Laugardagur, 13. mars 2004
Sheisedog hvað það var gaman í gær á uppskeruhátíð RHÍ. Það verður ekki mikið betra en þetta. Nema að mér hafi fundist svona gaman af því ég fer svo sjaldan út að dansa núorðið?
Nei. Það var virkilega gaman.
Ég var meira að segja gerð að foringjanum. Já.. ég er der furer. Réttlátur. Mildur. Söngelskur. Drykkfeldur. All in all.. góður furer þó ég segi sjálf frá.
Fór í sprikl í gær áður en ég fór á uppskeruhátíðina og var hálf beygluð framan af kvöldi. Eða þangað til bjórinn var búinn að smyrja liðina. Þá var maður kominn í góðan gír. Tók þátt í magnaðri luft-guitar keppni sem ég vann ekki. Djöfull. Ah.. það er hvort sem er aldrei fallegt að sjá konur með hendurnar svona í klofinu. Enda skipti ég yfir á bassa flótlega, John Taylor style.
Vaknaði ótrúlega hress og settist beint fyrir framan tölvuna og bjó til fimm klukkutíma playlista. Sagði sjálfri mér að þegar ég væri búin að því myndi ég fara að taka til. Lygarnar sem maður segir sjálfum sér...
Fattaði að það er ekkert skrítið að maður safni utaná sig 30% fitu þegar maður situr fyrir framan tölvu allan daginn, kemur heim og fær sér sæti fyrir framan tölvuna heima. Manni væri nær að fara á brjálað djamm um hverja helgi og dansa eins og mofo í 4 - 7 tíma. Can't beat a workout like that. Auk þess sem ég hef engar harðsperrur þrátt fyrir execcive hreyfingu í gærkvöldi.
Fuck it. Ég nenni ekki einu sinni að telja mér trú um að ég ætli að taka til. Best að fara í flotta brjóstarhaldarann og g-streng í stíl, ná í hársprey brúsa dansa eins og bjráluð um íbúðina mæmandi Madonnu.
Það hefur sínar björtu hliðar að eiga mann sem er aldrei heima...
Note to self: Draga fyrir gluggana.
Verð að bæta við.. mig dreymdi furðulegan draum í nótt. Ég var stödd í einhverri verslunarmiðstöð og í einni búðinni var ég beðin um að sýna hring. Don't ask.. Ég setti á mig hringinn og átti að fara í aðra búð til að sýna hringinn. Btw, þetta var ekki "the one ring". Hann var reyndar frekar furðulegur þessi hringur. Einn demantur og plast skraut í kringum. Weird.
Nú ég skokkaði af stað til að sýna hringinn en þegar ég kom á áfangastað var demanturinn horfinn úr hringnum. Mér leist nú ekki vel á það. Velti því fyrir mér hvort hringurinn væri tryggður eða hvort ég þyrfti að borga. Það var ekkert annað að gera en að fara að leita.
Viti menn. Ég fann demantinn. Þegar ég skilaði hringnum var mér gefin annar hringur að gjöf. Í honum var einn demantur í miðjunni og fimm demantar í kring. Eins og lítið blóm. Mér fannst það ekkert leiðinlegt. Á leiðinni út úr mall-inu tók ég hinsvegar eftir því að ég var komin á skólalóðina hjá barnaskólanum mínum. Skólinn var samt ekki þar og þegar ég leit í kringum mig var þetta eins og hálfgerð eyðimörk. Á miðri skólalóðinni var einhver haugur og mér fannst eins og ég þyrfti að moka eitthvað í þessum haug. Sem ég gerði.
Í þessum haug fann ég ógeðslega illa lyktandi brunnið lík af manni. Frekar viðbjóðslegt. Ég mokaði yfir líkið aftur og faldi mig á bak við stein. Horfði svo á einhverja, sem ég man að ég þekkti en mann ekki hverjir það voru, grafa upp líkið á eftir mér og þeim fannst það ekki minna ógeðslegt.
Skyndilega var ég stödd í sundlaugarbyggingu, sem ég hef ekki séð áður. Það var ekkert vatn í sundlauginni. Doddi og frændi hans voru að hlaupa um á efri hæðinni fyrir ofan sundlaugina, ég fór í humátt á eftir þeim. Svo stukku þeir niður á sundlaugarbakkann. Ég vissi að ég þyrfti að stökkva niður á eftir þeim en fannst þetta alveg rosalega hátt. Mig sundlaði við að horfa niður og skildi ekki hvernig þeir fóru að því að hoppa niður svona léttilega.
Ég stóð heil lengi á brúninni og horfði niður. Þetta var við djúpa endann á sundlauginni og af því hún var tóm og bakkinn ekki breiður virtist þetta ennþá hærra en þetta var. Ég var hrædd um að hrapa til bana ef ég myndi reyna þetta. Ég var hinsvegar að missa af strákunum og fannst ég verða að passa upp á þá svo ég dró andann djúpt og stökk niður.
It's the sickest thing. Þetta var eins og að hoppa niður af stól. Svo lítið fall var þetta. Þegar ég hinsvegar horfði upp á efri hæðina sem ég hafði hoppað niður af sá ég að þetta var a.m.k. tíu metrar. Strákarnir voru horfnir inn um einhverjar dyr og ég elti þá. Ég vaknaði stuttu síðar en ég man að ég var gífulega stolt af sjálfri mér fyrir að hafa ákveðið að stökkva.