gerst í gær.

Þegar hann var næstum kominn að bílnum snarstoppaði hann skyndilega, snéri við, horfði í augun á mér og það sem ég sá í augunum á honum.. ég trúði því ekki.. ..hann gekk til mín föstum ákveðnum skrefum og þegar hann var kominn alveg upp að mér.. tók hann utan um mig og kyssti mig.

Ég held hreinlega að heimurinn hafi verið settur on hold á meðan. Það skipti ekkert máli nema við tvö.. og þetta andartak.. sem virtist aldrei ætla að enda. Var samt allt of stutt.

Á eftir horfði hann lengi í augun á mér og muldraði flóttalegur: "ég get ekki meir, þótt ég glaður vildi.. það er bara ekki rétt", svo snerist hann á hæl og hljóp í bílinn.. skildi mig eftir á miðri götunni, með head rush og hálf lamaða... brosandi út að eyrum.

Þessi koss... ég hafði aldrei verið kysst svona áður. Ég sofnaði brosandi og vaknaði brosandi. Ég brosti í mánuð á eftir.

Eftirá að hyggja þá er ég svo þakklát fyrir að það gerðist ekkert meira á milli okkar. Minningin um hann er fullkomin eins og hún er.

En já. Ég fann enga svipaða minningu eins og Igor lýsir. Gæti verið af því það hefur aldrei komið fyrir mig... eða af því ég lifi í afneitun og er búin að blokkera minninguna út með öllu hinu ruslinu.

Annar er það að frétta af mér að ég er með hár fast í kokinu á mér sem er að gera mig brjálaða. Ég ræski mig, hræki og hef meira að segja reynt að stinga fingrinum ofaní kok til að ná því.. en ekkert virkar.

Mér finnst þetta í hæsta máta ósanngjarn þar sem ég hef ekkert gert til að eiga þetta skilið. Því miður.

Mikið hrikalega er gott að fara í bað þegar maður er búin að þrífa alla íbúðina. Það er best.

Sem betur fer er ofninn samt eftir. Ég hugsa til þess með hryllingi þegar ég er búin að sterilísera íbúðina algjörlega.

Hvað á ég þá að gera?

mrrr*.. ég veit alveg hvað ég á þá að gera. Er reyndar byrjuð að hugsa um það, plana.. spá og spöglera. Það er nefnilega þannig að skilin í skólanum nálgast og ég þarf að vera búin með ákveðna hluti..

*berist fram með enskum hreim.

Pönnukökukaffi hjá mér í dag. Mikið svakalega eru pönnukökur góðar.

Júlía systir er með mission in life. Hún stefnir að því að gera nágranna minn, sem býr fyrir neðan, geðbilaðan á mjög óhugnarlegan hátt. Nágranni minn heitir Hugi og alltaf þegar Júlía kemur í heimsókn og er inná baði fer hún að söngla draugalega: "Hugi.. nú kem ég og ét þig.. þér er ekki óhætt að sitja á klósettinu.. því ég ét þig"

Hugi. Ef þú ert að lesa þetta.. hættu hjá sálfræðingnum. Ég var að komast að þessu evil plotti systur minnar, annars hefði ég sagt þér þetta mikið fyrr.

Þegar ég var sjö ára þá byrjaði ég í skóla í Kópavogi. Í þessum skóla var strákur sem sá mig í frímínútum í skólanum fyrsta daginn og seinna komst ég að því að hann tók ákvörðun um að giftast mér þegar hann sá mig þennan dag.

Við vorum ekki saman í bekk fyrr en við urðum tólf ára. Í tólf ára bekk var tekið upp á þeirri nýjung að leyfa okkur að koma með dót í skólann á föstudögum. Vinsælast var að koma með Nintendo spilin, þessi litlu sem gengu fyrir pínulitu batteríunum. Þetta voru dýr tölvuspil og ég átti ekki svona tæki. Það var svipað ástatt fyrir fleiri í bekknum þannig að þeir sem áttu tölvuspil og komu með þau í skólann urðu rosalega vinsælir og yfirleitt myndaðist röð af krökkum sem langaði að prufa hjá þeim.

Þessi strákur var fljótur að spotta mig í hverri biðröðinni á fætur annarri til að prófa hjá krökkunum sem komu með spilin sín í skólann svo hann tók afdrifaríka ákvörðun. Næsta föstudag mætti hann með tölvuspilið sitt og fyrr en varði var ég komin í röðina hjá honum. Nema.. þegar ég var búin að spila þá sagði hann að ég mætti fá spilið lánað yfir helgina.

Restin er history.

Við urðum fljótlega bestu vinir í einlægri merkingu þess orðs. Hann var sá sem ég leitaði til þegar mér leið illa eða þegar ég var hrædd eða þegar ég var bara einmana og hann var alltaf til staðar fyrir mig, jafnvel þegar engin annar var það. Ef ég þurfti að gráta þá gerði ég það heima hjá honum og hann hélt utan um mig og huggaði mig. Hann var líka sá sem ég fór með í bíó, niður í bæ til að kaupa ís eða spreða peningum á föstudegi eftir útborgun hjá Granda.

Þegar ég varð eldri breyttist ekkert. Jafnvel þó ég ætti kærasta leitaði ég oftast frekar til hans þegar ég var leið yfir sumum málum, og hann þurfti stundum að útskýra fyrir kærustunum sínum af hverju koddinn hans var allur útgrátinn í maskara. Ég er löngu hætt að gráta í kodda. Vonlaust að ná maskaranum úr.

Ég bjó hjá pabba og einn daginn fann hann sér konu og flutti út. Eftir nokkra daga hringdi ég í besta vin minn og bað hann um að flytja til mín. Hann kom, klukkutíma seinna, upp stigann með einn svartan ruslapoka. Við vorum tæplega tvítug.

Við trúlofuðum okkur hálfu ári seinna og að sjö árum liðnum giftum við okkur eins og í ævintýrunum og létum meira að segja frábæra söngvara syngja lagið Once Upon A Dream úr Sleeping Beauty í kirkjunni.

Um daginn föðmuðumst við og hann fór niður sama stigann.
Með tvo svarta ruslapoka.

Núna rétt áðan var ég að fara í gegnum kassa... og hvað haldiði að ég hafi fundið?

Nintendo Donkey Kong. Mint condition. Með batteríum.

Bitter sweet.

Stundum hellist yfir mann löngun í eitthvað.. og verst er að stundum veit maður ekki hvað það er sem mann langar í.

Ég veit hinsvegar hvað mig langar í.

Mig langar í popp.

Ég lagði mig áðan. Dreymdi alveg furðulegan draum.

Ég bjó í Kópavogi og ætlaði að fara með Jóhönnu út á Seltjarnarnes í strætó. Við tókum Dodda með í vagni. Þrátt fyrir að hann er að verða sex ára. Gleymdum vagninum upp á skiptistöð í Kópavogi og fórum úr vagninum á nálægt hlemmi.

Það sem gekk á í strætó á leiðinni var ekkert venjulegt. Þessi vagn var meira svona eins og gamalt þorp en strætó. Við föttuðum að barnavagninn gleymdist þegar við fórum út úr strætisvagninum svo ég fór að reyna að hringja úr gsm símanum mínum upp á skiptistöð í kóp.

En ég gat ekki hringt fyrr en ég var búin að verifæa eitthvað dót hjá Og Vódafón. Hringdi þangað og fékk rödd sem ég hélt að væri á teipi: "Góðan dag. Þú ert komin í samband við Og Vodafone. Til að staðfesta símann þinn þarftu að"... þangað til maður sagði: "æi ég veit ekki hvernig maður gerir þetta.. bíddu.. leyfðu mér að fletta því upp bara".

Hann gaf mér samband við konu sem sagði mér að ég ætti að opna símann og slá inn einhverjar 20 tölur. Þetta gekk mjög illa hjá mér og allan tímann sem ég var að þessu bölvaði ég Og Vodafone í sand og ösku og fattaði það svo inn á milli að konan var alltaf á hinni línunni. Bað hana afsökunnar og hélt áfram að bölva.

Skyndilega spratt út úr símanum eitthvað drasl sem átti að tákna númerin. Þetta var sýrt í meira lagi. Eins og litlir silfurlitaðir koddar með svona charms á. Það var háhælað stígvél, köttur, hús.. ég man ekki hvað fleira en einn charm fyrir hverja tölu sem ég var búin að slá inn. Og ég hef verið komin með slatta því þegar þetta gerðist, og ég sagði konunni frá því.. sagði hún að nú væri allt ónýtt. Ég þyrfti að byrja upp á nýtt.

Ég varð skaðræðislega fúl. Enda var hún fljót að segja mér að það væri til önnur leið. Bað mig að finna raufina þar sem ég get náð í tölvupóst, sem er framan á símanum (minni á að þetta er draumur) og ég fann hana. Skyndilega þaut upp símann minn nýtt sim kort! Sem ég fékk í tölvupósti! Out of the blue! Dísus hvað mér brá!

Síminn hringdi strax á eftir og það var maður í Atlanta Georgia í símanum að spyrja hvort þetta hafi virkað ?!?

Ég sagði bara "yes, I think this did the trick" og lagði á.

Rétt í því sá ég litla gröfu á götunni og utaná henni var fullt af aröbum að vagga sér við Indverska tónlist. Það hafa ekki verið færri en 30 arabar á gröfunni.

Var svo stunned að ég gleymdi að hringja upp á skiptistöð. Vaknaði.

Ég er hálf sloj eftir þetta allt saman.

Ég er gjörsamlega að missa þolinmæðina á henni systur minni. Hún hringir í mig í tíma og ótíma og skellir á mig. Þetta er svona "secret code" sem þýðir: "ég á ekki inneign, hringdu í mig".

Nema ég upplifi svo mikla höfnun!

Ég veit ekki hvað ég á að gera í þessu...

Ég hata rok. Ég hata rok meir en nokkuð annað.

Ég vakanði þrisvar í nótt við lætin í veðrinu. Í annað skiptið lokaði ég öllum gluggunum. Í þriðja skiptið skalf ég bara úr hræðslu.

Djöfull er ég illa sofin.

Auðvitað er ástæða fyrir því að ég er hrædd í roki. Það er ástæða sem liggur djúpt í sálinni á mér og á rætur sínar að rekja til Engihjalla.

Þegar maður er lítill þá eru pabbi manns og mamma súperhetjur. Fólkið sem veit allt, kann allt, getur allt. Það er ákveðið áfall að komast að því að þetta er ekki rétt. Áfallið verður skelfilegra því yngri sem maður er þegar maður kemst að þessu... því það er mikið öryggi fólgið í því að alast upp hjá ósigrandi súperhetjum.

Ég bjó í Engihjalla, eins og áður hefur komið fram. Ég hef aldrei beðið þess bætur. Ég gekk samt ekki í Digranesskóla, ég fór í annan skóla í Kópavogi, í Grundunum. Ég labbaði oft heim úr skólanum og var lengi á leiðinni. Þennan dag byrjaði að hvessa um morguninn. Ég beið, við útvarpið, eftir því að skólanum yrði aflýst. No such luck. Veðrið varð verra og verra eftir því sem leið á daginn. Þegar skólinn var búinn lagði ég í hann heim á leið.

Það var hægt að komast þolanlega áfram á meðan ég var niðrí dalnum en eftir því sem ég fikraði mig nær Engihjallanum varð erfiðara að komast áfram. Dagana á undan hafði ringt og svo fryst skyndilega. Ég reyndi að stökkva yfir hálkubletti því það var ekki stætt á svellinu og mér var ískalt.

Þegar ég kom að fyrstu Engihjalla blokkinni tóku sviptivindarnir við. Ég brá á það ráð að halda í stuðara á bílum og sæta lagi þegar vindinn lægði aðeins.. og hlaupa að næsta bíl. Ég hélt dauðahaldi í stuðarann og varð dauð hrædd þegar ég sá stórar feitar kerlingar fjúka áfram á svellinu á bílastæðinu. Ég var ekki stór og ekki feit.. hvað yrði um mig? Ég varð ennþá hræddari þegar ég fann að einn bíllinn sem ég hélt mér í fór að færast úr stað.

Ég veit ekki hvernig.. en ég komst í blokkina mína, köld og hrakin. Svo loppin á fingrunum að ég þurfti að standa í andyrinu með hendurnar á ofninum í dágóða stund svo ég gæti sett lykilinn í skránna og hleypt mér inn.

Þegar ég var komin upp á sjöttu hæð, þar sem við bjuggum brá mér þegar ég sá gluggana sveigjast inn og út í rokinu, en ég trúði því statt og stöðugt að mér væri óhætt. Ég var komin heim. Það var allt í lagi.

Íbúar blokkarinnar fóru að týnast heim og veðrið versnaði stöðugt. Skyndilega fóru þakplötur að fjúka af blokkunum og ég sá þær þeytast eins og risa stór rakvélablöð í rokinu. Svalahurðir fuku upp og splundruðust í frumeindir þegar þær skelltust aftur í verstu hviðunum. Það var allsherjar panic í blokkinni.

Konurnar fóru að teipa stærstu gluggana og allir krakkarnir voru reknir fram á gang, þar sem gluggarnir voru miklu minni. Á ganginum horfðum við á foreldra okkar standa uppi ráðþrota. Ég sá það í augunum á þeim. Það var löngu hætt að vera stætt úti og stærstu karlarnir höfðu strengt kaðal á milli ljósastaura til að fólk gæti lesið sig á milli blokka í neyðartilfellum. Vindurinn versnaði stöðugt og ég sá út um gluggann að hæstu blokkirnar, eins og sú sem ég var í, voru farnar að rugga fram og til baka. Ég hef aldrei verið eins hrædd á ævinni.

Það var á þessu kvöldi sem ég áttaði mig á því að pabbi og mamma voru ekki súperhetjur. Þau voru bara manneskjur og gátu ekkert gert nema vona það besta. Svo hrópaði einhver: "bílarnir!"

Ég hef aldrei séð neitt eins ótrúlegt á ævinni. Bílarnir dönsuðu um á svellinu á bílaplaninu, sumir fuku upp og fóru á hliðina. Stórir og stæðilegir menn héngu nánast láréttir á reipi sem strengt var á milli ljósastaura, blokkirnar riðuðu.. ég gat ekki horft meira ég bara settist niður og kreysti aftur augun og hélt fyrir eyrun. Það eina sem ég hugsaði var:
"Góði Guð, láttu þetta vera búið,
Góði Guð, láttu þetta vera búið,
Góði Guð, láttu þetta vera búið."

Það var ekki búið. Ekki fyrr en daginn eftir.

Ég er hætt að trúa á Guð og ég er sjúklega hrædd í roki.

Ég setti upp könnun á forsíðunni um daginn sem var í raun bara lúmsk tilraun til að athuga hvað margar geimverur lesa síðuna mína. Komst að því að það eru 24.1 % lesenda minna geimverur.

Hvaða líkamshluti heillar þig oftast mest hjá gagnstæða kyninu?
Augu - 31.0%
Munnur - 3.4%
Hendur - 13.8%
Hár - 3.4%
Fætur - 0.0%
Rass - 6.9%
Mjaðmir - 0.0%
Magi - 3.4%
Nef - 0.0%
Brjóst - 10.3%
Tennur - 3.4%
Neglur - 0.0%
Ég er geimvera og heillast ekki af mannfólki - 24.1%

Það er hinsvegar mín skoðun að allir sem búa í alheiminum séu geimverur.

Krakkarnir eru að horfa á myndina The Emperor's New Groove, á ensku, og ég sit hér skellihlæjandi. Þessi mynd er hillarious.

Finn samt ekki mitt groove. Skrif groove. Skóla-skrif-groove. Er að spá í að fara í bað.

Sem er hámark hugmyndaleysisins. Nema ég fái hugmynd í baði?
Kannski finn ég groov-ið mitt þar?!?

Oh.. ég er búin að skrifa milljón stikkorð og ég veit að ég þarf bara að taka þau og endurraða þeim og þá er ég komin með texta sem gengur. Það er næstum allt í þessum stikkorðum sem skiptir máli. Bara.. í hvert sinn sem ég fæ mér sæti þá endurraða ég engu.. ég bara bæti við nýjum stikkorðum. Ég þyrfti að þekkja einhvern gjörsamlega hugmyndasnauðan aðila sem gæti tekið að sér að raða þessu saman. Gera vegg úr þessari steypu. ..eða.. steypu ryki öllu heldur.

Það er samt að komast aðeins betri mynd á þetta.. aðeins.. já... dettur mér í hug..

NEI! Þetta gengur ekki! Djöfull. Best ég fari í bað. Froðubað. Þegar maður er svona desperate.. þá dugar ekkert annað en froða.

Friday night I crashed your party
Saturday I said I’m sorry
Sunday came and trashed me out again

Billy Joel kallinn. Sá hann í viðtali fyrir einhverjum árum og hann notaði orðið "content" yfir það hvernig honum leið. Ég segi að hann hafi aldrei náð sér eftir að drauma prinsessan fór frá honum.

I was only having fun
Wasn’t hurting anyone
And we all enjoyed the weekend for a change

Ennþá á leiðinni í bað og gengur ekkert hjá mér.

I’ve been stranded in the combat zone
I walked through bedford stuy alone
Even rode my motorcycle in the rain

Nú er ég að hlusta á alvöru rokk með Billy.

And you told me not to drive
But I made it home alive
So you said that only proves that I’m insane

Ég átti einu sinni nágranna sem spilaði alltaf Billy Joel þegar hann kom heim af djamminu.

You may be right
I may be crazy
But it just may be a lunatic you’re looking for
Turn out the light
Don’t try to save me
You may be wrong for all I know
But you may be right

Það var aldrei kvartað yfir honum þrátt fyrir að hann byggi í hinum enda blokkarinnar og ég heyrði hvaða lög hann var að spila alla leið hingað.

Remember how I found you there
Alone in your electric chair
I told you dirty jokes until you smiled
You were lonely for a man
I said take me as I am
’cause you might enjoy some madness for awhile

Klukkan fjögur og fimm á nóttunni um helgar.

Now think of all the years you tried to
Find someone to satisfy you
I might be as crazy as you say
If I’m crazy then it’s true
That it’s all because of you
And you wouldn’t want me any other way

Ergó: Billy er bara svona góður.

You may be right
I may be crazy
But it just may be a lunatic you’re looking for
It’s too late to fight
It’s too late to change me
You may be wrong for all I know
But you may be right

Ég finn skyndilega hjá mér þörf fyrir að halda partý...

Hversu góð í photoshop er ég, spyr Edda.

Ja ég spyr.. hversu góð er ég í photoshop?

Mellufær kannski?

Ég hef hinsvegar komist að því að áfengi er photoshop hugans. Eftir ákveðið magn... verður maður svo hriiiiikalega FALLEGUR!

Langt síðan ég var falleg. Gott ef það var ekki.. síðasta sumar! Hjá Hörpu!

Djöfull vorum við orðnar svakalega fallegar þá. Það var skuggalegt.

Annars Edda.. what do you think this is? Real life?

Hringdu í mig.. 555 8272

Ég gef mér 4,6 í einkunn fyrir sjálfsaga í dag. Það er ef ég gef mér einkunn fyrir allan daginn. Eyddi þremur mínútum í að skrifa inngang í morgun og 789 mínútum í að hugsa annað. Það er pjúra fall.

Ég rétt skríð því ég hækkaði meðaleinkunnina all svakalega í kvöld og er búin að afkasta ógó miklu undir ströngu thought-police survailance frá innra sjálfi mínu sem ákvað að step up og taka yfirhöndina. Hjúkk alveg.

Fékk 9,5 fyrir sjálfsaga seinnipartinn sem reddar meðaleinkuninni alveg.

Það er ennþá von. Ef ég held sjálfsaganum í kringum átta næstu daga.. þá verður þetta komið um helgina.

Rosalega er erfitt að eiga við sjálfa sig stundum. Og rosalega er erfitt að hugsa um það sem maður á að vera að hugsa um þegar maður hugsar alltaf um eitthvað annað..

Ég er komin á þann stað þar sem nefna á til sögunnar styrkleika höfundar. Sem sagt.. mína styrkleika.

Let's take an inventory shall we?

Ég á auðvelt með að sjá the funny side of things.
Ég er fljót að læra.
Ég er hraðlygin. (sjá anna.is, blogg)
Ég á auðvelt með að sannfæra fólk, sérstaklega miðaldra karlmenn.. af furðulegum ástæðum sem ekki eru ljósar.
Ég kann ensku.
Ég kann að sauma.
Ég kann á tölvur.
Ég kann að búa til heimasíður.
Ég kann að lesa.. therefore get ég gert allt sem mér dettur í hug.

Er ég að selja þetta?

Ég hef svakalegt ímyndunnarafl.
Ég er góð við menn og málleysingja. Ekki heyrnleysingja samt. Þoli ekki þegar þeir koma að selja mér happadrættismiða. Ég er vond við þá. Eða.. kannski ekki vond.. meira.. ákveðin. By-gons.

Ég er ófeimin. Þegar ég er ein heima með dregið fyrir alla glugga.
Ég þríf mig sjálf og kann á klósett.
Ég er fljót að framkvæma.... þegar lítið sem ekkert er að gera.
Ég er sjálfmenntuð á ritvél.
Ég er brosmild þegar ég vinn í happadrætti.
Ég er dugleg að safna yfirdrætti.
Ég er mjög þrifleg í samanburði við úkranska námaverkamenn.

Er ég að gleyma einhverju?

Það er nú ekki alveg allt í lagi með mig. Hringdi maður í mig áðan:

Maður: "Hæ... hvað segir þú gott"
Anna: "Hæ.. allt fínt" [Hugsar: ok.. ég á að þekkja þennan mann. Kannast svakalega við röddina.. kem henni ekki alveg fyrir mig]
Maður: "Þú hefur tekið eftir því að ég er ekki í dag"
Anna: "haaa"
Maður: "Þetta er kerfisstjórinn þinn"
Anna: hlær "sjís.. ég vissi að ég þekkti röddina.. kom henni bara ekki alveg fyrir mig"
Maður: "Já hva.. við erum ekki búin að vinna saman nema í nokkur ár"

Christ...

Já. Þetta með að ég sé hraðlygin. Það er lygi.

Mig langar í sígarettu. Mig langar í sígarettu. Mig langar í sígarettu.

Ég sætti mig við að fá ekkert theme song.. en ég stefni á leður/latex búning og töff hnífasett.

Ég vona svo innilega að ég finni innri styrk til að kick my habits núna. Því ef mér text það núna.. þá er þetta komið. Ég gæti ekki valið erfiðari tíma.

Hvað ég mun sakna fyrstu sígarettunnar að morgni og fyrsta kóksopans sem rennur svo mjúklega niður hálsin á mér og vekur mig til meðvitundar. So what þó ég verði meðvitundarlaus hér eftir. There are worse things.

Nú kann einhver að spyrja af hverju núna? When all of this is going on.. af hverju vil ég hætta núna?

Einfalt svar við því. Ég er ástríðumanneskja. Það sem ég geri, það geri ég af ástríðu. Nú ætti ég að vera að læra af ástríðu.. en í staðinn hef ég drukkið kók og reykt. Öll mín ástríða hefur farið í að sinna fíknum mínum. Hræðilegt.

Ég er búin að vera reyklaus í hálfan dag núna.. og ég lít strax betur út. Enda búin að vera kóklaus í 24 tíma. Spyr ekki að því.. ég er með hausverk, líður illa í maganum og með marbletti á fótleggjunum sem ég veit ekki hvað koma málinu við. Fannst rétt að minnast á þá.

Mér hefur sem sagt ekki liðið svona illa líkamlega síðan.. ég man ekki hvenær.

Þrír dagar í fráhvörf. Comming right up.

Eiginlega vorkenni ég svo lesendum mínum að vera alltaf að lesa um misheppnaðar tilraunir mínar til þess að hætta að reykja.. að ég verð eiginlega að hætta endanlega. Ég get ekki verið að endurtaka mig svona oft. Það gengur ekki. Kemur niður á listrænni sköpun minni á blogginu.

Ég lá í baði áðan og hugsaði: "oh ég vildi óska þess að ég væri ekki að fara ein að sofa í kvöld".

Núna rétt áðan fann ég þá stærstu hunangsflugu sem ég hef á ævinni séð á koddanum mínum inn í herbergi. Ég bakkaði út úr herberginu og lokaði hurðinni.

Ég þarf að vera aðeins nákvæmari með það sem ég óska mér.
Þetta var ekki alveg... it.

Held ég sofi í sófanum í nótt.

Ég sat í bílnum mínum rétt fyrir hádegi í dag og velti fyrir mér ákveðnum hlutum.

Unglingurinn og unga ábyrga konan eru að berjast upp á líf og dauða í hausnum á mér þessa dagana og ég óttast stundum að unglingurinn nái að sigra því hún er djöfull sterk. One should never underestimate the power of the dark side.

Hún reykir, lifir á sykri og henni er bara alveg sama... Hún á það til að gera hluti sem hún sér eftir.
Mér líður ekki vel þegar ég er hún. Hún kvelur mig. Enda er hún bara leifar af einhverju gömlu sem gleymdist að jarða.

Af hverju get ég þá ekki losað mig við hana? Af hverju kemur hún alltaf aftur? Af hverju hleypi ég henni að? Á meðan ég velti þessu fyrir mér kreppti ég hendurnar utan um stýrið þar til hnúarnir á mér hvítnuðu.. mig langaði í sígarettu bara við það að hugsa um hana.. þarna var sjoppa.. oh.. nei.. Ég verð að hætta.

Ég vil hætta.

Ég var að hlusta á Notting Hill soundtrackið og þegar kom að laginu I Do (cherish you), varð ég fyrir vægast sagt skrítinni upplifun.

Ég mundi allt í einu eftir því þegar ég hafði ákveðið að strjúka að heiman, líklega átta ára. Náði í gamlan tóbaksklút, brauð og djús í nestisbrúsa. Átti ekki nýja skó en það varð að hafa það. Batt þetta upp á lurk af gömlu jólatré sem ég hafði tálgað úti á svölum um vorið og lagði af stað með nesti og.. gamla skó. Næstum því eins og í ævintýrunum.

Fór niður í sandgryfjur. Labbaði og labbaði þangað til ég varð þreytt. Þá fékk ég mér að borða. Ég sat uppá sandhól í sandgryfjunum og horfði á Engihjallablokkirnar lengst í burtu og ég man að ég varð svo hrædd því ég vissi alveg að ég gat ekkert farið í burtu.

Því þegar maður er lítill.. eins og ég hef minnst á áður.. þá bara getur maður voða lítið gert. Maður hefur enga stjórn á því sem gerist. Svo ég hugsaði: "iss.. mér er þá bara alveg sama" og hélt af stað heim á leið. Í svo mörg ár á eftir kepptist ég við að segja mér og öllum öðrum að mér væri sama um allt.

Það var bara ekki rétt. Enda leið mér ekkert rosalega vel.

Þegar ég hlustaði á lagið leið mér eins og það væri tileinkað litlu, hræddu Önnu í sandgryfjunum frá ungu ábyrgu Önnu. Ég.. að tala við barnið í mér. Eins fáránlegt og það hljómar. Í biðröð á rauðu ljósi í Ármúlanum hugsaði ég um þetta, hlustaði á lagið og horfði um leið á einmana vatnsdropa læðast hægt niður afturrúðu á nýþvegnum jeppa fyrir framan mig.

Ég þurfti að keyra um í smá tíma áður en mér fannst ég geta farið að hitta stelpuna sem ég var búin að mæla mér mót við í hádeginu.

Það skrítna er.. að við að hlusta á þetta lag. Þegar ég finn hvað mér er ekki sama.. þá einhvernvegin þarf ég ekki að berjast við unglingin meira. Hún er bara.. farin.

Ég er samt hrædd um að hún láti ekki þagga svona auðveldlega niður í sér. But then again.. kannski var þetta bara það sem hún vildi allan tímann. Skilyrðislausa ást.

Ég veit ekki um þig.. en ég er farin í bað.

Djöfuls gargandi snilld. Ég er in a zone!

Af hverju blogga ég?

For one.. þetta er frábær þjálfun í að skrifa texta.

Það er ekki séns að ég hefði getað komið svona miklu í verk fyrir tveimur árum á jafn stuttum tíma og ég hef gert í kvöld. Að blogga þjálfar mann í að koma hugmyndum niður "á blað".. smám saman fer maður fer að pikka hraðar og áður en maður veit af.. þá pikkar maður svo hratt að maður hefur í við sjálfan sig.

Góð bloggfærsla er þannig að maður fær sér sæti, opnar glugga, skrifar og publishar. Mér finnst þær a.m.k. yfirleitt bestar.

Fyrst las ég færslurnar alltaf tíu sinnum yfir, breytti eitthvað smá í hvert skipti og publishaði. Núna eyði ég ekki löngum tíma í hverja færslu. Sumar er ég í innan við tvær mínútur að skrifa. Ég laga ennþá en les yfirleitt bara yfir einu sinni áður en ég vista þetta á serverinn.

Í kvöld er ég að njóta góðs af tveggja ára bloggi. Ég er komin með allt innihald viðskiptaáætlunarinnar og á eftir að raða því smekklega saman. Það verður ekki erfitt. Það sem var erfitt var að koma þessu frá mér á skiljanlegan hátt.

Svo á eftir að koma í ljós hvort ég hafi komið þessu frá mér á þann hátt að það skilja það fleiri en ég.. hehehe

Beta kommentar á Nornirnar og segist hafa verið spennt fyrir Ísfólkinu þangað til hún komst að því að þetta var önnur útgáfa af rauðu seríunni.

Sem segir mér að Beta hafi prufað að lesa rauðu seríuna.

Það gerði ég líka. Ég var í ömurlegu sambandi sem ég hafði ekki dug í mér til að enda svo ég fór að kaupa rauðu seríuna. Einn daginn keypti ég mér bók í nærliggjandi sjoppu, glóðvolga beint úr verksmiðjunni, valhoppaði heim á leið og fór að lesa. Þennan dag fékk ég ógeð á rauðu seríunni. Ég var búin að lesa sömu hallæris lýsingar of oft. Sömu draumaprinsarnir, sömu vælukellingarnar, sama helvítis andskotans ruslið.

Ég sat uppí rúmi, lagði bókina frá mér, kallaði í kærastann minn.

Anna: "segðu mér.. ef ég vil einhvertíman hætta með þér.. lofarðu þá að gera ekkert vesen og láta mig í friði?"
(hann hafði haft í frammi stalkera tilburði áður þegar ég reyndi að enda þetta)
Kærasti: (löng þöng) "Já"
Anna: "Ertu alveg viss? Þú verður að lofa í alvörunni"
Kærasti: "Já ég lofa, alveg satt ástin mín, sjáðu, tíu fingur upp til Guðs."
Anna: "Ok við erum hætt saman"

Ég stóð upp og fór. Flutti út samdægurs, henti öllum rauðu seríu bókunum mínum og áttaði mig á því að daginn sem ég fæ svo mikið sem löngun í að kaupa slíka bók.. er dagurinn sem ég þarf að slíta samvistum við kærastann, fá mér líkamsræktarkort eða bara göngutúr í Öskjuhlíðinni. Þegar mig langar í bók úr rauðu seríunni þá er eitthvað verulega mikið að hjá mér. Þetta er the ultimate raunveruleikaflótti.

Já.. hann stóð við loforðið þessi elska. Bað mig bara um að fá að hafa dótið mitt í smá tíma til að "aðlagast". Ég tók fötin mín, snyrtivörurnar og sagði honum að hirða rest. Það var ekki þess virði að eltast við það.

Það sem hinsvegar náði athygli minni í kommenti Betu er sá sannleikur að sögurnar um Ísfólkið eru ekkert annað en áferðafallegt bleyti efni fyrir ungar stúlkur, eins og rauða serían. Pardon my french. Ég segi þetta í fullri alvöru því ég kann ekki frönsku og ef ég mun einhvertíman reyna að tjá mig á því fagra tungumáli vil ég vera búin að biðjast forláts fyrirfram.

En.. Ísfólkið. Christ. Hvað voru þetta margar bækur? 40+? Ég byrjaði að lesa þetta þegar ég var fjórtán ára. Mér fannst þetta bara ágætt fyrst.. þangað til mér fór að leiðast. Hætti þegar ég var.. man ekki hvað gömul. Átti bara sjö bækur eftir. Hef aldrei saknað þess að vita hvaða freak gerði hvað í lokin.

Ísfólkið er ekki fyrir mig. Ekki rauða serían heldur.

Hinsvegar rifjaðist upp fyrir mér..

Það var ein bók sem fjallaði um graða dauða kellingu sem bjó í kastala, minnir mig, eða hvort hún var ekki dauð.. man það ekki.. hún var allavega með svakalega mikið hár sem hún notaði til að drepa karlmenn með, þegar þeir voru í standi.. til að misnota þá kynferðislega.. eða eitthvað í þá áttina.

Eftir því sem ég las lengra inn í bókina varð ég meira og meira annoyed. Endaði á að hraðlesa, á svakalegum hraða.. sem gæti útskýrt staðreyndarvillur í plottinu hér að ofan.. og þegar ég var búin að lesa bókina ofbauð mér algjörlega.. því hún kom bara málinu ekkert við. Þ.e. sögunni um Ísfólkið.

Líklega er þó búið að taka þessa bók úr umferð á bókasafninu. Þetta eintak sem ég las.. því ég handskrifaði harðorðan formála fremst í bókina þar sem ég varaði fólk við að eyða tíma sínum að lesa þessa bók í Ísfólksseríunni.. það væri perfect waste of time.

Ég hefði nú samt gaman að sjá þessa bók í dag og sjá hvað ég skrifaði. Kannski maður skelli sér á bókasafnið!

Nei ég þori það ekki. Enda eru þetta skemmdarverk. Þó ég hafi litið á þetta sem þarfa samfélagsþjónustu..

Ég er í svolítilli sorg núna því í dag var síðasti dagurinn í skólanum. Ehh.. næst síðasti fyrir utan verkefnaskil. Næsta miðvikudag flyt ég verkefnið mitt fyrir framan þrjá dómara og þar næsta miðvikudag.. jah.. þá er útskriftin.

Ótrúlegt hvað tíminn líður hratt þegar maður er á besta aldri. Eða er ég kannski komin á besta aldur? Líklega ekki. Nei örugglega ekki. Ég hef trúað því síðan ég var þrettán ára að "the best is yet to come". Ég trúi því ennþá.

Ég fór í bað áðan og henti fötum. Naglalakkaði mig. Festi Spiderman 2 plaggatið hans Dodda upp í herberginu. Vann í áætluninni minni. Ég vona að við höldum hópinn í skólanum. Ég á eftir að sakna þessara miðvikudaga með þeim.

Ef ég söknuðurinn verður óbærilegur fer ég og fæ mér pylsu í pylsuvagni dauðans.

Sem minnir mig á.. ég fékk snilldar hugmynd að smásögu í skólanum í dag. Skrifaði niður basic plottið. Ég ætla að skrifa hana á Spáni í sumar.

...

Veit einhver um einbeitingu til sölu á góðu verði?

Eftir vinnu eldaði ég kjúkling a'la Edda fyrir krakkana við mikinn fögnuð. Á eftir lagðist ég upp í rúm og velti fyrir mér hvernig ég ætti að tækla þetta verkefni. Þ.e. verkefnið sem ég er að vinna í akkúrat núna, ef ég væri ekki að blogga.

Annars er eins og einhvað spell sé á anna.is þessa dagana. Veit ekki alveg hvað það er. Skrítin komment hjá sumum. M.a. mér.

Vírusar flæða í in boxið mitt. Joy.

Ég er ennþá fíknalaus og hef aldrei upplifað jafn lítið af fráhvarfseinkennum eða jafn litla löngun. Kannski er það rétt: "practise makes perfect". Nógu andskoti oft er ég búin að "æfa" mig í því að hætta.

Ég er búin að vera í góðu skapi í dag. Annars hugar en í góðu skapi.

Ég er alvarlega.... að hugsa um... að fá mér franskan þjón.

Don't knock [the power of your subconcious mind].

Einu sinni ætlaði mamma að cash in á ótakmörkuðum hæfileikum mínum og láta mig syngja inn á plötu. Ég var hvort sem er alltaf syngjandi sagði hún. Það var alveg rétt.. en svipað og með bloggið mitt.. þá datt mér ekki í hug að nokkur væri að hlusta.

Hún fór með mig í stúdíó. Ég man ekki hvað ég var gömul en ég var mjög lítil. Þegar þangað var komið stóð ég eins og stytta, með krosslagðar hendur, og sagði ekki eitt einasta orð. Bókstaflega herpti saman varirnar. Ætlaði ekki inn í hljóðeinangraða herbergið. Man eftir gömlum kalli (30) sem var að reyna að fá mig til að fara þangað inn. Hann reyndi allt en ég gaf mig ekki.

Ég er rosalega fegin því að ég neitaði að syngja inn á plötu. Ég held að það sé óhollt fyrir börn að fá of mikla athygli. Ég hef verið spurð að því af hverju ég láti ekki Dodda leika í auglýsingum því hann er svo sætur. Málið er.. ég vil ekkert að hann haldi að hann sé ekkert nema bara sætur. Ef hann vill verða auglýsingaleikari þegar hann er orðin stór, þá má hann það mín vegna. Ég er hinsvegar að vona að hann fái athygli út á annað og meira en útlitið þegar hann verður fullorðin. Útlitið er jú ekki allt.

Þetta var smá útúrdúr.

Mamma var ekki af baki dottin og eftir rigningarsumar á Laugavarvatni í sumarbústað hafði ég skrifað sögu. Ég man ekki um hvað sagan var, eitthvað um könguló. Augljóst að ég hef frá blautu barnsbeini skrifað mikið um lítið. Mömmu fannst sagan svo góð að hún hafði samband við barnatímann á RÚV og vildi endilega að ég færi og læsi söguna í barnatímanum. Ég verð að taka það fram að mamma vann hjá Sjónvarpinu á þessum tíma og ég held að hún hafi nú ekkert ætlað að gera mér illt með þessum manúveringum sínum.

Ég fór í stúdíó, las söguna hikandi og skjálfandi á beinunum... sem sagt skelfilega illa og þegar kom að því að velja lög.. þá fékk ég bara að velja íslensk lög. Það er bara ekkert eins glatað til í heiminum þegar maður er TÓLF ÁRA OG VEIT AÐ BEKKURINN ER AÐ HLUSTA!

Ég man ekki hvort ég sagði frá þessu sjálf en einvernvegin vissi bekkurinn af þessu. Held reyndar að mjög fáir hafi actually heyrt þetta þegar öllu var á botnin hvolft. Sem betur fer.

Nú bætist eitt ár við hjá sálfræðingnum. Ég var búin að steingleyma þessu áfalli, með íslensku lögin. Þetta útskýrir af hverju ég pissa í mig og sýg puttann í hvert sinn sem ég heyri "Á skíðum skemmti ég mér".

En ég skildi í raun alveg að maður mætti bara velja Íslensk lög. Held að barnatíminn hafi verið fyrir mjög litla krakka. Skildi vel að þau ættu ekki að vera að hlusta á "graðhestarokk" eins og Wham og Duran Duran. By-gons.

Ég var hinsvegar að fá spennandi tilboð í morgun. Ég lít á það sem heiður og finnst það alveg hrikalega skemmtilegt. Ég er ekki einu sinni smeyk við hljóðeinangraða herbergið. Not one bit.

Það er eins og ég hafi alltaf vitað.. innst inni.. að mín biði bólstrað herbergi down the line.