Föstudagur, 13. febrúar 2004
Doddi á í útistöðum við gamla menn út um allan bæ. Ég skil ekkert í þessu.
Fyrsta atvikið átti sér stað hér útí garði. Júlía kom í heimsókn til okkar einn laugardaginn og við ákváðum að fara á flakk. Ég var á náttfötunum þegar það var ákveðið svo Júlía fór með krakkana út í fótbolta í garðinum, sem ég hélt að væri sameign blokkarinnar, á meðan ég var að hafa mig til. Þegar ég kom út að ná í þau heyrði ég háværar raddir og þegar ég kom fyrir hornið á blokkinni var eldri maður hálfur út um gluggann á íbúðinni sinni að segja Dodda að hann væri hortugur og við Júlíu að þau mættu ekki vera í garðinum.
"Hvað gengur hér á?" spurði ég og kallinn umlaði eitthvað og Júlía sagði "þetta skiptir ekki máli, þetta er bara rugl". Kallinn var horfinn inn um gluggann, enda brá honum þegar hann sá mig.. hefur sjálfsagt fattað að þetta voru börnin mín, vingjarnlegu konunnar sem heldur fyrir hann hurðinni stundum þegar hann er að koma heim.
Í bílnum sagði Júlía mér að téður kall hafi komið út í gluggann og kallað á þau að þau mættu ekki vera í garðinum. Þetta væri hans garður. Doddi svaraði: "En ég á heima hérna, ég má alveg leika mér í garðinum" enda hefur hann oft og mörgum sinnum leikið sér í þessum garði óáreittur af óvinveittum gamalmennum veifandi göngustöfum sínum út um gluggann.
Fyrir að segja þetta við manninn kallaði hann Dodda ókurteisan og hortugan. Doddi kom af fjöllum, enda skildi hann ekki í því hvernig garðurinn var allt í einu komin í eigu þessa manns.
Ég ákvað að láta málið niður falla, það verð þá bara ég sem fer næst út með krakkana og hann verður þá bara að segja mér að við getum ekki leikið okkur í garðinum. Sjáum hvort hann þorir.
Í dag fórum við svo í Nóatún þar sem Doddi reitti annan mann til reiði. Doddi hafði gripið litla innkaupakerru og hafði dregist á eftir mér þar sem ég rigsaði inn búðina í leit af skinku. Rétt áður en ég komst að skinkunni heyrði ég Dodda segja: "Ert þú gamall kall?" Ég leit við og sá að Doddi starði hugfanginn á þennan mann, sem leit út eins og klipptur úr teiknimynd (sjá mynd). Ég fór til Dodda og sagði við hann: "Doddi svona segir maður ekki, það er dónalegt." Svo brosti ég vandræðalega til mannsins sem gekk að Dodda og sagði orðrétt: "Þú ert dónalegur og ef þú segir svona aftur þá kem ég og rasskelli þig!" Ég hefði skilið þetta outburst mannsins ef ég hefði hlegið og sagt: "Vá! Gott hjá þér Doddi!"
Doddi starði á manninn sem hafði breyst úr mildu gamalmenni í ógnandi ófreskju. Mér varð mjög misboðið enda fannst mér ekki ástæða til að hóta Dodda barsmíðum fyrir þetta komment, þótt dónalegt væri. Kall fausknum hefði verið nær að skamma mig fyrir lélegt uppeldi. Ég sagði hinsvegar ekkert en held að hann hafi áttað sig á því að hann var way out of line þegar hann sá svipinn á mér.
Doddi er fimm ára. Hann hefur aldrei fyrr sagt: "Vá, ertu með svona stórt nef? eða: Ert þú fatlaður? eða: ert þú svertingi? eða: ertu þú svona eða hinsegin". Ég fer ekki eftir bók í mínu uppeldi og tek þetta þess vegna svona bara eftir því sem hentar. Í dag hentaði sérstaklega vel að útskýra fyrir Dodda að það telst dónalegt að state the obvious við fólk. Ég útskýrði það í aðeins fleiri orðum. Ég sagði honum líka að þetta hefði verið rétt hjá gamla manninum, hann var dónalegur, en hann átti ekki skilið að vera rasskelltur. Að gamli maðurinn hafi sjálfur verið dónalegur að hóta honum svona.
Mér leiðist dónalegt fólk, gamalt og ungt. Mér leiðast líka gamalmenni sem finnst sjálfsagt að ganga yfir götu hvar sem er, helst án þess að líta í kringum sig. Vill fá að fara fram fyrir röð í búðum og heimtar hin og þessi forréttindi vegna þess að það er búið að lifa lengur en aðrir í kringum það. Sérstaklega fer það í taugarnar á mér þegar það skiptir sér að því hvernig ég el upp börnin mín.
Fyrst ég er að skrifa um hvað fer í taugarnar á mér þá finnst mér rétt að minnast á að bílstjórar rútubifreiða sem leggja rútunum sínum þvert á alla umferð á bílastæðum fara einstaklega mikið í taugarnar á mér.