Þriðjudagur, 13. janúar 2004
Ég veit ekki hvort holdarfarspælingar eru árstíðabundnar hjá mér. Ég held ekki. Ég veit hinvegar að þegar ég nálgast 70 kg fara viðvörunnarbjöllur í gang í hausnum á mér. Ég steig á vigtina áðan og það kom mér á óvart þegar ég sá að ég er 63 kg. Hélt ég væri a.m.k. orðin 67. Þetta hefur seinkað öllum plönum um púrítana líf. Ég rauk beint í símann og er búin að plana mikla veislu næstu helgi yfir loka Idol þættinum. Já.. ekkert breytist. Mamma er ekki fyrr komin upp í flugvél á leið til Kanarí en við Júlía erum farnar að plana brjálað náttfatapartý með tilheyrandi nammi áti heima hjá mömmu.
Þetta verður svona "pink ladies" slash "grease" thing. Ég sé fyrir mér handsnyrtingar, plokkun, naglalökkun, facial, tal um stráka með tilheyrandi píkuskrækjum og skemmtilegheitum. Úff hvað verður gaman. Kannski ég setji rúllur í hárið á mér líka! -eða eitthvað annað skemmtilegt.
Ég gef mér að ég fitni um a.m.k. tvö kíló og þá er ég orðin 65... sem réttlætir aðgerðir. En hvað á ég að gera?
Ég gæti farið út að labba.. mér verður bara svo kalt oft. Gæti farið í sund.. en þá verður mér pottþétt kalt. Gæti farið í líkamsrækt.. en mér er oft kalt á leiðinni þangað. Það er augljóst mál að ég er í sjálfheldu þangað til ég hef efni á að kaupa mér hlý útiföt.
Það eru samt til fleiri leiðir til að léttast en að hreyfa sig. Ég gæti hætt að borða nammi á kvöldin.. hætt að drekka kók og jafnvel skipt mínu daglega prins pólói út fyrir epli.. en það er bara miklu erfiðara að skræla epli en prins póló..
Skitin þrjú kíló yfir kjörþyngd. "I can't think about that now...I'll think about it tomorrow... After all, tomorrow is another day!"