Laugardagur, 20. desember 2003

Jóhanna sposk þegar mamma smellir kossi á Dodda á handverksmarkaðnum.
Þá hef ég prufað að vera sölukona á handverksmarkaði Garðatorgs. Það var mjög skemmtileg lífsreynsla. Kom í ljós að ég er með mjög umdeilda vöru, eða þannig.. gamall barnaskólakennari minn kom til mín og sagði mér að þetta væri siðlaust, að bjóða til sölu píningartól svona rétt fyrir jólin. Ég reyndi að útskýra fyrir há aldraðri konunni að þetta væru ekki píningartól, meira hugsað sem skemmtileg aðferð við að virkja eigin vilja á jákvæðan hátt. Hún var nú ekki á því, fjargviðraðist heilmikið en endaði með að kaupa einn Galdrakall "til að kvelja fyrrverandi kærasta", eins og hún orðaði það. Helvítið góð!
Þessi kona sagði við mig þegar ég var sex ára gömul í Kópavogsskóla: "Ef þú hættir ekki að fíflast svona með honum Begga þá læt ég þig giftast honum". Ég var eins og ljós það sem eftir var skólagöngu minnar í þessum skóla (sem var bara hálft ár, sem betur fer) því það hræðilegasta sem ég gat hugsað mér var að gifta mig. Skrítið hvað maður verður óttalaus á ákveðnum árum.
Mamma kom með mér á vaktina sem mér þótti mjög vænt um en ég lærði mjög margt í dag. Mjög margt. Ég lærði að það er kalt á ganginum á Garðatorgi, ég lærði að fólk vill getað lesið hvað hlutir kosta, ég lærði að ef ég geri þetta aftur mæti ég á svæðið klukkan eitt í staðinn fyrir klukkan tíu eins og mér var ráðlagt að gera, ég lærði að manni hlýnar meira á að drekka heitt kakó en kalt kók og ég lærði að fólki finnst Galdradúkkurnar mínar bara helvíti skemmtilegar.
Það spillti ekki fyrir mér að innblaðið á Fréttablaðinu tók viðtal við mig sem birtist í Fréttablaðinu í dag. Siðlaust plögg eins og mágur minn orðaði það. Well.. það var ekki siðlausara en það að ég bað Tóta að fara með nokkrar dúkkur í vinnuna og bjóða þær til sölu, úr varð viðtal. Finnst reyndar magnað að hann hafi tekið það í mál að fara með dúkkurnar með sér í vinnuna. Tóti myndi frekar fara og láta draga úr sér tönn en að "ónáða" fólk með einhverju dóti til sölu.
Eins og mig grunaði þá vakti Galdrakarlinn mesta lukku hjá kvenþjóðinni á Fréttablaðinu. Mamma seldi líka tveimur karlmönnum sína dúkkuna hvorum á föstudagskvöldið, á Dubliners held ég, mamma er minn stærsti plöggari. Annar þessara manna kom á Garðatorg í dag og fljótlega varð ljóst að maðurinn hafði verið í blackout-i þegar mamma seldi honum Galdrakerlinguna en hann var ekki hissa á því að hann hafi keypt hana, "ég er svo helvíti kvensamur".
Það var ferlega gaman að þessu. Svo gaman að ég er alvarlega að hugsa um að planta mér einhverstaðar með jólahúfuna og Galdradúkkurnar eftir vinnu á Þorláksmessu. Maður kemst í jólaskap við að hitta fólk og spjalla, allir á Garðatorgi svo afslappaðir og langt í jólastressið alræmda.
Ég pakkaði saman klukkan fimm og dreif mig heim í heiðardalinn. Þá datt okku Tóta í hug að klára jólainnkaupin sem við gerðum í rólegheitunum. Við fundum alveg frábæra gjöf fyrir Jóhönnu eftir miklar pælingar. Að sjálfsögðu fundum við þessa frábæru gjöf á Laugaveginum, öruggur staður til að vera á um jólin.. passlega mikið af fólki.
Í kvöld ætlum við að pakka inn og dreypa á kóki og borða lakkrís. Fyrir kvöldið fer ég svo með galdraþulu og sting í ákveðin stað á Galdrakarlinum mínum og ef það heppnast stingur Tóti uppá að fara með mér snemma uppí rúm tíhíhí