Mánudagur, 29. mars 2004
Dagurinn byrjaði illa og átti eftir að fara versnandi. Ég fékk steinsmugu/ræpu í nótt og var að drepast í maganum þegar ég rankaði við mér í morgun. Við hliðina á mér lá Doddi vakandi og sagði mér að honum væri illt í hnénu. Ég afgreiddi það sem leikskólaverk, verkur sem Doddi fær þegar hann vill ekki fara í leikskólann, en hafði ekki þrek til að koma mér á fætur og fara með hann á leikskólann. Í staðinn studdi ég hann inn í stofu og plantaði honum fyrir framan sjónvarpið. Gaf honum reyndar að borða fyrst með gubbuna í hálsinum.
Svo lagðist ég upp í rúm og gaf mig á vald magaverkja og sjálfsvorkunnar. Ég gat ekki sofnað svo ég fór frammúr. Doddi lá í sófanum að horfa á vídeó. Mér fannst hann furðu rólegur svo ég leit betur á hann og sýndist hann vera með glansandi augu, náði í mælinn og sjá! Barnið með 39 stiga hita.
Ég spurði hann um líðan og hann sagði sér líða vel utan verk í hnénu. Ég var farin að trúa að þetta væri ekki leikskólaverkur því hann hlífði fætinum. Hoppaði á öðrum fæti allt sem hann þurfti að komast. Við hengsluðumst svo eins og vofur fyrir framan sjónvarpið (og ég á klósettinu) fram yfir hádegi. Þá var mér farið að líða aðeins betur.
Um klukkan þrjú fór Doddi að kvarta yfir hausverk. Ég ákvað að gefa honum hitastillandi en þegar ég var búin að gefa honum töfluna sá ég furðuleg útbrot á fótunum á honum sem náðu upp á ökkla. Ég hélt fyrst að þetta væru mislingar en fann engin útbrot nema á fótunum og í öðrum lófanum. Augun voru orðin mjög glansandi og hann var mjög heitur. Ég greip digital myndavélina, tók mynd af fætinum eins og sjá má, setti hana á vefinn, sendi slóðina til hjúkkunnar í fjölskyldunni í tölvupósti og hringdi í hana.
Eftir að hún skoðaði myndina sagði hún mér að ef hann væri með hita, hausverk og þessi útbrot ætti ég að fara með hann á bráðamóttökuna því hún pleisaði ekki þessi útbrot og var hrædd um að þetta væri vírus. Ég dreif okkur í föt og æddi af stað. Ég fékk smjörþefinn af því hvað sumir foreldrar ganga í gegnum því Doddi gat ekki gengið. Það var ekkert grín að halda á honum niður stigana, út í bíl og inn á spítala. Á spítalanum var tekið þurrlega á móti okkur við móttökuborðið en um leið og við komumst inn fyrir tók annað og miklu betra við.
Það þurfti hinsvegar að mæla Dodda. Og það í rassinn.
Doddi vill ekki láta mæla sig í rassinn og er tilbúinn til að grípa til ýmsa örþrifaráða til að komast hjá slíkri mælingu. En ég mútaði honum með stóru páskaeggi. Sagði að ef hann væri duglegur að hjálpa læknunum að hjálpa honum fengi hann risa stórt egg... svo hann gaf sig, enda mikill páskastrákur. Ég var reyndar mjög hrædd og leist ekkert á það þegar mér var sagt að það væri ekki vitað hvað þetta væri. Þó væri líklegt að þetta væri byrjunin á æðabólgu sem er víruspest sem legst á börn á þessum aldri og er meinlaus.
Eftir að niðurstöður úr þvagi og blóði lágu fyrir, kom í ljós að drengurinn er heilbrigður.. en veikur. Við vorum send heim en eigum að mæta aftur í fyrramálið þegar niðurstöður úr nánari blóðrannsóknum liggja fyrir. Þeir útiloka ekki innlögn ef honum versnar.
Ég er úrvinda eftir þennan dag.
Smá tip fyrir fólk sem fer með börnin sín á spítala: takið með ykkur DVD eða vídeó til að horfa á á meðan þið bíðið eftir niðurstöðunum. Það er góð aðstaða en lítið úrval af efni í boði, einungis "Bubbi byggir".