 |
|
|
|
 |
Vatn og fita
Miðvikudagur, 10. mars 2004
Á þessum tíma á mánudagskvöldið lá ég örmagna í tröppunum á stigaganginum heima hjá mér og var við það að æla. Það var einmitt á mánudagskvöldið sem ég byrjaði í líkamsrækt. Mér fannst ég vera búin að sigra heiminn bara fyrir það að hafa mætt á svæðið í fyrsta tímann. Eftir tímann var ég vigtuð og mæld með málbandi og fitu-mæli-tæki. Kom í ljós að ég er 64 kg og 31% af því er fita. Þar sem mér skilst að 70 - 80 % líkamans sé vatn er óhætt að segja að ég sé ekkert annað en vatn og fita. Frekar óhuggulegt og augljóst að maður er ekki það sem maður borðar. Ef það væri satt væri ég rooooosalega sæt því ég var alltaf svo dugleg að borða nammi. Ég tók verulega á í fyrsta tímanum og hlífði mér hvergi. Svitnaði eins og mofo og þegar tíminn var búinn labbaði ég heim með vindinn í fangið. Sem betur fer er ekki langt fyrir mig að fara því hefði verið aðeins lengra heim til mín hefði ég orðið úti. Þegar ég var komin að útidyrahurðinni heima hjá mér voru lappirnar á mér orðnar stífar og ég gat ekki tekið eitt skref án þess að kveina af sársauka. Fyrir mér lá að labba upp á fimmtu hæð því það er ekki gert ráð fyrir öryrkjum þar sem ég bý og bara stigagangur í boði. Helvítis fordómar í þessum arkitekt sem teiknaði þessa blokk. Anyways... Ég hringdi dyrabjöllunni og Jóhanna buzzaði mig inn. Um leið og ég opnaði hurðina sveif á mig austurlensk matarlykt af verri gerðinni. Undir venjulegum kringumstæðum, þegar þessi annars indæla kona hefur verið að elda, dregur maður djúpt andann, hleypur upp stigana, opnar hurðina að sinni íbúð, stingur sér inn, skellir á eftir sér og grípur andann á lofti. Vandamálið var hinsvegar að þetta voru ekki venjulegar kringumstæður. Ég skrönglaðist áfram þangað til ég kom að fyrstu tröppunni. Lyfti fætinum upp og fékk tár í augun. Á annarri hæð féll ég í gólfið og dró mig áfram með höndunum. Á þriðju hæð var ég, eins og áður hefur komið fram, við það að gubba af þessari þungu, sterku matarlykt. Ég var hætt að finna fyrir höndunum. Lærin gjörsamlega að drepa mig. Á fjórðu hæð missti ég meðvitund. Vaknaði við það að lögreglumaður var að pota í mig með priki. Hafði þá ekki einhver nágranni minn kallað til lögreglu til að fjarlægja það sem viðkomandi hélt að væri róni í stigaganginum. Ég verð að fara að mæta á húsfundi. Lögreglumaðurinn var svo huggulegur að styðja mig upp að hurðinni þar sem fjölskyldan mín tók undrandi á móti mér. Þau voru búin að afskrifa mig. Tóti að skoða líkkistur á netinu. Þegar ég kom heim missti ég meðvitund og hef legið í móki upp í rúmi þangað til í dag klukkan sex þegar ég vaknaði og dreif mig aftur í leikfimitíma. Það er svona þegar maður er á leiðinni erlendis þar sem maður hefur ástæðu til að spóka sig í bikiní. Það er bara harkan sem blívur! Ah.. má ekki vera að þessu. Ætla inn í stofu að falla í ómegin. | anna | 20:46 |
comments
Ódýrar eða dýrar líkistur? Mín kostar ekki mikið enda ætla ég að láta brenna mig og vera bara nægjusöm og nota öll ísboxin sem hún mamma hefur safnað í gegnum tíðina og planta mér hjá öllum þeim sem þykir vænt um mig. (sjö níu þrettán) Mikið verður þú ánægð að eiga 48 nestisbox með mér í. Þú gæti haft mig í vinnunni hjá þér! Og í öllum herbergjum. Nr. 1 | posted by: Júlía | 10.03.2004 | 22:26:49 | [+] |Hættu í þessari leikfimi og láttu þér líða vel. Fátt er ömurlegra en að sjá beinagrindur í bikini. Nr. 4 | posted by: afi | 11.03.2004 | 12:16:57 | [+] |hvernig er hægt að vera "á leiðinni erlendis", þetta skil ég ekki...
|
