Fimmtudagur, 11. desember 2003
Þegar ég var lítil voru foreldrar mínir hetjurnar mínar. The untouchables. Það var ekkert sem mamma gat ekki lagað með því að kyssa á það og pabbi var stoð mín og stytta.
Þegar ég varð unglingur fór ég í mikla uppreisn gegn hetjunum mínum og gerði allt sem í mínu valdi stóð til að skaprauna þeim. Þetta gerði ég mjög successfully. Ég hætti að skaprauna þeim af ásetningi fyrir all löngu síðan, en auðvitað gerir maður ekki allt eins og pabbi og mamma vilja að maður geri það. Þannig er lífið.
Það skiptir mig samt máli að fá samþykki, virðingu og aðdáun frá foreldrum mínum og í kvöld fyllist hjarta mitt af gleði því mamma gaf mér svo dásamlega gjöf. Hún var svo stolt af mér að andlitið hennar lýstist hreinlega upp.
Ég var að sýna henni ákveðið verkefni sem ég hef verið að vinna að og í dag skiptir engu máli þótt það sem ég hef verið að gera er glatað eða kjánalegt. Hvað sem gerist þá kom ég mömmu svo á óvart að hún trúði varla að það sem ég sýndi henni væri mín hugmynd, hönnun og vinna. Hún sýndi að hún hefur trú á mér og hún samgladdist mér og dáðist að því hvað ég hefði gert.
Hjartað mitt er fullt af þakklæti.
Takk mamma. Ég vona að þú vitir að mér finnst þú frábær líka.