Þegar ég kom heim til mín áðan féllust mér gjörsamlega hendur. Heimilið er eins og svínastía. Hvernig stendur á þessu?

Jú.. ég er ekki búin að "sinna heimilinu" í nokkra daga. Ég er ekki búin að taka fram flautuna (sem ég stal af leikfimikennaranum mínum í frumbernsku og nota til að píska eigin börn áfram í tiltekt) heldur.

Ég hef nefnilega haft nóg að gera undanfariði og þá meina ég annað en að elda, þrífa, skeina o.s.frv. Ég á ekki von á að sjá manninn minn fyrr en í næstu viku, (þegar hann kemur heim á kvöldin er ég farin að sofa og þegar ég vakna á morgnanna er hann farinn í vinnuna) ég stíla inná að hitta hann í tvo tíma annan hvern sunnudag. Þarf að fara að kíkja eftir hentugri hjásvæfu þegar ég man eftir því.

Það er nú samt sem áður augljóst að ruslið hér á heimilinu mun ekki hverfa af sjálfu sér. Hvað er til ráða?

Ég næ mér í poka og fer út að þrífa bílinn. Það er það eina vitræna í stöðunni.

Úff alveg. Það þarf ákveðinn karakter, staðfestu, von og trú á mannkynið til að gerast hreindýr eins og Tóta hefur ákveðið að gera.

Versta minningin sem ég á frá mínum hreindýra árum var þegar ég vaknaði á laugardagsmorgni, búin að dreyma alla nóttina að ég væri að bóna og átti eftir að eyða laugardeginum í að bóna.

Djöfuls ömurð sem það var.

Doddi þarf að fá rör í eyrun svo að honum hætti að vera illt í eyrunum og svo að hann heyri betur.

Hrikalega er erfitt þegar litlu ljósálfarnir manns eru veikir. Þetta útskýrir furðuleg hitaköst undanfarið og af hverju Doddi er farinn að hljóma eins og iðnaðarmaður þegar hann talar því hann talar svo hátt.

Í kvöld ætla ég hinsvegar að elda góðann mat fyrir fjölskylduna og svo býst ég við að krakkarnir horfi á pabba sinn í Landsins snjallasti. Hann verður þó fjarri góðu gamni enda undirmannaður í vinnunni. Já.. hvar endar þetta..

Úff hvað Johnny Depp er flottur. Úff alveg. Ég er ekki í nokkrum vafa um að eftir nokkrar vikur verði allir komnir með sjóræningjaklút á hausinn, eins og ég.

Búið að vera hrikalega gaman hjá okkur krökkunum í kvöld. Allir með klút (eða trefil) á hausnum, með svört strik undir augunum að róa út í fjársjóðseyjuna. Notuðum sófann sem bát og skíðastafi fyrir árar. Rétt sluppum úr klóm Siglufjarðar sjóræningjans og hans hyski sem ætlaði að reyna að ná af okkur kistunni með gullinu. Honum varð ekki kápa úr því klæðinu. Doddi plaffaði hann niður með haglaranum og hyskið tvístraðist um allan vesturbæinn.

Það er gaman að vera til.

Tóti tók sig bara vel út í Landsins snjallasti en sjitt hvað mér leið illa að horfa á hann borða Royal búðinginn. Þarf greinilega að vinna betur í meðvirkninni.

Fékk þvílíka sígarettu-löngunnar-æðið í kvöld. Bjargaði mér að ég var eins og sjóræningi til fara og gat ekki hugsað mér að fara þannig að versla mér sígarettur.

Annars hefur mér alltaf fundist gaman af því að klæða mig í búninga. Þegar ég varð 29 ára hlýtur Tóti að hafa verið mjög fullur því ég fékk hann til að samþykkja að halda grímuball þegar við yrðum þrítug. Þannig kom það til að í tólf mánuði sagði Tóti a.m.k. einu sinni á dag: "það kemur engin" og ég svaraði: "þá er bara meiri bjór fyrir okkur elskan".

Fjórum tímum fyrir grímuballið var Tóti ennþá að tauta þetta fyrir munni sér. Boy hvað hann varð hissa þegar fullt af fólki í grímubúningum mætti á svæðið. Ég skemmti mér svakalega vel þetta kvöld og ákvað að næsta stórafmæli yrði líka grímuball, sem verður einmitt árið 2006.

Síðast þá notaði ég tæknina og sendi boðskortið í tölvupósti með link á heimasíðu sem ég bjó til í kringum þetta húllumhæ. Ég er þegar byrjuð að vinna í síðunni fyrir næsta gigg. Búin að búa til "teaser".

Tóti er byrjaður að tauta "það kemur engin".

Næsta grímuball legst vel í mig. Kannski að maður verði sjóræningi?

Ég er búin að drepa allar áströlsku runna plönturnar nema eina. Hvaða planta haldiði að hafi lifa af? Jú.. einmitt þessi sem ég er búin að vera að taka myndir af til að sýna framfarirnar á síðunni minni. Er það tilviljun? Eða hefur þessi ákveðna planta extra lífsvilja fyrst hún fékk svona auka athygli frá mér?

Mér finnst þetta skelfilega merkilegt. Hélt að þessi myndi setja tærnar upp í loft líka, ef svo má að orði komast, hún er búin að vera sem steingerð í blómapottinum síðan síðast. Vildi til að ég rak augun út í glugga í dag og viti menn! Ástralski runninn, þessi eini sem eftir er, er byrjaður að vaxa aftur!

Þetta er nú samt ekki það eina sem gerðist óvenjulegt í dag. Í dag fékk ég nefnilega heimsókn. Edda frænka kom dúllurnar dætur sínar í heimsókn. Mér fannst þetta virkilega gaman og var í raun búin að gleyma hvað það er gaman að fá fólk í heimsókn. Ég ætti kannski að fara að bjóða fólki hingað. Byrja á Þór (er ekki búin að gleyma þér, er ennþá að íhuga tilboðið þitt).

Ekki er allt komið enn af undrum sem gerðust í dag.

Tóti fór í vinnuna í hádeginu, eins og venjulega á laugardegi, og sagðist myndi koma eftir klukkutíma, eins og venjulega. Klukkan rúmlega níu í kvöld kom hann heim úr vinnunni, eins og venjulega, nema í þetta skipti kom hann með jarðaberja shake, spes fyrir mig, og jarðaber, spes fyrir mig. Ég er alveg handviss um að hann sé að því að segja mér að hann vilji fá skilnað til að geta gifst Fréttablaðinu. Hann ætlar að mýkja mig upp fyrst.

Ætli hann sé veikur?

Hvað um það. Ég ætla að fara að þefa af ástralska runnanum mínum og borða jarðaber.

Á þessum tíma á mánudagskvöldið lá ég örmagna í tröppunum á stigaganginum heima hjá mér og var við það að æla. Það var einmitt á mánudagskvöldið sem ég byrjaði í líkamsrækt.

Mér fannst ég vera búin að sigra heiminn bara fyrir það að hafa mætt á svæðið í fyrsta tímann. Eftir tímann var ég vigtuð og mæld með málbandi og fitu-mæli-tæki. Kom í ljós að ég er 64 kg og 31% af því er fita.

Þar sem mér skilst að 70 - 80 % líkamans sé vatn er óhætt að segja að ég sé ekkert annað en vatn og fita. Frekar óhuggulegt og augljóst að maður er ekki það sem maður borðar. Ef það væri satt væri ég rooooosalega sæt því ég var alltaf svo dugleg að borða nammi.

Ég tók verulega á í fyrsta tímanum og hlífði mér hvergi. Svitnaði eins og mofo og þegar tíminn var búinn labbaði ég heim með vindinn í fangið. Sem betur fer er ekki langt fyrir mig að fara því hefði verið aðeins lengra heim til mín hefði ég orðið úti.

Þegar ég var komin að útidyrahurðinni heima hjá mér voru lappirnar á mér orðnar stífar og ég gat ekki tekið eitt skref án þess að kveina af sársauka. Fyrir mér lá að labba upp á fimmtu hæð því það er ekki gert ráð fyrir öryrkjum þar sem ég bý og bara stigagangur í boði. Helvítis fordómar í þessum arkitekt sem teiknaði þessa blokk. Anyways... Ég hringdi dyrabjöllunni og Jóhanna buzzaði mig inn.

Um leið og ég opnaði hurðina sveif á mig austurlensk matarlykt af verri gerðinni. Undir venjulegum kringumstæðum, þegar þessi annars indæla kona hefur verið að elda, dregur maður djúpt andann, hleypur upp stigana, opnar hurðina að sinni íbúð, stingur sér inn, skellir á eftir sér og grípur andann á lofti. Vandamálið var hinsvegar að þetta voru ekki venjulegar kringumstæður. Ég skrönglaðist áfram þangað til ég kom að fyrstu tröppunni. Lyfti fætinum upp og fékk tár í augun.

Á annarri hæð féll ég í gólfið og dró mig áfram með höndunum.

Á þriðju hæð var ég, eins og áður hefur komið fram, við það að gubba af þessari þungu, sterku matarlykt. Ég var hætt að finna fyrir höndunum. Lærin gjörsamlega að drepa mig.

Á fjórðu hæð missti ég meðvitund. Vaknaði við það að lögreglumaður var að pota í mig með priki. Hafði þá ekki einhver nágranni minn kallað til lögreglu til að fjarlægja það sem viðkomandi hélt að væri róni í stigaganginum.

Ég verð að fara að mæta á húsfundi.

Lögreglumaðurinn var svo huggulegur að styðja mig upp að hurðinni þar sem fjölskyldan mín tók undrandi á móti mér. Þau voru búin að afskrifa mig. Tóti að skoða líkkistur á netinu.

Þegar ég kom heim missti ég meðvitund og hef legið í móki upp í rúmi þangað til í dag klukkan sex þegar ég vaknaði og dreif mig aftur í leikfimitíma.

Það er svona þegar maður er á leiðinni erlendis þar sem maður hefur ástæðu til að spóka sig í bikiní. Það er bara harkan sem blívur!

Ah.. má ekki vera að þessu. Ætla inn í stofu að falla í ómegin.

Doddi fór í aðgerð hjá eyrnalækninum sínum í dag. Hann fékk ekki tíma fyrr en klukkan tólf svo hann fastaði alveg fyrir hádegi. Ég fastaði með honum.

Hann stóð sig eins og hetja þegar við komum til læknisins. Svæfingar grímann var sett yfir vitin á honum og hann bara sofnaði. Hvað ég var fegin. Síðast grét hann þvílík ósköp og reyndi að slíta af sér grímuna. Maður finnur svo til með litlu ljósálfunum sínum þegar þeir eru hræddir eða líður illa.

Þegar hann vaknaði eftir aðgerðina sagðist hann vera ringlaður og með lyktina af svæfingarmeðalinu ennþá upp í heila. Hún var rokin úr heilanum á honum þegar við vorum hálfnuð heim. Þegar við komum heim bókstaflega réðumst við á ísskápinn og úðuðum í okkur mat enda hafði hvorugt okkað borðað síðan klukkan átta kvöldið áður! Mikið hrikalega var gott að úða svona í sig. Alveg sama þótt mér hafi verið illt í maganum í þrjá klukkutíma á eftir.

Doddi fékk að leigja sér mynd því það er regla hjá mér að maður dekrar við veik börn og lætur allt eftir þeim. Innan skynsamlegra marka auðvitað. Doddi horfði á Pókemon og ég horfði á Pirates Of The Caribbean, enn eina ferðina. Ég er komin með Jack á heilann. Sést best á nýja galleríinu sem ég er að setja saman.

Annars er ég að drepast í handleggjunum núna. Get ekki haldið símtóli upp að eyranu á mér svo ekkert vera að hringja í mig. Auk þess er ég upptekin við að vorkenna Dodda og horfa á Jack Sparrow í sló mó.

Það er magnaður andskoti þetta jurtalíf á heimilinu hjá mér. Hér fyrir ofan má sjá tvær plöntur. Þessi minni er ástralski runninn, aka The survivor. Plantan við hliðina á surviver-num er passion flower. Fræið af ástralska runnanum fór í mold 2. september í fyrra. Fræið af passion blóminu fór í mold 1. febrúar síðastliðinn, eða um daginn.

Það er augljóst að maður plantar fræjum ekki í september. Best að reyna að muna þetta.

Hér er stækkuð mynd af ástralska runnanum. Takið eftir því hvað nýju blöðin eru stór miðað við þessi gömlu. Skrítið þegar planta staðnar, hættir að vaxa og svo allt í einu byrjar hún að rjúka upp eins og henni sé borgað fyrir það.

Best af öllu er samt blóm sem ég er að rækta sem ég tók ekki mynd af til að birta hér. Það er "snertu mig ei" eða eitthvað álíka. Þegar maður kemur við blöðin á því blómi lokar það blöðunum um leið. Magnaður andskoti og ég er viss um að ég drepi blessaða plöntuna löngu áður en hún kemst á legg. Það fyrsta sem ég geri þegar ég vakna á morgnanna er að snerta blöðin á henni og sjá hana kuðla þeim saman af hræðslu.

Þessi planta er æðisleg.

Það er eitt lag. Eitt lag sem ég elska. Það var á plötunni Breakin' sem kom út árið áttatíu og eitthvað. Casa gerði þetta að sínu aðals-lagi en ég vissi það ekki fyrr en mörgum árum seinna.

Ég heyrði þetta lag í kvöld og þetta lag verður song of the week næstu viku:

Aint Nobody - Chaka Khan

Captured effortlessly
That's the way it was
Happened so naturally
I did not know it was love
The next thing I felt was you
Holding me close
What was I gonna do?
I let myself go

And now we're flyin' through the stars
I hope this night will last forever

I've been waitin' for you
It's been so long
I knew just what I would do
When I heard your song
Filled my heart with your bliss
You gave me freedom
You knew I could not resist
I needed someone

And now we're flyin' through the stars
I hope this night will last forever

Oh oh oh oh

Ain't nobody - nobody
Loves me better - loves me better
Makes me happy
Makes me feel this way - nobody
Ain't nobody - nobody
Loves me better than you - than you

I wait for night time to come
to bring you to me
I can't believe I'm the one
I was so lonely
I feel like no one could feel
I must be dreamin'
I want this dream to be real
I need this feelin'

I make my wish upon a star
And hope this night will last forever

Oh oh oh oh

Ain't nobody - nobody
Loves me better - that
Makes me happy - can make me feel this way
Makes me feel this way - nobody
Ain't nobody
Loves me better

- than you

Oh at first you put your arms around me
Then you put your charms around me
I can't resist this sweet surrender
Oh my nights are warm and tender
We stare into each other's eyes
And what we see is no surprise
Got a feeling most with treasure
And a love so deep we cannot measure - nobody!

That, you make me feel this way - this way
Ain't nobody - ain't nobody
loves me better - nobody
ain't nobody loves me better
nobody
nobody
ahhh makes me feel
all out of love
know's what's good
feels good

ah.. nobody

no-nobody

ain't nobody

nobody

ain't nobody
that makes me feel this way

ain't nobody
ain't nobody

ain't nobody no noooo
baby, baby, baby, baby, baby, baby, baby
body

Úff....

Sheisedog hvað það var gaman í gær á uppskeruhátíð RHÍ. Það verður ekki mikið betra en þetta. Nema að mér hafi fundist svona gaman af því ég fer svo sjaldan út að dansa núorðið?

Nei. Það var virkilega gaman.

Ég var meira að segja gerð að foringjanum. Já.. ég er der furer. Réttlátur. Mildur. Söngelskur. Drykkfeldur. All in all.. góður furer þó ég segi sjálf frá.

Fór í sprikl í gær áður en ég fór á uppskeruhátíðina og var hálf beygluð framan af kvöldi. Eða þangað til bjórinn var búinn að smyrja liðina. Þá var maður kominn í góðan gír. Tók þátt í magnaðri luft-guitar keppni sem ég vann ekki. Djöfull. Ah.. það er hvort sem er aldrei fallegt að sjá konur með hendurnar svona í klofinu. Enda skipti ég yfir á bassa flótlega, John Taylor style.

Vaknaði ótrúlega hress og settist beint fyrir framan tölvuna og bjó til fimm klukkutíma playlista. Sagði sjálfri mér að þegar ég væri búin að því myndi ég fara að taka til. Lygarnar sem maður segir sjálfum sér...

Fattaði að það er ekkert skrítið að maður safni utaná sig 30% fitu þegar maður situr fyrir framan tölvu allan daginn, kemur heim og fær sér sæti fyrir framan tölvuna heima. Manni væri nær að fara á brjálað djamm um hverja helgi og dansa eins og mofo í 4 - 7 tíma. Can't beat a workout like that. Auk þess sem ég hef engar harðsperrur þrátt fyrir execcive hreyfingu í gærkvöldi.

Fuck it. Ég nenni ekki einu sinni að telja mér trú um að ég ætli að taka til. Best að fara í flotta brjóstarhaldarann og g-streng í stíl, ná í hársprey brúsa dansa eins og bjráluð um íbúðina mæmandi Madonnu.

Það hefur sínar björtu hliðar að eiga mann sem er aldrei heima...

Note to self: Draga fyrir gluggana.

Verð að bæta við.. mig dreymdi furðulegan draum í nótt. Ég var stödd í einhverri verslunarmiðstöð og í einni búðinni var ég beðin um að sýna hring. Don't ask.. Ég setti á mig hringinn og átti að fara í aðra búð til að sýna hringinn. Btw, þetta var ekki "the one ring". Hann var reyndar frekar furðulegur þessi hringur. Einn demantur og plast skraut í kringum. Weird.

Nú ég skokkaði af stað til að sýna hringinn en þegar ég kom á áfangastað var demanturinn horfinn úr hringnum. Mér leist nú ekki vel á það. Velti því fyrir mér hvort hringurinn væri tryggður eða hvort ég þyrfti að borga. Það var ekkert annað að gera en að fara að leita.

Viti menn. Ég fann demantinn. Þegar ég skilaði hringnum var mér gefin annar hringur að gjöf. Í honum var einn demantur í miðjunni og fimm demantar í kring. Eins og lítið blóm. Mér fannst það ekkert leiðinlegt. Á leiðinni út úr mall-inu tók ég hinsvegar eftir því að ég var komin á skólalóðina hjá barnaskólanum mínum. Skólinn var samt ekki þar og þegar ég leit í kringum mig var þetta eins og hálfgerð eyðimörk. Á miðri skólalóðinni var einhver haugur og mér fannst eins og ég þyrfti að moka eitthvað í þessum haug. Sem ég gerði.

Í þessum haug fann ég ógeðslega illa lyktandi brunnið lík af manni. Frekar viðbjóðslegt. Ég mokaði yfir líkið aftur og faldi mig á bak við stein. Horfði svo á einhverja, sem ég man að ég þekkti en mann ekki hverjir það voru, grafa upp líkið á eftir mér og þeim fannst það ekki minna ógeðslegt.

Skyndilega var ég stödd í sundlaugarbyggingu, sem ég hef ekki séð áður. Það var ekkert vatn í sundlauginni. Doddi og frændi hans voru að hlaupa um á efri hæðinni fyrir ofan sundlaugina, ég fór í humátt á eftir þeim. Svo stukku þeir niður á sundlaugarbakkann. Ég vissi að ég þyrfti að stökkva niður á eftir þeim en fannst þetta alveg rosalega hátt. Mig sundlaði við að horfa niður og skildi ekki hvernig þeir fóru að því að hoppa niður svona léttilega.

Ég stóð heil lengi á brúninni og horfði niður. Þetta var við djúpa endann á sundlauginni og af því hún var tóm og bakkinn ekki breiður virtist þetta ennþá hærra en þetta var. Ég var hrædd um að hrapa til bana ef ég myndi reyna þetta. Ég var hinsvegar að missa af strákunum og fannst ég verða að passa upp á þá svo ég dró andann djúpt og stökk niður.

It's the sickest thing. Þetta var eins og að hoppa niður af stól. Svo lítið fall var þetta. Þegar ég hinsvegar horfði upp á efri hæðina sem ég hafði hoppað niður af sá ég að þetta var a.m.k. tíu metrar. Strákarnir voru horfnir inn um einhverjar dyr og ég elti þá. Ég vaknaði stuttu síðar en ég man að ég var gífulega stolt af sjálfri mér fyrir að hafa ákveðið að stökkva.

Aloha skrifar í gestabókina mína og spyr hvenær það verði partý hjá mér næst. Það sé svo gaman í partíum hjá mér. Sama manneskja biður að heilsa Tóta sem bendir eindregið til þess að viðkomandi sé ekki að "ruglast á Önnum".

Ok það er... var gaman í partíunum sem við héldum hér í den en mikið djöfull er langt síðan við höfum staðið fyrir svoleiðis samkundum. Síðast héldum við 80's partý fyrir vinnufélaga Tóta og það var s.l. haust. Minnir mig. Einn nágranninn kom og kvartaði yfir hávaða frá íbúðinni klukkan hálf eitt. Sælla minninga.

Ég verð eiginlega að biðja Aloha að gefa sig fram svo ég nippi ekki á nippinu úr forvitni.

Fyrir ykkur hin sem eru að velta því fyrir sér hvernig maður heldur gott partý þá er þetta uppskriftin:

1. Massi af góðri tónlist.
2. Fólk.

Eftir vinnu í gær settist ég upp í Myrkrahöfðingjann og keyrði af stað heim. Á leiðinni hringdi síminn minn. Vildi til að ég var við innkeyrsluna á bensínstöð þegar síminn hringdi og ég skellti mér inn á planið, parkeraði og svaraði símanum. Í símanum var leikskólakennari á deildinni hans Dodda og ég heyrði að henni var mikið niðri fyrir. Hún spurði mig hvort ég vissi til þess að Doddi hafi verið sóttur fyrr því þær voru með krakkana úti í góða veðrinu og allt í einu gufaði Doddi upp.

Ég var löngu hætt að hlusta á konuna þegar hingað var komið. Ég var að leita líklegra skýringa og reyna að verjast því að ganga gjörsamlega af göflunum. Ég sagði við hana að ég myndi kanna einn möguleika og láta þær svo vita. Doddi fer venjulega í sund á mánudögum og þá sækir amma hans hann. En í þessari viku átti hann að vera í fríi út af aðgerðinni í síðustu viku svo ég reiknaði ekki með því að hún kæmi að sækja hann. Auk þess sem ég vissi að hún myndi láta vita þegar hún væri að sækja barnið.

Hvað annað gat hafa gerst?

Mér fannst ólíklegt að Doddi hafi strokið af leikskólanum. Hann hefur aldrei sýnt neina tendensa í þá áttina. Þó mér fyndist það ólíkleg skýring, að hann hafi strokið, vissi ég (vonaði ég) ef það væri málið hefði hann farið beint heim. Ég hringdi heim. Jóhanna svaraði og sagði mér að hún hefði ekkert heyrt í Dodda, en hún hafði heyrt í ömmu, sem bað hana að koma niður með sunddótið hans Dodda.

Ég hálf skellti á Jóhönnu og hringdi í tengdamömmu. Doddi var hjá henni að horfa á hina krakkana í sundi.

Ég hélt að Tóti hefði sagt mömmu sinni að Doddi mætti ekki fara í sund og hann hélt að ég hefði sagt henni það. Þess vegna var ég viss um að hún myndi ekki koma að sækja barnið.
Þegar tengdamamma kom að sækja Dodda sagði hann bless við tvær konur sem stóðu álengdar að tala saman. Þetta hafa líklega verið tvær mömmur shooting the breeze í góða veðrinu. Doddi sagðist allavega eftirá ekkert vita hvaða konur þetta voru. Tengdamamma hélt að þetta væru leikskólakennararnir og lét þess vegna ekki vita sérstaklega.

Misskilningur á misskilning ofan.

Um leið og ég vissi hvernig í málinu lá reyndi ég að hringja í stelpurnar á leikskólanum til að láta þær vita. Engin svaraði. Ég dreif mig út á leikskóla til að láta þær vita að Doddi væri fundinn. Í sömu andrá hringdi annar leikskólakennari í mig til að athuga hvort ég væri búin að finna Dodda. Ég nánast heyrði spennufallið sem varð á hinum enda línunnar þegar ég sagði henni að hann væri fundinn.

Ég fékk ekki mitt spennufall fyrr en í baði þremur klukkutímum seinna.

Nú þarf ég hinsvegar að finna Vínbarinn. Mælti mér mót við konu þar og hef ekki hugmynd um hvar staðurinn er. Finnst samt eins og ég hafi komið þar áður... man eftir rauðvíni.. gott ef það voru ekki ólívur líka.. ...ég var allavega ekki að borða ólívurnar. Man að við löbbuðum heim á eftir.. hlýtur að vera niðrí bæ.. er mér óhætt að skjóta á Pelsinn?

Mér finnst Flashdance auglýsingaherferðin algjör snilld. Fær mig til að langa að horfa á Flashdance jafnvel þótt ég muni ennþá eftir því að þegar ég horfði á hana síðast (ca 7 ár) fannst mér myndin vera fullkomið crap. En hlutirnir breytast oft þegar maður fer í leikfimi.

Eftir að ég byrjaði í leikfimi hef ég áttað mig á óhugnarlegri staðreynd. Lærður maður sagði mér að 30% fituhlutfall af 64 kg er ca 20 kg. Ég fussaði nú við því og sagði ekki vera glætu að ég væri að bera 20 kg af fitu utan á mér. Ekki séns í helvíti.

Nú, þegar ég er byrjuð að jogga, eins og Fjóla orðar það, finn ég hvernig fitan hreinlega hoppar upp og niður utan á vöðvunum á lærunum. Mér finnst stundum að ef ég jogga mikið fari fitan bráðum að rifna af og detta á gólfið þegar hún hólkast svona utan á mér. Þvílíkur viðbjóður. Ég neita samt að trúa að ég sé með 20 kg af auka fitu. Ég samþykki að ég sé með 15 kg sem mega fara en restin er mér lífsnauðsynleg. Held ég. Nei ég fullyrði það.

Var ég ekki í baði áðan og spennti vöðvana í lærunum og tók til við að klípa í mig til að athuga hvar ég fyndi spik. Niðustaðan var skelfileg. Ég hef jafnþykkt fitulag á lærunum og langt upp á bak! Þetta gengur ekki lengur.

Ég er búin að setja mér takmark. Ég ætla að verða eins flott og Jennifer Beals var í Flashdance. Ég gef mér tvo mánuði til að ná þessu takmarki.

Best að fá sér vatn.

Anna: Barba brella. Nú færðu sendan póst frá mér með nánari leiðbeiningum.
Viðskiptavinur: Súper. Langt síðan ég hef heyrt þetta, barba brella.
Anna: Já, og nú veistu líka sirka hvernig ég lít út.
Viðskiptavinur: (hlær) Þú segir það.
Anna: Möguleikarnir eru endalausir.
Viðskiptavinur: (hlær meira) Don't go there.

Nú er ég hinsvegar komin heim til mín og vildi óska þess að ég væri af Barba ættum. Ekki veitir af barba brellum í þessu ruslara umhverfi. Ég þarf að koma einhverri reglu á umgengni hérna.

Ég sit stundum og velti því fyrir mér hvað varð til þess að ég er eins og ég er. Hvað hafði þessar afleiðingar í för með sér?

Ég velti því fyrir mér hvað hefði gerst ef ég hefði valið þetta eða hitt umfram það sem ég hef valið í gegnum árin. Hvað ef ég hefði keyrt Hringbrautina fyrir fimm árum í stað þess að taka Sæbrautina. Þá hefði ég kannski klesst á. Kannski hefði ég eignast mortal enemy. Hvað hefði gerst ef ég hefði gefið stráknum sem elti mig á Porsche-num símanúmerið mitt? Hvað hefði gerst ef ég hefði keyrt aðra leið í vinnuna en ég gerði í morgun? Mér finnst þetta skemmtilegt og ég hugsa ekki um þetta með eftirsjá. Ég hugsa um þetta vegna þess að mér finnst gaman að spá í hvað lífið er skrítið og fullt af afleiðingum sem maður hefur stundum enga stjórn á. Dæmi um slíkt er þegar maður ákveður að droppa inn á bensínstöð til að fylla á bílinn. En hvað ef það er verið að ræna bensínstöðina sem þú valdir að fara á og þú verður drepin? Ókey, ekki líklegt en augljóslega tókstu ekki þá ákvörðun að fara á bensínstöðina til þess að þú yrðir rændur og myrtur. Er það? Þú bara valdir bensínstöð at random en þurftir að taka afleiðingum sem þú gast ekki séð fyrir.

Sumar afleiðingar eru hinsvegar fyrirsjáanlegar. Til dæmis: Ef ég skrifaði um það að mér leiddist í vinnunni og langaði að go postal með haglabyssu, gæti það haft slæmar afleiðingar í för með sér. Samstarfsmenn mínir gætu farið að forðast mig og jafnvel heimtað að mér yrði sagt upp. Enda myndi mér aldrei detta í hug að segja frá þessari duldu þrá minni hér á vefnum. En það eru ekki allir sem hugsa um afleiðingar gjörða sinna þó ég geri það.

Ég hef alltaf haldið því fram að ég væri mjög óskipulögð manneskja. Í gærkvöldi áttaði ég mig á því að það er bara alls ekki rétt. Ég er mjög skipulögð en það sjá það bara mjög fáir. Til dæmis krefst það skipulagningar að eiga bara eitt sett af æfingarfötum og fara í líkamsrækt þrisvar í viku. Sérstaklega krefst þetta útsjónarsemi þegar maður á mikið af öðrum óhreinum fötum sem þarf líka að þvo. Einhvern veginn text mér samt alltaf að hafa æfingarfötin þurr uppá snúru þegar ég þarf að klæða mig í þau. Það er vegna þess að ég veit að...

Ég er of þung og ef ég ætla að léttast þá þarf ég að stunda leikfimi.
Ef ég á að stunda leikfimi þá þarf ég að hafa föt til þess að djöflast í.
Ef fötin eru ekki hrein, þá skrópa ég í leikfimi.
Ef ég skrópa í leikfimi þá verð ég hrædd við að kennarinn skammi mig.
Svo ég skrópa aftur í leikfimi.

Ég veit að ef ég hef ekki leikfimifötin mín hrein og tilbúin fyrir hvern tíma mun ég heltast úr lestinni og hætta að mæta. Ég mun í framhaldinu drekkja sorgum mínum í kóki og jafnvel áfengi, sem mun leiða til þess að ég fer að reykja eins og strompur og basically daga uppi sem feit, útlifuð jussa með krumpaða reykingarhúð.

Þetta veit ég vegna þess að ég þekki sjálfa mig og get rakið hvaða afleiðingar gjörðir mínar munu hafa.

Ég er frábær skipuleggjandi í raun og veru því ég get rakið mig í ýmsar áttir í afleiðingapælingum mínum.

Dettur mér í hug. Það er áhugavert að ég hef nákvæmlega engan áhuga á að rekja ættir mínar. Þó að það sé í raun sami hluturinn. Því við erum, hvert eitt og einasta okkar... afleiðing.

Rétt upp hönd sem finnst gaman að spila kana!

Úff hvað mér finnst það gaman. Egill og Dúna komu í heimsókn í kvöld og spiluðu Kana við mig og Jóhönnu. Það er langt síðan ég hef skemmt mér svona vel heima hjá mér.

Annars er ég nú bara að blogga núna vegna þess að ég mundi eftir draum sem mig dreymdi í fyrrinótt. Ég mundi eftir honum þegar ég lá í baði eftir leikfimina áðan. Já og ekki get ég sleppt því að minnast á mömmu sem gleymir sko ekki smáfuglunum á veturna. Bauð okkur í mat, kjöt í káli, og ég borðaði gjörsamlega yfir mig. Svakalega var þetta gott. Enda verður maður að nota tækifærið þá sjaldan og maður kemst í tæri við mat.

Skv. nýjustu mælingum er ég 62 kg. Ég hef fundið skýringu á þessu skyndilega þyngdartapi mínu og hún hefur ekkert með leikfimi að gera. Við erum bara blönk. Svo blönk að við eigum ekkert til að éta. Það er spurning um að gefa út bók með þessari byltingarkenndu aðferð við að grenna sig. Nei.. þá fer ég að hafa efni á að kaupa mat fæ þetta allt aftur utaná mig.

Ég fer að passa í allar buxurnar sem ég setti upp í háa skáp fyrir hálfu ári þegar það var hreinlega orðið vandræðalegt að horfa upp á mig í þeim. Nei ég lýg því. Það var löngu orðið vandræðalegt að horfa upp á mig í þeim. Ég var óvenju lengi í afneitun í þetta skipti.

Jæja.. snúum okkur að draumnum. Þetta var stórfurðulegur draumur og ég tek fram að ég var ekki undir áhrifum neinna lyfja né áfengis þegar mig dreymdi þetta.

Ég er stödd inní eldhúsi hjá einhverri konu sem mér finnst ég kannast við og held að ég hafi vitað hver var í draumnum en ég man ekki hver það var. Man samt að þetta var kona sem vildi mér vel. Ég var að dáðst að plöntu sem ég hef aldrei séð áður. Köngulóa plöntu kallaði hún hana og er það réttnefni því þessi planta nærist á köngulóavef eingöngu. Blöðin uxu út um glufur á þéttriðnum köngulóa vef sem stórar tarantúllur mynduðust við að vefa allt í kringum plöntuna. Ég taldi níu köngulær sem hreiðruðu um sig hér og þar innan um blöðin.

Ég var komin til þessarar konu (gæti hafa verið Harpa, svei mér þá) vegna þess að hún ætlaði að gefa mér afleggjara af plöntunni. Mér fannst hún heldur rausnarleg og hafði á orði að ég skildi ekkert í því hvernig hún tímdi að gefa mér hluta af þessu.. jah.. listaverki náttúrunnar.
En hún sagði að hún yrði að gefa mér afleggjara af þessari plöntu og lét fylgja sögunni að það yrðu að fylgja þrjár köngulær því ef það væru færri köngulær en þrjár myndi afleggjarinn steindrepast.

Opnaði ég þá ekki lítið box með þremur væskilslegum köngulóm sem ég hafði komið með með mér. Alveg típískt ég, þegar ég hugsa út í það. Anyway..
Þegar hún sá þessa aumingja sagði hún mér að þetta myndi aldrei ganga. Ég yrði að fá stórar og loðnar hjá henni. Ég er að tala um, þær voru eins og ágætis undirskálar að stærð. Svo greip hún boxið með mínum köngulóm og dustaði þeim út um gluggann. Ég fór heim með klístraðan köngulóavefja afleggjara og þrjár hlussu tarantúllur í poka. Alsæl.

Ég vaknaði áður en ég komst að því hvernig fjölskyldan tók þessu. Rats. Það hefði nú verið gaman.

Mikið rosalega var þetta fallegt. Þótt ótrúlegt megi virðast.

Settist fyrir framan tölvuna áðan til að skrifa viðskiptaáætlunina mína. Búin að laga forsíðuna aðeins, setja upp nýja könnun sem er inspired af nokkrum tölvupóstum sem ég hef fengið undanfarið, updeita movie hall of fame getraunina á sama stað og bæta við hljóði og fíneríi í result-ið. Ég er búin að taka passwordið af song of the week því ég hef skipt um skoðun hvað það varðar allt saman og búin að setja inn lögin sem vantaði.

Ekki búin að skrifa stafkrók í viðskiptaáætluninni. Ég held að ég noti hægra heilahvelið of mikið. Á erfitt með að plugga í þetta vinstra. Þegar ég hinsvegar næ sambandi við það á þetta eftir að ganga eins og í sögu, ég veit það vel. Það er bara eins og sambandið sé eitthvað lélegt núna þessa dagana. Mig vantar plugin. Verst að ég get ekki náð í það á netinu...

Fyrsta áfanga lokið í lagfæringum á badabing.is. Nú þarf Tóti að ákveða kategóríur í ákveðnum flokkum og þá get ég klárað. Hef samt lúmskan grun um að það verði ekki fyrr en eftir einhvern tíma.

Annars leiðist mér að lagfæra síður án þess að breyta útlitinu gjörsamlega. Það tekur þó óneitanlega lengri tíma að umbylta öllu og þó ég hafi boðið Tóta að gera það þá vildi hann það ekki. Enda er hann íhaldssamur með eindæmum.

Það er ég hinsvegar ekki. Ég er sjúklega nýjungagjörn og það var t.d. ekki fyrr en við keyptum svo stór húsgögn að það er ekki hægt að flytja þau einn síns liðs sem ég hætti að breyta stofunni vikulega. Þegar ég hugsa út í það er það líklega þess vegna sem Tóti lagði blessun sína yfir þessi húsgagnakaup in the first place.

Ég fann sterka þörf fyrir að búa til nýtt look á anna.is um daginn. Þegar ég var búin að skoða það mál í smá tíma ákvað ég að gera það ekki. Ég er of ánægð með síðuna eins og hún er.

Ég lít á þetta sem mikið þroskamerki.

Fyndið að akkúrat þegar ég lýsi því yfir að ég ætlaði ekki að breyta síðunni minni því ég sé svo ánægð með hana þá bilar hún.

Never fear. Þetta var smá klúður hjá mér sem ég var snögg að laga þegar ég komst heim í mitt náttúrulega umhverfi. Ég var sko að "laga til" á servernum í gær...

Ég var að komast að því að hann Kristó er byrjaður að blogga. Bæti honum í tenglana í kvöld. Er að spá í að kalla hann: "ólíftryggði áhættu sportistinn" , en það er of langt. Björgunarmaðurinn skal það vera. Nei! Kafarinn. Ó, Ó! Bjargvætturinn!

Var að skoða linka sem hann linkar á. Fann þetta hér. Mér finnst þetta fyndið.

Að lokum er hér ein spurning. Nýji vefurinn á bloggari.is er mjög flottur. En eru þetta augun á Bigga???

Það er náttúrlega alveg óþolandi að bloggið manns bili akkúrat á afmælisdaginn! Ég varð vör við þetta hjá henni Hörpu þegar ég ætlaði að kommenta á síðuna og óska henni til hamingju með afmælið í morgun. Þorði ekki öðru eftir að ég vaknaði með rolluhaus í rúminu um daginn með áföstum miða sem á stóð:

"Langaði bara að minna á afmælið mitt þann 23. mars.
-Harpa"

Hún veit að ég á til að gleyma afmælum. Mínu eigin og annarra og hún kann að make a lasting impression.

Svo til hamingju með afmælið Harpa. Hvernig er svo að vera orðin tuttugu og tveggja?

Bestu kveðjur,
Anna

Mig dreymdi furðulegasta draum yet í nótt, og ég man hann nánast allan.

Hann byrjaði á því að fyrrv. kærasti Júlíu systur skaut aðra framtönnina út úr mér með byssu. Furðulegt hvernig hann fór að því, vegna þess að hann skaut mig neðarlega í bakið. Nú. Ég var allavega með brotna framtönn svo ég fór til tannlæknisins míns.

Þegar þangað var komið tók á móti mér hugguleg kona. Ég varð ferlega svekkt en hún sagðist vera búin að "taka við mér". Það er orðið ljótt þegar læknir manns bara vísar manni frá sér svona bara uppúr þurru. Auk þess tel ég mig vera ansi arðvænlegan kúnna, alltaf allt ónýtt uppí mér.

Ég gat svosem ekki mikið sagt, tannlaus og öll út í blóði. Fíni gallajakkinn ónýtur með holu í bakinu. Ég settist í stólinn hjá konunni og hún ruslaði upp nýrri tönn á met tíma. Nema hún var grá. Ekki gul eins og hinar tennurnar.

Ég gat lítið hreyft við mótmælum, öll deyfð í kjaftinum og með hausverk. Ekki skrítið svosem. Get ímyndað mér að margir sem eru skotnir í bakið fái hausverk.

Stend ég ekki skyndilega yfir tannlækninum mínum, þessum unga, sæta, karlkyns, þar sem hann er úti að borða með fjölskyldunni sinni. Konu og dætrum. Ég byrja að röfla yfir því að ég sé með gráa framtönn og það sé allt honum að kenna. Veit ég þá ekki fyrr en ég er komin upp á tannlæknastofu hjá honum, hann búin að búa til mót á geiflurnar á mér og er að klína geli í mótið. Segir mér svo að setja þetta uppí mig og að ég hafi orðið fyrir tannlæknahryðjuverkum. Þessi kona ofsæki sig og sé að stela öllum sjúklingunum sínum. Þetta gel muni gera allar tennurnar hvítar, líka þessa gráu.

Ég fór eitthvað að spyrja út í hvernig hægt væri að lita plast en hann var ekkert að svara mér neitt sérstaklega. Fór bara að tala um geimverur og heimsendi. En hann er svo sætur að ég bara horfði á hann tala með mót í kjaftinum fullt af geli.

Skyndilega er ég komin í kjallara í einhverju húsi. Þar á miðju gólfi er geimveru hrúga. Þær eru allar hálf illfyglislegar og eru að gera sig tilbúnar til að ráðast á mig og tvo aðra menn sem virtust spretta uppúr gólfinu við hliðina á mér. Til að gera langa sögu stutta þá drápu þær annan þeirra en við hin hjálpuðumst að við að kveikja í kvikindunum og drepa þau. Þetta var subbulegt mjög.

Við tvö sem eftir vorum vissum að heimurinn var að líða undir lok. Við skulum bara segja að lítill fugl hafi hvíslað því að okkur. Eða öskrað það, því þegar við komum upp úr kjallaranum var umhorfs eins og í stríðshrjáðu landi. Búið að sprengja allt í tætlur og þar á meðal fótinn á manninum.

Hann sendi mig til að ná í meira bensín til að sprengja allar geimverurnar, sem við sáum á túninu, í loft upp.

Ég hélt af stað, ennþá með mótið með gelinu uppí mér. Ég gekk frammhjá bíl, tók út úr mér mótið og kíkti á mig í hliðarspeglinum. Nei andskotinn. Nú voru allar tennurnar orðnar skjannahvítar nema þessi eina þarna sem var ennþá grá. Ég henti mótinu í götuna og blótaði báðum tannlæknunum í sand og ösku. Það var ekki nóg með að heimurinn væri að farast heldur var gallajakkinn minn líka ónýtur og ég var með gráa framtönn eins og fáviti.

Ég ráfaði eitthvað áfram til að leita að bensíni og gekk fram á bensíntrukk. Verst að það voru skuggalegir menn að reykja rétt við trukkinn. Eins og í alvöru draumi fann ég á mér að það væri nú ekki hægt að treysta þessum náungum svo ég reyndi að finna einhverja leið til að lokka þá frá trukknum án þess að þeir sæju mig.

Kemur þá ekki geimvera alveg eins og kölluð og rífur þá í tætlur. Ég greip eldvörpu sem ég sá í götunni og grillaði geimveruna, náði að hlaupa yfir að trukknum þegar skyndilega milljón, skrilljón, trilljón geimverur komu og umkringdu trukkinn. Nú. það var ekkert annað að gera en að gefa í botn.

Þá vaknaði ég.

Það fyrsta sem ég gerði þegar ég vaknaði var að líta í spegil.
Hjúkk. Allar gular.

Ég er að komast í svona hæber stress mode, sem er vel. Ætti mér að verða eitthvað ágengt í skriftum. Annars er ég eitthvað down þessa dagana. Ég er föst í ákveðnu fari og kemst ekki upp úr því. Finn ekki nafn. Rats.

Festist yfir mynd um Gildu Radner í kvöld eftir ég hámaði í mig fjórum pizzu sneiðum. Hrikalega var ég svöng eftir leikfimi í kvöld. Það var ekki fyndið.

Jóhanna fékk sín fyrstu gleraugu í dag. Mikið hrikalega finnst mér hún sæt með nýju gleraugun. Líka svo fullorðin.

Ég ætlaði í bað í kvöld en festist, eins og fyrr sagði, fyrir framan sjónvarpið. Það er ennþá tími svosem.. nema ég er að leka niður úr þreytu.

Þetta er í raun óvenjulegt. Miðvikudagar hafa verið vítamínsprauta fyrir mig síðan ég byrjaði á Brautargengi og dagurinn í dag var alveg frábær.

Kannski er ég bara blue vegna þess að það fer að síga á seinnihlutann. Þetta tengist fælni minni við að klára hluti. Ég lifi í þeirri trú að ef ég klára ekki.. þá klárast þetta aldrei. Líklega svona svipuð upplifun og hvernig fimm ára börn upplifa sig miðpunkt alheimsins.

Það þýðir ekki að blúsa yfir því. Enda er einn ljós punktur í tilveru minni. Heimsyfirráð ehf er laust.

Ég hitti gamlann skólafélaga í gær. Hann minnti mig á af hverju ég á háhælaða skó, hann er svo hávaxinn. Annaðhvort það, eða ég er dvergur sem lifir í sjúklega meðvirku samfélagi þar sem allir leggjast á eitt við að halda mér í sjálfsblekkingunni um að ég sé ekki dvergur.

Óþarfi að taka það fram kannski... en ég mætti í háhæluðum stígvélum í dag. En bara vegna þess að ég fann ekki strigaskóna mína. Hef sparkað þeim af mér einhverstaðar og einhver hefur svo hrúgað drasli yfir þá. Þeir eru sumsé einhverstaðar í svartholinu sem ég bý í.

Ég er ennþá með þessa leiða tilfinningu. Ég er bara reglulega leið. Langar til að fara að hágráta. Ég er orkulaus eins og slytti og langar heim í bað. Ég hef ekki ánægju af neinu. Jú.. ef ég ímynda mér að ég sé að fara heim að borða páskaegg númer fjögur frá Nóa og horfa á Pirates ein heima uppí sófa undir sæng.. þá sést móta fyrir örlitlu brosi. En það yrði bara tímabundin lausn. Hvað í fjandanum er að mér??

Ég er ekki svona. Ég er allt öðruvísi.

Annars er ég ekki viss um að ég lifi út þennan dag. Mér finnst húsið vera á hreyfingu og það er bara spurning hvenær það hrynur. Best ég lesi aðeins um paranoiu á netinu...

Mig langar í nammi, nammi, nammi. Mig langar í nammi. Var að lesa komment á badabing.is þar sem Salvör talar um stöðnun í bloggi. Hmm...

Datt í hug að stimpla mig inn á láta vita að mér leiðist. Sem er alveg nýtt. Engin stöðnun hér. Mér leiðist og mig langar í nammi. Það er svo sannarlega nýtt þar sem ég yfirleitt bara fæ mér nammi þegar mig langar í það. En ég er að reyna að hemja þessa þrá mína og þráast við að hlaupa niður í bíl og út á næstu Shell bensínstöð til að kaupa nammi fyrir síðustu peningana úr bauknum hans Dodda.

Sit því hér og skrifa. Þori að veðja að ég hlaupi út í bíl um leið og ég smelli á "save" og "publish".

Annars er það í öðrum fréttum að músin mín er ónýt. Hún virkar í ca 70% tilfella sem ég reyni að beita henni. Nú er lag að læra að stjórna vélinni sinni með lyklaborðinu einu saman, eða rífa músina í sundur og þrífa kvikindið. Aldrei að treysta nagdýrum. Ég segi það í fullri alvöru eftir að hamsturinn hennar Júlíu systur réðist á mig í vígahug og var næstum búinn að naga mig á háls.

Auðvitað nenni ég ekki að læra að stjórna vélinni minni með lyklaborðinu. Því til sönnunnar mun ég nú ná mér í skrúfjárn og athuga hvort ég geti ekki gert illt vera...

Hún Camile Valesco er að misþyrma því annars ágæta lagi Desperato í þessum skrifuðu orðum. Ömurð. Hún hefði átt að fá the boot fyrir þetta.

Ég er að horfa á endursýningu Idol og er búin að finna sigurvegarann í þessari seríu. Það er engin önnur er Fantasia Barrino. Vá! Þessi stelpa getur sungið. Síðast tók hún eitt af mínum uppáhalds lögum og án gríns.. mig langar í þá útgáfu af laginu. -Sem hefur aldrei komið fyrir mig fyrr. -Að langa í lagið með flytjanda úr Idolinu. Tala nú ekki um að þetta er lag sem ég fíla í botn og yfirleitt finnst mér fólk myrða þau lög í þessari keppni. Jafnvel þótt þau taki þau vel. Eins og t.d. John Stevens með King of the road. Glataður. Þetta er country ekki swing. Ég er langrækin. Ég vil John út. Það er ekkert sem hann getur gert til að bæta mér þetta krún upp.

Anyway... fékk sjokk áðan þar sem ég lá í sófanum, undir sæng, og sá Simon kyssa hana Paulu. Úff.. fékk sting í magan og hjartað barðist um. Símon er flottur, fær allavega hjarta grasekkjunnar til að slá og ef hann og Paula eru ekki having it off on the side þá skal ég fá mér hund og skýra hann Róver. Þið sjáið að ég er ansi sannfærð þar sem ég væri að undirrita minn eigin dauðadóm með því að fá loðdýr á heimilið. Hef ofnæmi fyrir loðdýrum. Gæti aldrei deitað mann sem er t.d. loðinn á bakinu. Fæ útbrot og andnauð...

Áttaði mig líka á í hverju munurinn á Bubba og Símoni liggur. Munurinn er einfaldlega sá, að Bubbi gagrýnir fólk þegar það gerir ekkert gagnrýnivert en the bitter truth virðist rata óhikað endalaust úr munninum á Simon. Hann ætti samt að hætta að gefa fólki fingurinn í tíma og ótíma, það er nú soldið langt gengið. Er honum sammála í 85% tilfella.

Hvað aðra keppendur varðar þá er ég sammála Paulu með röddina í George Huff. Sexxxxxxy! Væri sko alveg til í heyra þessa rödd hvísla einhverju sætu í eyrað á mér. Hann hefur þvílíkan sjarma þessi strákur. Hann er æði. Flott þetta "dip" sem hann gerir. The boy has mooooves. Hann mun samt sem áður ekki vinna þessa keppni en líklega uppskera e.k. starfsferil í tónlist svipað og Kim Locke. Kúdos Huff. Wish you all the best.

La Toya tók sitt lag vel en það er bara eitthvað sem ég er ekki að fíla við þessa stelpu og get ekki alveg pleisað hvað það er. Hún er með svona andlit sem maður á auðvellt með að gleyma eða eitthvað. But hey.. þetta er bara annar þátturinn sem ég sé. Kannski man ég eftir henni næst. Hún söng samt það vel að hún fær mynd.

Næst á dagskrá er Jennifer Hudson. Hún er með ágætis "stjörnu" nafn. Ég get allavega sé þetta nafn: "Jennifer Hudson" fyrir mér upplýst á billboard-i. Sorglegt því hún vinnur ekki þessa keppni. Augun verða of furðuleg í háu nótunum og já.. hún setur upp einhvern geðveikissvip. Hún kann ekki að ganga á hælum en ok... hún kann að syngja stelpan. Fannst lagið sem hún söng í kvöld ekkert átakanlega flott hjá henni. Hún getur betur. Er sammála Simoni. Hún er out of her league.

Við erum með "the comic relief". The pen salesman for christ sake. Jon Peter Lewis. Hann ætti að halda áfram og fíflast en ekki reyna að vera alvarlegur eða rómó. Nó sir. hefði átt að vera vótaður off fyrir þessa frammistöðu.

"Nausiating" var orðið sem Símon henti í Matt. Óverðskuldað. Mjög óverðskuldað. Matt er hinsvegar búinn að fara í taugarnar á Simon for the longest time. Held að Simon sé eitthvað jellus. Maður veit ekki. Úff.. þeir eru að spila brotin úr lögunum og þessi Huff gæji.. mamma mía! The things I would do!!!!

Back to Matt. Nei oh.. rauðhærða gerpið að nauðga King of the road.. Valesco fylgir honum fast á eftir við að limlesta Desperato.

Nú slekk ég á sjónvarpinu.

Já. Þá er það komið. Þ.e. sjónvarpið. Mikið fann ég til með Matt. Skil ekki af hverju hann var kosin út en mér finnst líklegt að þetta orð: "nausiating" hafi átt þátt í því. Góður þegar hann söng fyrir Símon í lokin. Bless Matt. Ó.. til að forðast allan misskilning. Matt átti aldrei sjéns. Hann er hinsvegar eini karlmaðurinn í keppninni. Nú eru bara konur og börn eftir.

Já og Simon auðvitað..

Ég nenni ekki að skrifa um aðra þar sem ég man ekki eftir þeim og dæmi þá hér með úr leik. Þeir sem ég skrifa illa um eiga að detta út í næstu þremur þáttum. Það er eitt að vera forgettable, annað að vera svo hörmulegur að maður neyðist til að tjá sig um það.

Gaman að því að Kimberly Locke kom að syngja í útslitaþættinum. Idolið að misnota aðstöðu sína til að plögga afurðir sínar. Já blessuð markaðsmaskínan...

Flott lag. Greinilega fleira en tískan sem er 80's þessa dagana. Hefði getað svarið fyrir að ég hafði heyrt þetta lag áður...

Dagurinn byrjaði illa og átti eftir að fara versnandi. Ég fékk steinsmugu/ræpu í nótt og var að drepast í maganum þegar ég rankaði við mér í morgun. Við hliðina á mér lá Doddi vakandi og sagði mér að honum væri illt í hnénu. Ég afgreiddi það sem leikskólaverk, verkur sem Doddi fær þegar hann vill ekki fara í leikskólann, en hafði ekki þrek til að koma mér á fætur og fara með hann á leikskólann. Í staðinn studdi ég hann inn í stofu og plantaði honum fyrir framan sjónvarpið. Gaf honum reyndar að borða fyrst með gubbuna í hálsinum.

Svo lagðist ég upp í rúm og gaf mig á vald magaverkja og sjálfsvorkunnar. Ég gat ekki sofnað svo ég fór frammúr. Doddi lá í sófanum að horfa á vídeó. Mér fannst hann furðu rólegur svo ég leit betur á hann og sýndist hann vera með glansandi augu, náði í mælinn og sjá! Barnið með 39 stiga hita.

Ég spurði hann um líðan og hann sagði sér líða vel utan verk í hnénu. Ég var farin að trúa að þetta væri ekki leikskólaverkur því hann hlífði fætinum. Hoppaði á öðrum fæti allt sem hann þurfti að komast. Við hengsluðumst svo eins og vofur fyrir framan sjónvarpið (og ég á klósettinu) fram yfir hádegi. Þá var mér farið að líða aðeins betur.

Um klukkan þrjú fór Doddi að kvarta yfir hausverk. Ég ákvað að gefa honum hitastillandi en þegar ég var búin að gefa honum töfluna sá ég furðuleg útbrot á fótunum á honum sem náðu upp á ökkla. Ég hélt fyrst að þetta væru mislingar en fann engin útbrot nema á fótunum og í öðrum lófanum. Augun voru orðin mjög glansandi og hann var mjög heitur. Ég greip digital myndavélina, tók mynd af fætinum eins og sjá má, setti hana á vefinn, sendi slóðina til hjúkkunnar í fjölskyldunni í tölvupósti og hringdi í hana.

Eftir að hún skoðaði myndina sagði hún mér að ef hann væri með hita, hausverk og þessi útbrot ætti ég að fara með hann á bráðamóttökuna því hún pleisaði ekki þessi útbrot og var hrædd um að þetta væri vírus. Ég dreif okkur í föt og æddi af stað. Ég fékk smjörþefinn af því hvað sumir foreldrar ganga í gegnum því Doddi gat ekki gengið. Það var ekkert grín að halda á honum niður stigana, út í bíl og inn á spítala. Á spítalanum var tekið þurrlega á móti okkur við móttökuborðið en um leið og við komumst inn fyrir tók annað og miklu betra við.

Það þurfti hinsvegar að mæla Dodda. Og það í rassinn.

Doddi vill ekki láta mæla sig í rassinn og er tilbúinn til að grípa til ýmsa örþrifaráða til að komast hjá slíkri mælingu. En ég mútaði honum með stóru páskaeggi. Sagði að ef hann væri duglegur að hjálpa læknunum að hjálpa honum fengi hann risa stórt egg... svo hann gaf sig, enda mikill páskastrákur. Ég var reyndar mjög hrædd og leist ekkert á það þegar mér var sagt að það væri ekki vitað hvað þetta væri. Þó væri líklegt að þetta væri byrjunin á æðabólgu sem er víruspest sem legst á börn á þessum aldri og er meinlaus.

Eftir að niðurstöður úr þvagi og blóði lágu fyrir, kom í ljós að drengurinn er heilbrigður.. en veikur. Við vorum send heim en eigum að mæta aftur í fyrramálið þegar niðurstöður úr nánari blóðrannsóknum liggja fyrir. Þeir útiloka ekki innlögn ef honum versnar.

Ég er úrvinda eftir þennan dag.

Smá tip fyrir fólk sem fer með börnin sín á spítala: takið með ykkur DVD eða vídeó til að horfa á á meðan þið bíðið eftir niðurstöðunum. Það er góð aðstaða en lítið úrval af efni í boði, einungis "Bubbi byggir".

Ég fór með Dodda í morgun upp á bráðavakt. Ekkert fannst í þvagi og allar blóðrannsóknir koma út "í lagi". Við vorum send heim. Ef hann fær háan hita eða hnéð á honum fer að bólgna eigum við að koma með hann akút upp á bráðavakt. Við eigum endurkomutíma á fimmtudaginn. Ef hann verður ekki orðin góður í hnénu verður lagt út í meiri rannsóknir.

Þar sem Doddi getur ekki gengið og finnst best að hafa hnéð bogið er hann farin að skríða til að komast leiðar sinnar. Já... fimm ára drengurinn minn er farinn að skríða aftur.

Ég neita því ekki að ég er stressuð yfir þessu. Hvað ef hann lagast aldrei í hnénu??? Ég reyni nú samt að halda ró minni en það er bara eitt sem fer reglulega í taugarnar á mér þessa dagana og það er þegar Doddi fer að tala um það þegar hann verður engill.

Vinur hans á leikskólanum sagði honum einu sinni að þegar fólk deyr breytist það í engla og fer upp í skýin. Ég hef ekkert við þetta að athuga nema að síðan þá hefur Doddi oftar en einu sinni og oftar en tvisvar byrjað setningu svona: "þegar ég verð orðin engill, þá...". Eins og það sé að fara að gerast í næstu viku!

Þetta pirrar mig alveg ósegjanlega því ég vil bara alls ekki að hann verði engill á næstunni. Í dag sagði ég við hann að ég vonaði samt að ég yrði engill á undan honum. "Jahá, auðvitað mamma! Þú ert miklu stærri en ég!" svaraði hann stórhneykslaður. Svo skreið hann í átt að playmódótinu sínu.

Mig langaði að gráta.

Útbrotin eru horfin en hann er ennþá með smá hita. Samt ótrúlega hress. Það eina sem hann er ósáttur við er að vera alltaf að fara uppá spítala til að láta kíkja á sig. "Ég er sjúklingur ennþá. Læknarnir þurfa að hætta að kíkja á mig, þeir þurfa að laga mig. Þá get ég hætt að fara upp á spítala."

En læknarnir vita bara ekki hvað er að ástin mín.

Í svona aðstæðum er afneitun besta meðalið. Hann er líka of hress til að maður trúi að þetta sé eitthvað sem lagast ekki á næstu dögum. Í lang versta falli þarf ég bara að kaupa fullt af hnésbótum. Sem er afneitun.