Sunnudagur, 14. desember 2003
Ég hef komist að því að það.. hvort ég er í skrif-stuði eða ekki... hefur ekkert með reykingar að gera. Ég er bara stundum andlaus. Eða upptekin að gera annað en að skrifa á síðuna mína öllu heldur. Eins og núna undanfarið.
Í gærmorgun klæddum við, fjölskyldan, okkur í kraftgalla sem grafnir voru út úr geymslunni og héldum út á land í boði starfsmannafélags Olíufélagsins. (já.. naflastrengurinn við Essó er ekki alveg slitinn) Við enduðum í Heiðmörk og tilgangurinn var að saga niður jólatré. Tengdapabbi hafði lesið það í einhverju dagblaðinu að barnabarninu hans hafi sárnað að hafa ekkert jólatré eitt árið og eins og sönnum afa sæmir ákvað hann að gera sitt til þess að hálf sofandi og lítt þenkjandi sonur og tengdadóttir sætu uppi jólatrjáalaus á aðfangadagskvöld með grátandi börn allt í kring.
Þetta var hin ánægjulegasta skemmtun og ég hugsa að ég muni bara biðja tengdapabba að leyfa okkur að koma með á næsta ári líka ef starfsmannafélag Olíufélagsins gerir þetta að hefð.
Við erum auðvitað ekki vön að vera úti lengur en þrjár mínútur í einu þegar hiti fer niður fyrir fimm gráður og klikkuðum öll á að skóa okkur nógu vel til að vera ekki kalin eftir tveggja tíma útiveru. En það var aukaatriði. Þegar við komum á staðinn beið okkar kappi frá skórækt ríkisins (?) hann skartaði appelsínugulum galla og grýlukertum í skegginu. Hann rétti okkur sög og sagði okkur að fara og finna tré. Bað okkur að hafa í huga að hugsunin væri að grisja skóginn. Við þrömmuðum í áttina að frumskóginum.
Að finna tré, sem er fallegt, mjög nálægt öðru tré, og ekki of stórt er nú talsvert verkefni. Við höfðum tvö aukabörn með okkur sem tóku þátt í ævintýrinu og annað þeirra spurði mig hvað kallinn hafði meint með að við ættum að grisja. Ég útskýrði þetta allt saman fyrir henni og í kjölfarið hættu börnin að vilja fá þau fáu tré sem þau gátu skoðað vel frá öllum hliðum. Eftir að hafa þvælst í það sem virtust vera margir dagar á milli trjáa fundum við Tóti drauma jólatréð okkar. Það er svona tré eins og er selt á öllum sölustöðum sem selja jólatré á annað borð.. en þetta var bara svo miklu skemmtilegra. Samt soldið sorglegt að myrða tré svona af ásetningi rétt fyrir jólin. Gott að þetta var ekki kettlingur, ég gæti aldrei myrt kettling... en það átti að höggva niður þessi tré hvort sem er svo ég var ekkert að setja smá hátíðarmorð fyrir mig.
Það er vert að taka fram að ég gæti ekki drepið kettling. Ekki einu sinni til dýrðar Jesú.
Við gleymdum auðvitað að taka mynd af trénu áður en við söguðum það niður en tókum að sjálfsögðu fullt af myndum af því þar sem Tóti dró það á eftir sér í snjónum. Þegar tréð var fallið og við ætluðum til byggða komumst við að því að við vorum villt. Þegar ég hugsa um það svona eftirá var það óumflýjanlegt. Sem betur fer þurfti ekki að ræsa út björgunarsveit þar sem mér datt það snilldarráð í hug að fylgja fótsporunum okkar til baka, og við komumst klakklaust til grýlukertamannsins.
Nú liggur tréð útá svölum. Það er búið að vera óvenju hlýtt undanfarið og einmitt þessvegna gátum við opnað svalahurðina. Ef svalahurð gæti kallast. Þetta er meira orðið timbur pússluspil boltað saman með járnplötum. Það er nefnilega talsvert rok í vesturbænum og þessi hurð hefur fokið upp nálægt þrjátíu sinnum og brotið í sundur pumpuna sem átti að halda henni á sínum stað í hvert einasta sinn.
Það gæti því farið þannig að ef það rignir mikið og frystir svo skyndilega getum við ekki opnað hurðina. Hvað gerum við þá? Það er lítið gagn í jólatré sem liggur í neti útá svölum. Í versta falli gæti ég hent yfir það glimmeri og útiseríu og fært húsbóndastólinn að svalahurðinni og pakkana á þröskuldinn. Samt - glatað.
Ég er hinsvegar búin að finna lausn á þessu vandamáli og kemur þá innbrota sérfræði kunnátta mín frá því ég var unglingur í góð not. Þegar ég var unglingur gekk ég með 10 aur og 50 aur á mér. Alltaf. Af hverju? Jú.. ég hafði náttúrulega eiginleika sem lýstu sér þannig að ég gleymdi húslyklunum. Alltaf.
Þegar maður er aldrei með húslykla þarf maður að búa í húsi sem ennþá er verið að byggja þannig að stillansar þekja það allan hringinn og svo þarf maður að hafa fimmtíu aur og tíu aur í vasanum því það er einmitt með þeim peningum sem maður getur skrúfað stormjárn með lítilli fyrirhöfn í sundur og farið inn og út um glugga. (Það er ekki tilviljun að ég bý uppá fimmtu hæð í dag, vitandi að það er fólk eins og ég þarna úti í þjóðfélaginu. Og skiptir þá engu þótt aurar séu ófáanlegir með öllu.)
Ég sver.. fimm sinnum í viku sýndi ég hverfisbúum í Daltúninu í Kópavogi hversu auðvelt það var að brjótast inn hjá okkur. En það er önnur saga...
Ég á ekki aur en ég á skrúfjárn. Jólunum er reddað. NEMA.. jólatréð fjúki af svölunum. Það væri þá ekki það fyrsta. Hin fuku bara eftir jól svo við pældum ekkert í því....
Maður ætti kannski að reyna að binda það eitthvað niður?
Ég hef oft velt því fyrir mér hvort einhver hafi eytt janúar á slysadeild með jólatré á kafi í hausnum eftir göngutúr í vesturbænum. Held reyndar að þau fjúki beint út á sjó...
Bestu jólakveðjur frá Akureyri! 
