 |
|
|
|
 |
Hrossahlátur
Miðvikudagur, 28. janúar 2004
Ég ætlaði að kommenta á hana Nönnu áðan, en gat það ekki því kommentin geta ekki connectað to database, því hún er með fyndnasta ljóskubrandara, sem ég hef á ævinni lesið, á blogginu sínu. Ég ætla að gerast svo kræf að setja hann í jokes á síðuna mína. Ég hló upphátt og það gerist ekki oft. - Þegar ég les brandara. Annars ætti ég ekkert að vera að hlæja uppátt.. ekki ef ég er með sama hlátur og mamma. Sem minnir mig á þegar við mamma fórum einu sinni í bíó saman. Ég var fjórtán ára (eða á því reiki) og skil hreinlega ekki hvernig mér datt í hug að fara í bíó með mömmu.. eins hallærislegt og það er á þessum aldri. En ég fór og munaði minnstu að það yrði minn bani. Ég get ómögulega munað í hvaða bíói þessi mynd var sýnd og þar sem Tóti bíómynda-uppfletti-maður er ekki heima.. þá nenni ég ekki að hafa fyrir því að komast að því. Þetta var eitthvað bíó í Reykjavík. Við vorum sjö í salnum með okkur mömmu meðtöldum og það var skít kalt því það hefur sjálfsagt ekki svarað kostnaði að kynda salinn fyrir sjö hræður. Við mamma sátum aftast og myndin var To Be Or Not To Be eftir Mel Brooks. Mér finnst Mel Brooks alveg hrikalega fyndinn.. og það finnst mömmu líka. Þegar hingað er komið er rétt að taka fram að mamma hefur lært óperusöng. Það útskýrir ofnæmi mitt fyrir fyrirbærinu. Ekki að mamma syngi illa, nei.. en að búa hjá manneskju sem syngur skalana daginn út og daginn inn... það er ekki fyrir fólk sem er veikt á geði. - Eins og mig. Af þessum sökum hlær mamma hátt og innilega svo það fer ekki frammhjá nokkrum manni þegar henni finnst eitthvað fyndið. Svona: WAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA. Og mömmu fannst myndin fyndin. Í hvert skipti sem hún fór að hlæja litu hinar fimm hræðurnar aftur fyrir sig til að greina þetta hláturmonster í myrkrinu og ég bað til skiptis mömmu um að hætta og Guð að leyfa mér að deyja. Mamma hætti ekkert að hlæja. Hún hló og hló og ég var komin með tár í augun af skömm. Á leiðinni heim í bílnum ræddum við um myndina eins og fólk gerir oft eftir það hefur farið saman í bíó. Nema hvað að mamma fór að hlæja.. og hún hló svo mikið að hún fór að gráta.. og með tárin í augunum hætti hún að sjá hvar gatan var.. svo hún var næstum því búin að keyra á. Þá bað ég Guð um að leyfa mér að lifa. Hlátur mömmu hafði næstum því myrt okkur báðar. Ég held að ég sé með eins hlátur og mamma. Einu sinni var ég að slá mér upp með strák sem sagði orðrétt við mig: "Þú hlærð.. eitthvað svo innilega.. ég hef aldrei kynnst stelpu sem hlær svona". Þegar ég spurði hann hvernig stelpurnar sem hann þekkti hlóu sagði hann: "svona: tíhíhí". Glataðar stelpur sem hann þekkti.. OG hann meinti þetta sem hann sagði um hláturinn minn ekki sem hrós. -Held ég. Honum fannst ég ekki vera nógu mikil dama. hehe.. sem ég er auðvitað ekki. Annars ætla ég ekkert að dæma um hvað hann meinti með þessu. Mér þótti allavega vænt um þetta comment. Allavega. Með aldrinum hef ég lært að elska hláturinn hennar mömmu og ég skemmti mér konunglega síðast þegar ég fór með mömmu á gamanmynd. Það var The Birdcage og hún var í Háskólabíói. Þegar mamma byrjaði að hlæja.. þá fór ég að hlæja.. og í kjölfarið fylgdi salurinn. Hvort salurinn var að hlæja að okkur eða myndinni... það fæ ég aldrei að vita... en mér er alveg nákvæmlega sama, enda orðin rúmlega þrítug! WAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA | anna | 19:01 |
comments
Yndislegt að lesa þetta. Ekki nóg með að mamma mín hafi líka lært klassískan söng, heldur ímynda ég mér að hún hafi verið með sams konar útfærslu af hlátri og þín. Það hlýtur að vera nettur bömmer að eiga tómar dætur (eða sko ekki alveg tómar, enda bara ein ljóshærð) en geta ekki dregið neina með sér í Regnbogann til að sjá Chaplin!
|
