Það er allt gott að frétta af Áströlsku runnunum mínum sem ég setti í pott og útí glugga. Ég held í þá trú að ef þeir meika veturinn verði þeir fullvaxta í sumar. Ekki raunveruleiki.. heldur trú.

Júlía systir kom í heimsókn í gær og málaði listaverk á meðan ég horfði með viðbjóði á Survivor. Þetta helvítis kvikindi hann John. Djöfull.

Áður en við horfðum á Survivor horfðum við systurnar á Bansai og veðjuðum sígarettum. Júlía stóð uppi sem ótvíræður sigurvegari með eina sígarettu. Djöfull.

Þegar Júlía var búin að mála málverkið tók hún mig í andlitsdekur. Ég hélt í alvöru á tímabili að ég hefði dáið og farið til himna. Fyrst skammaði hún mig auðvitað fyrir að eiga bara Nivea andlitshreinsivörur en var fljót að finna til ýmislegt dót til húðhreinsunnar í eldhússkápunum mínum.

Fyrst smurði hún einhverri drullu framaní mig og ég lá í sófanum með sæng og hún sagði mér slúður. Svo þreif hún drulluna framanúr mér og setti á mig maska. Á meðan maskinn var framaní mér sagði hún mér meira slúður. Þegar hún var búin að þvo maskann framan úr mér fór hún að nudda á mér andlitið og það var einmitt þá.. sem ég hélt að ég hefði dáið og farið til himna. Þarna var hún búin með slúðrið svo hún fór bara að segja mér sögur. Ahhhh... ég þarf að eiga þjón.

Ekki bara einn.. heldur marga.

Takk fyrir dásamlegt kvöld Júlía!

ps. Tóta.. fátækt þarf ekki að koma í veg fyrir myndskreytingar.
Prufaðu þessa slóð: google myndaleit

Sérðu eitthvað sem þú þekkir?

Þessi auglýsing er ein sú besta sem ég hef séð. Þessvegna varð ég að deila henni með lesendum mínum.

3.285 KB Beer Can Save Lives

Ég var að horfa á Kastljós og verð að segja að ég er hjartanlega sammála lækninum sem segir box vera ofbeldi. Í mínum huga þarf ekki annað en heilbrigða skynsemi til að komast að þeirri niðurstöðu.

Ég hef verið á móti þessari iðju frá því ég sá fyrstu Rocky myndina sem krakki og hef aldrei notið þess að sjá menn keppast við að meiða hvern annan. Finnst ekkert karlmannlegt að vera með blátt og marið andlit eða líkama.

Ég sé hinsvegar ekkert að því að lemja í svona boxpúða til að halda sér í formi. Það er þó ekki eitthvað fyrir mig því ég brýt bara neglurnar á mér.

Þegar ég tilkynnti það yfir stofuna að ég væri á móti því að þetta væri leyfilegt á Íslandi sagði Tóti að það skipti engu máli, þetta kæmi okkur ekki við. En þetta kemur okkur við. Það eru ungir strákar sem fara útí að keppa í þessum barbarisma og hvað eigum við að segja við okkar unga strák ef hann ákveður að fara að keppa í boxi sautján ára gamall? Eigum við að svipta hann forræði og loka hann inni? Útskýra fyrir honum að hann geti orðið eins og gamalmenni með heilabilun fyrir aldur fram? Hvaða sautján ára strákur trúir því á þessum árum sem krökkum finnst þau vera ósigrandi?

Ég vil banna box á Íslandi. Þeir sem njóta þess að sjá menn berja á hvorum öðrum geta bara keypt sér miða til Vegas, nú eða gerst áskrifendur af "bestu" íþróttastöð í heimi.

Ég vorkenni þeim ekkert.

Í morgun velti ég því fyrir mér að hengja mig inná baði áður en ég drattaðist frammúr rúminu. Ég átti nefnilega tíma hjá tannlækni. Var líka að spá í að ræna banka til að eiga fyrir tannlækninum. Ætli klíník daman sem er að vinna hjá honum (sem mér finnst ferlega skemmtileg) hafi ekki séð það á mér vegna þess að þegar ég settist í stólinn glumdu fréttir um bankarán í morgun í Grafarvoginum og hún spurði mig hvort ég hefði nokkuð rænt banka nýlega. "Já, sagði ég, "enda var ég á leiðinni til tannlæknis.. hugsaði: "I'm dead anyway".

Þótt hann sé sætur þá á hann það til að meiða mig hryllilega og ég kveið því að fara til hans. En af því að hann er svo sætur þá er það svona.. gott/vont kvíði. Allt var í lagi með tennurnar í mér og eftir að hann var búin að pensla á mig flúor, allar tennurnar nema framtennurnar, fór ég að spyrja hann útí þessa kvítkun á tönnum. Hann var búin að benda mér á að það er hægt að fá góm og efni og voila! Hvítari tennur. Það eina sem fólk ætti til að fá er tannkul í sólarhring eftir meðferðina svo hann spurði mig hvort ég væri sensitíf fyrir tannkul. "Nei, nei" sagði ég, "það er ekki beint sársauki að hafa tannkul, meira svona gott/vont".

"Þú ert nú meiri perrinn" sagði hann.

Oh well. Hann hlaut að komast að þessu fyrr eða síðar.

Fékk mér nýjan gsm síma í dag. LOKSINS! Ég er búin að vera með helvítis fokdýra 8210 Nokia módelið sem er algjört drasl. Þar sem mig langar ekki að lesa tölvupóstinn minn í símanum, fá veðurspá eða taka myndir ákvað ég að fá mér NOKIA 3100. Hann er hriiiiiiikalega sætur og bleikur. Svona Barbie sími. Best af öllu er að hann virkar. Ef hann virkar eftir eitt ár verð ég sátt.

Þetta er samt ekkert miðað við það sem ég fann í Hagkaup í Smáralind. Því þar fann ég body lósjonið sem ég varð húkkt á fyrir rúmu ári síðan og svo hvarf það úr hillum verslana, eins og allt sem ég verð húkkt á. Í þetta sinn hefur varan snúið aftur og nú get ég borið á mig Mirra & Mirra body lotion eins og mér sé borgað fyrir það. Eh.. kannski ekki alveg eins og mér sé borgað fyrir það.. ég þarf auðvitað að borga fyrir herlegheitin.

Það, að eiga svona body lotion, froðubaðið og sápuna úr þessari línu fær mig í alvöru til að langa enn frekar til að hætta að reykja, því lyktin af þessu er eins sú besta sem ég hef á ævinni fundið. Þeir sem vilja dekra við mig um jólin geta sent mér hvað sem er úr þessari línu. (Síðustu setningunni er aðallega beint að Tóta)

ÚHÚ! Svo er IDOL kvöld í kvöld. Gleði. Og mér til ómædrar ánægju fær Bó Halldórs að vera gesta dómari. ÞAÐ VERÐUR EKKI MIKIÐ BETRA!

Það er ekkert annað að gera en að fara í bað, bera á sig body lotion og fara að fikta í símanum fram að IDOL.

Ég vona að Jóhanna Vala fari á kostum eins og hún hefur gert. Ég er ennþá með rapson, grepson á heilanum við lagið "I say a little prayer for you"...

Þegar ég heyrði box-kókaín-smyglara fréttina í útvarpinu í gær varð mér hugsað til þess að ég myndi örugglega eiga auðveldara með að hætta að reykja ef ég vissi að sígarettur kæmu til landsins uppí rassgötum...

Við Tóti höfum ákveðið að hætta að reykja saman. Við höfum oft ákveðið í gegnum tíðina að hætta saman, það hefur ekki tekist... kannski gengur okkur betur að hætta að reykja saman.

Við ætluðum að byrja daginn í dag á cold turkey. Í gærkvöldi, þegar sígaretturnar mínar voru búnar, spurði ég Tóta hvort hann ætti sígarettur. "Nei" sagði hann, "ætluðum við ekki að byrja laugardaginn reyklaus?"

Ég var auðvitað búin að gleyma reykleysisheitinu og það sem verra var.. Júlía kom í Idol partý og reykti frá mér þrjár sígarettur. Ég hafði reiknað með þessum þremur sígarettum. Ég var ekki tilbúin að hætta fyrr en eftir þessar þrjár sígarettur.

Ég reikti samt ekkert meira í gærkvöldi. Ég fór að sofa og hugsaði til þess með hryllingi að ég gæti aldrei reykt þessar þrjár sem Júlía reykti. Ég grét mig í svefn.

Ég vaknaði í morgun við það að Tóti stóð yfir mér. Hann virtist ekki vera með nein vopn svo ég var alveg róleg. Hann sagði: "Ég held að við getum ekki staðið við að vera reyklaus í dag, það voru mistök. Ég held að við verðum að byrja reykleysið á morgun."

Ég var hjartanlega sammála honum. Örfáum mínútum síðar var ég komin með ferskan pakka í hendurnar, reif utanaf honum og tendraði glóð í fyrstu sígarettunni af þeim 20 sem ég myndi reykja for the rest of my life.

Þannig fór með fyrsta reyklausa daginn okkar Tóta.

Í dag er Tóti búin að vera edrú í fimm mánuði. Ef hann væri óléttur ætti hann sirka 8 mánuði eftir þangað til hann gæti dottið í það (ef við teljum brjóstagjöf með). Þegar sá tími er liðinn fer ég að vera impressed.

Hann er ekki óléttur. Til hamingju Tóti!

Núna, þegar ég veit hvað Doddi fær í jólagjöf frá afa Úlf get ég hreinlega ekki beðið ég hlakka svo til jólanna. Úff alveg!

Það er playmó og það er æðislegt! Við Tóti gefum Dodda "matching" gjöf, þ.e. í sama playmó setti. Ég veit bara ekkert skemmtilegra en að horfa á krakkana mína opna gjafirnar sínar um jólin. Ég er miklu verr haldin spenningi en þau. Hrikalegt alveg.

Jóhanna er hinsvegar somewhat of a head ache. Það þýðir ekkert að gefa henni Barbie, dúkkur eða svona girlie stuff. Hún vill fá japanskar teiknimyndasögur (á ensku), kristals kúlu, fallega steina eða alvöru áttavita.

Fyrir mörgum árum fékk Júlía systir playmó æði og keypti sér fyrir alla afmælispeninga playmó í viktoríanska playmó-húsið. Þetta var þegar hún var á aldrinum 11 - 13 ára. Skyndilega missti hún áhuga á playmó og gaf Jóhönnu allt interior draslið í húsið. Það var þess vegna sem við ákváðum að splæsa í viktoríanska húsið ein jólin.

Jóhanna hefur leikið sér sex sinnum með þetta hús. Það kostaði heilar sextán þúsund krónur þegar við keyptum það á tilboði en það hefur reynst betri fjárfesting en bréf í Decode þar sem það kostar núna tuttugu og sex þúsund. Skil ekki af hverju við keyptum ekki tvö....

Sem betur fer fæddist Doddi og hann er miklu duglegri að leika sér með húsið, svo duglegur að við erum löngu hætt að vera með móral yfir því að hafa splæst í það. Ég veit að það sem hann fær í jólagjöf frá afa Úlf verður instant hit. DJÖFULL HLAKKA ÉG TIL JÓLANNA! Andskotinn alveg...

Ég fór í dag í Nexus og keypti einn hluta jólagjafarinnar hennar Jóhönnu. Djöfull er Nexus flott búð. Af hverju er ég ekki milli? Ah.. líklega vegna þess að ég kaupi leikföng fyrir alla peningana mína...

Í dag fórum við í bíó að sjá Elf (með ensku tali). Ég mæli með þessari mynd (með ensku tali). Ég táraðist bæði úr hlátri og úr geðshræringu. Fallegur boðskapur og skemmtilegur fíflagangur (með ensku tali). Fær fjórar stjörnur hjá mér. Mæli með að allir fari að sjá Elf (með ensku tali) til að komast í jólaskapið!

Oh ég hlakka svo til jólanna...

Þessi mynd er yndisleg. Soldið langdregin á köflum og farið að slá í suma brandarana... en í heildina er þetta, eins og áður sagði, yndisleg mynd sem minnir okkur á að ástin er allstaðar, við þurfum bara að opna augun og sjá hana.

Því miður hafa markaðsmenn þessarar myndar skitið á sig í markaðssetningunni, vegna þess að í stað þess að skilja eitthvað eftir í sýnishorninu (sem þeir keyra miskunnarlaust í bíósölum landsins) þá sýna þeir öll bestu atriði myndarinnar og hinta á rest. Sorglegt þegar þetta er gert. Líklega sömu prómó fávitarnir sem standa fyrir þessu klúðri og þeir sem áttu heiðurinn af Bridget Jones trailernum.

Ef þú ert búin að sjá trailerinn af Love actually ertu í raun og veru búin að sjá flesta vendipunkta í myndinni og 90% af bröndurunum. Allt sem skiptir máli. Nei.. auðvitað ekki allt, en allt of mikið.

Hugh Grant er æðislegur, en Bill Nighy stelur myndinni gjörsamlega. Held að þetta hlutverk hafi verið skrifað sérstaklega fyrir manninn, svei mér þá!

3 og 1/2 stjarna

Þegar ég var lítil voru foreldrar mínir hetjurnar mínar. The untouchables. Það var ekkert sem mamma gat ekki lagað með því að kyssa á það og pabbi var stoð mín og stytta.

Þegar ég varð unglingur fór ég í mikla uppreisn gegn hetjunum mínum og gerði allt sem í mínu valdi stóð til að skaprauna þeim. Þetta gerði ég mjög successfully. Ég hætti að skaprauna þeim af ásetningi fyrir all löngu síðan, en auðvitað gerir maður ekki allt eins og pabbi og mamma vilja að maður geri það. Þannig er lífið.

Það skiptir mig samt máli að fá samþykki, virðingu og aðdáun frá foreldrum mínum og í kvöld fyllist hjarta mitt af gleði því mamma gaf mér svo dásamlega gjöf. Hún var svo stolt af mér að andlitið hennar lýstist hreinlega upp.

Ég var að sýna henni ákveðið verkefni sem ég hef verið að vinna að og í dag skiptir engu máli þótt það sem ég hef verið að gera er glatað eða kjánalegt. Hvað sem gerist þá kom ég mömmu svo á óvart að hún trúði varla að það sem ég sýndi henni væri mín hugmynd, hönnun og vinna. Hún sýndi að hún hefur trú á mér og hún samgladdist mér og dáðist að því hvað ég hefði gert.

Hjartað mitt er fullt af þakklæti.

Takk mamma. Ég vona að þú vitir að mér finnst þú frábær líka.

..að reykja

Ég elskaði þetta lag með Ruth Reginalds þegar ég var lítil og núna er ég systematískt að heilaþvo börnin mín með því þar sem ég á safndiskinn sem Ruth var að gefa út og er með hann í bílnum á repeat stillt á Tóm Tjara.

Hræsni, þar sem ég reyki? Nei. Ég veit alveg hvað það er óhollt að reykja og mér finnst það sjálfri ógeðslegt. (Best ég skrifi Dr. Phil og væli í honum að laga mig) En hvað sem því líður finnst mér þetta lag snilld.

Þar sem ég er mótfallin því að hafa íslensk lög í af nýjum diskum á vefnum (þótt lögin séu eld gömul) ætla ég að láta duga að hafa brot af laginu hérna » Hluti af Tóm Tjara «

Mörgum finnst ég kannski skrítin þegar ég stend úti í rigningunni, að reykja, og raula:

Þeir sem að reykja í peningum kveikja
hvern einasta dag
Það er tóm tjara, já betra er að spara
og bæta sinn hag
Að reykja er ósiður sem dregur mann niður
og mér finnst það ljótt
Þú verður grár og gugginn, litlaus sem skugginn
það sést á þér fljótt

Það er algjör vitleysa
að reykja
þú brennir peninga
með því að kveikja
í sígarettunni
ó já
Þú brennur heilsunni
minna má nú sjá!
Þú skemmir lungun fljótt í þér
og mengar loftið fyrir mér

Það er algjör vitleysa
að reykja
þú brennir peninga
með því að kveikja
í sígarettunni
ó já
Þú brennur heilsunni
minna má nú sjá!
Þú skemmir lungun fljótt í þér
og mengar loftið fyrir mér

-en mér finnst það fullkomlega eðlilegt og ber vitni um að ég er vel upplýst manneskja.

Var að koma heim af vel heppnaðri kvöldstund með vinnufélögunum. Fékk mér nautasteik, hreindýra eitthvað og ís með heitri súkkulaðisósu. Gott ef ég fékk ekki hörpuskel líka.

Ekkert jólahlaðborðs rugl á Cafe Opera.

Það var svoleiðis dekrað við okkur í kvöld. Ég er svo fordekruð núna að ég er að spá í að enda kvöldið á froðubaði. Svei mér þá bara!

Ég hef komist að því að það.. hvort ég er í skrif-stuði eða ekki... hefur ekkert með reykingar að gera. Ég er bara stundum andlaus. Eða upptekin að gera annað en að skrifa á síðuna mína öllu heldur. Eins og núna undanfarið.

Í gærmorgun klæddum við, fjölskyldan, okkur í kraftgalla sem grafnir voru út úr geymslunni og héldum út á land í boði starfsmannafélags Olíufélagsins. (já.. naflastrengurinn við Essó er ekki alveg slitinn) Við enduðum í Heiðmörk og tilgangurinn var að saga niður jólatré. Tengdapabbi hafði lesið það í einhverju dagblaðinu að barnabarninu hans hafi sárnað að hafa ekkert jólatré eitt árið og eins og sönnum afa sæmir ákvað hann að gera sitt til þess að hálf sofandi og lítt þenkjandi sonur og tengdadóttir sætu uppi jólatrjáalaus á aðfangadagskvöld með grátandi börn allt í kring.

Þetta var hin ánægjulegasta skemmtun og ég hugsa að ég muni bara biðja tengdapabba að leyfa okkur að koma með á næsta ári líka ef starfsmannafélag Olíufélagsins gerir þetta að hefð.

Við erum auðvitað ekki vön að vera úti lengur en þrjár mínútur í einu þegar hiti fer niður fyrir fimm gráður og klikkuðum öll á að skóa okkur nógu vel til að vera ekki kalin eftir tveggja tíma útiveru. En það var aukaatriði. Þegar við komum á staðinn beið okkar kappi frá skórækt ríkisins (?) hann skartaði appelsínugulum galla og grýlukertum í skegginu. Hann rétti okkur sög og sagði okkur að fara og finna tré. Bað okkur að hafa í huga að hugsunin væri að grisja skóginn. Við þrömmuðum í áttina að frumskóginum.

Að finna tré, sem er fallegt, mjög nálægt öðru tré, og ekki of stórt er nú talsvert verkefni. Við höfðum tvö aukabörn með okkur sem tóku þátt í ævintýrinu og annað þeirra spurði mig hvað kallinn hafði meint með að við ættum að grisja. Ég útskýrði þetta allt saman fyrir henni og í kjölfarið hættu börnin að vilja fá þau fáu tré sem þau gátu skoðað vel frá öllum hliðum. Eftir að hafa þvælst í það sem virtust vera margir dagar á milli trjáa fundum við Tóti drauma jólatréð okkar. Það er svona tré eins og er selt á öllum sölustöðum sem selja jólatré á annað borð.. en þetta var bara svo miklu skemmtilegra. Samt soldið sorglegt að myrða tré svona af ásetningi rétt fyrir jólin. Gott að þetta var ekki kettlingur, ég gæti aldrei myrt kettling... en það átti að höggva niður þessi tré hvort sem er svo ég var ekkert að setja smá hátíðarmorð fyrir mig.

Það er vert að taka fram að ég gæti ekki drepið kettling. Ekki einu sinni til dýrðar Jesú.

Við gleymdum auðvitað að taka mynd af trénu áður en við söguðum það niður en tókum að sjálfsögðu fullt af myndum af því þar sem Tóti dró það á eftir sér í snjónum. Þegar tréð var fallið og við ætluðum til byggða komumst við að því að við vorum villt. Þegar ég hugsa um það svona eftirá var það óumflýjanlegt. Sem betur fer þurfti ekki að ræsa út björgunarsveit þar sem mér datt það snilldarráð í hug að fylgja fótsporunum okkar til baka, og við komumst klakklaust til grýlukertamannsins.

Nú liggur tréð útá svölum. Það er búið að vera óvenju hlýtt undanfarið og einmitt þessvegna gátum við opnað svalahurðina. Ef svalahurð gæti kallast. Þetta er meira orðið timbur pússluspil boltað saman með járnplötum. Það er nefnilega talsvert rok í vesturbænum og þessi hurð hefur fokið upp nálægt þrjátíu sinnum og brotið í sundur pumpuna sem átti að halda henni á sínum stað í hvert einasta sinn.

Það gæti því farið þannig að ef það rignir mikið og frystir svo skyndilega getum við ekki opnað hurðina. Hvað gerum við þá? Það er lítið gagn í jólatré sem liggur í neti útá svölum. Í versta falli gæti ég hent yfir það glimmeri og útiseríu og fært húsbóndastólinn að svalahurðinni og pakkana á þröskuldinn. Samt - glatað.

Ég er hinsvegar búin að finna lausn á þessu vandamáli og kemur þá innbrota sérfræði kunnátta mín frá því ég var unglingur í góð not. Þegar ég var unglingur gekk ég með 10 aur og 50 aur á mér. Alltaf. Af hverju? Jú.. ég hafði náttúrulega eiginleika sem lýstu sér þannig að ég gleymdi húslyklunum. Alltaf.

Þegar maður er aldrei með húslykla þarf maður að búa í húsi sem ennþá er verið að byggja þannig að stillansar þekja það allan hringinn og svo þarf maður að hafa fimmtíu aur og tíu aur í vasanum því það er einmitt með þeim peningum sem maður getur skrúfað stormjárn með lítilli fyrirhöfn í sundur og farið inn og út um glugga. (Það er ekki tilviljun að ég bý uppá fimmtu hæð í dag, vitandi að það er fólk eins og ég þarna úti í þjóðfélaginu. Og skiptir þá engu þótt aurar séu ófáanlegir með öllu.)

Ég sver.. fimm sinnum í viku sýndi ég hverfisbúum í Daltúninu í Kópavogi hversu auðvelt það var að brjótast inn hjá okkur. En það er önnur saga...

Ég á ekki aur en ég á skrúfjárn. Jólunum er reddað. NEMA.. jólatréð fjúki af svölunum. Það væri þá ekki það fyrsta. Hin fuku bara eftir jól svo við pældum ekkert í því....

Maður ætti kannski að reyna að binda það eitthvað niður?

Ég hef oft velt því fyrir mér hvort einhver hafi eytt janúar á slysadeild með jólatré á kafi í hausnum eftir göngutúr í vesturbænum. Held reyndar að þau fjúki beint út á sjó...

Innan skamms kemur sá tími sem ég get slappað af og hætt að fara úr náttfötunum á morgnanna til að klæða mig í vinnufötin, en það eru ennþá nokkrir hektik dagar eftir.

Í kvöld kom hinsvegar til mín ábyrgðarbréf og það um svipað leyti og Survivor var að byrja. Ég ákvað að taka á þessu með æðruleysi og buzzaði aumingja bréfberanum inn í stigaganginn án þess svo mikið sem hugsa um að mig langaði að læsa hann inni á baði og svelta hann yfir jólin ef bréfið væri frá lögfræðingi. Því svoleiðis þankagangur hæfir bara sjúkri manneskju.

Sjís.. ég verð að hætta að lesa um fjöldamorðingja á netinu.

Bréfið var frá Hong Kong þar sem frændi minn býr (not) og vildi svo skemmtilega til að hann var að selja dót á ebay sem ég keypti en þegar við föttuðum að við værum ættingjar ákvað hann að senda mér það sem gjöf.

Inní þessu bréfi eru jólagjafir bæði til Dodda og Nónu frá þessum fjarskyldu ættingjum okkar í útlöndum. Þær eru ekki stórar og ekki dýrar.. en boy.. þeim verður vel fagnað. Ég er svo glöð að hafa fengið þær fyrir jól, sérstaklega í ljósi þess að ég borgaði fyrir þær í byrjun síðustu viku.

Þetta glæðir í brjósti mér nokkra von um að gjöfin hans Tóta, sem er heldur ekki dýr eða stór, komist til landsins fyrir jól. Best ég setji það í hendur mínum æðri mætti sem í þessu tilfelli eru póstsamgöngur á milli okkar og USofA.

Eins og góðum ebay-ing sæmir settist ég niður til að skilja eftir positive feedback hjá seljandanum og sá að hann var búin að setja positive feedback hjá mér. Það er orðið nokkuð langt síðan ég hef kíkt á mitt eigið feedback á ebay og mér fannst merkilegt að lesa það. Hér eru nokkur quote úr ebay feedbackinu mínu:

"Nice & Friendly!!! "
"Great Transaction, friendly and quick communincation!! A+ Greatings to Iceland!"
"FAST PAYMENT. SUPER WONDERFUL PERSON. THANK YOU. HIGHLY RECOMEND. A++"
"Fast prompt and friendly.... Thanks "
"Alles bestens, jederzeit gerne wieder!"

Ég er friendly, ég er fast..... wonderful person sem hugsar um að kvelja póstbera bara af því að hann er með ábyrgðarbréf.

And now... back to serial killers.

[Ég verð að minnast á... að á óvæntan og furðulegan hátt á ég Sláturfélagi Suðurlands að þakka það að ákveðið verkefni sem ég er að vinna í verður nákvæmlega eins og það á að vera. Takk fyrir hjálpina frábæra starfsfólk SS!]

Í morgun vakti mig grátur sem nísti í gegnum merg og bein. Doddi var að gráta.

"Jólasveinninn gaf mér ekki broskalla hjólabrettið" grét hann.

Þetta byrjaði allt í gær, í Úlfarsfelli þar sem ég var með krökkunum að versla jólapappír. Við afgreiðsluborðið var standur og á honum voru lyklakippur með alls kyns lyklakippum. Ein tegundin voru lítil hjólabretti. Dodda langaði í eitt og Jóhönnu langaði í eitt en ég vildi ekki kaupa þær handa þeim.

"Við getum skrifað jólasveininum bréf og beðið hann að gefa okkur þær í skóinn" sagði Jóhanna. Fljót að hugsa stelpan!
Doddi var í skýjunum og Jóhanna lofaði að hjálpa honum með bréfið. Þegar hann fór að sofa var hann sannfærður um að jólasveinninn myndi gefa sér svona lyklakippu eins og hann langaði í, alveg sama þótt ég útskýrði fyrir honum að stundum þarf jólasveinninn að fara "aftur heim" til að ná í það sem krakkarnir bæðu hann um. Sjís.. þarna opnaði Jóhanna Pandora's box.

Í morgun huggaði ég Dodda og minnti hann á að kannski var jólasveinninn ekki með svona dót í pokanum akkúrat þennan dag. Hann lét huggast.

Seinnipartinn hringdi Tóti í mig og spurði hvernig ég ætlaði að takast á við verkefni dagsins, að finna broskalla hjólabretti handa Dodda. Ég sagðist myndi redda því og hann lét sér það nægja. Þegar ég sótti hann í vinnuna komst ég hinsvegar að því að Tóti hélt að Doddi vildi frá real life size hjólabretti í skóinn og vildi vita hvernig ég ætlaði að redda því. Hann var ekkert lítið fegin þegar ég sagði honum að um lyklakippu væri að ræða.

Mikið rosalega verður Doddi kátur á morgun, og mikið rosalega var ég fegin að það var ein broskallalyklakippa eftir í dag í Úlfarsfelli. Jólasveinninn verið í vondum málum ef þær hefðu verið búnar...

Það hefur hinsvegar verið úrskýrt fyrir Dodda að af því að jólasveinninn þarf að fara til svo margra krakka með eitthvað fallegt í skóinn að hann getur ekki gefið neitt sem kemst ekki fyrir í skónum... svona til að næsta bréf verði ekki beiðni um bíl eða bát... -life size.

Dagurinn í dag fór vel og nú er ég búin að klára að útbúa öll jólakortin sem fyrirtækið sem ég vinn hjá sendir út og koma þeim af mér upp á Osta og smjörsölu þar sem þau verða sett í ostakörfur og keyrð út um allt land.

Ég fer að getað slappað af. Samt ekki. Nú er að sjá hvernig fólk tekur djókinu í ár. Fyrir þremur árum fékk ég samþykkta hugmynd um að í staðinn fyrir að senda staðlaða landslagsmynd framaná jólakortinu með "Gleðileg Jól" skrifað gylltum stöfum framaná, myndum við gera grín af okkur í jólakortunum. Í ár fékk súrrandi geðveiki mín enn á ný að njóta sín og þeir sem hafa séð kortið finnst það "snilld" svo ég kvóti nú einn. Brian Pilkington hefur teiknað kortin fyrir okkur og ég verð að segja að maðurinn er frábær listamaður og það er mjög gott að vinna með honum. Maður segir honum hvað maður vill hafa framaná kortinu og undantekningarlaust kemur maðurinn með mynd sem er akkúrat það sem maður vildi. Fyrir nú utan það að hver mynd sem hann gerir er listaverk.

Ég er búin að eyða nánast öllum mínum frítíma í þetta verkefni undanfarnar vikur svo ég sé fram á að geta farið að huga að því að komast kannski í smá jólaskap.

Annars fór ég í klippingu í dag. Þegar ég sá útkomuna hugsaði ég með mér að kannski ætti ég bara að hætta að klippa mig sjálf. Ég er orðin hriiiiiiikalega flott klippt sem verður til þess að ég fer kannski að nenna að greiða mér á morgnanna aftur. Klína jafnvel spartsli á fésið... who knows...

Það getur allt gerst.

Vinnufélagi minn ræktar kartöfur, reyndar var það hann sem smitaði mig af þeirri bakteríu. Í dag kom hann með kartöflur fyrir okkur hin sem höfðum ekki ræktað í sumar og gaf okkur. Þegar ég var á leiðinni heim rakst ég á hana Kötlu sem vinnur í húsinu og þegar hún sá mig rogast með tvo poka fulla af kartöflum sagði hún: "Hverjum á að fara gefa í skóinn í kvöld?".

Ég sprakk úr hlátri.. því óneitanlega lítur þetta furðulega út á þessum árstíma. Katla hefur lag á að sjá kómísku hliðina á lífinu. Mikið kann ég að meta svoleiðis fólk.

Það er til marks um hversu mikið Doddi trúir á jólasveininn að hann hefur engar áhyggjur af því þótt ég sé að draga mökk af kartöflum í búið...

Annars mun ég eyða kvöldinu fyrir framan saumavélina framanaf að sauma Galdradúkkur. Búin að rusla upp síðu fyrir þetta fyrirbæri og er búin að fá leyfi til að vera á handverksmarkaðnum á Garðatorgi á laugardaginn þar sem ég ætla að selja þessar dúkkur mínar. Held að það verði soldið gaman.

Jóhanna sposk þegar mamma smellir kossi á Dodda á handverksmarkaðnum.

Þá hef ég prufað að vera sölukona á handverksmarkaði Garðatorgs. Það var mjög skemmtileg lífsreynsla. Kom í ljós að ég er með mjög umdeilda vöru, eða þannig.. gamall barnaskólakennari minn kom til mín og sagði mér að þetta væri siðlaust, að bjóða til sölu píningartól svona rétt fyrir jólin. Ég reyndi að útskýra fyrir há aldraðri konunni að þetta væru ekki píningartól, meira hugsað sem skemmtileg aðferð við að virkja eigin vilja á jákvæðan hátt. Hún var nú ekki á því, fjargviðraðist heilmikið en endaði með að kaupa einn Galdrakall "til að kvelja fyrrverandi kærasta", eins og hún orðaði það. Helvítið góð!

Þessi kona sagði við mig þegar ég var sex ára gömul í Kópavogsskóla: "Ef þú hættir ekki að fíflast svona með honum Begga þá læt ég þig giftast honum". Ég var eins og ljós það sem eftir var skólagöngu minnar í þessum skóla (sem var bara hálft ár, sem betur fer) því það hræðilegasta sem ég gat hugsað mér var að gifta mig. Skrítið hvað maður verður óttalaus á ákveðnum árum.

Mamma kom með mér á vaktina sem mér þótti mjög vænt um en ég lærði mjög margt í dag. Mjög margt. Ég lærði að það er kalt á ganginum á Garðatorgi, ég lærði að fólk vill getað lesið hvað hlutir kosta, ég lærði að ef ég geri þetta aftur mæti ég á svæðið klukkan eitt í staðinn fyrir klukkan tíu eins og mér var ráðlagt að gera, ég lærði að manni hlýnar meira á að drekka heitt kakó en kalt kók og ég lærði að fólki finnst Galdradúkkurnar mínar bara helvíti skemmtilegar.

Það spillti ekki fyrir mér að innblaðið á Fréttablaðinu tók viðtal við mig sem birtist í Fréttablaðinu í dag. Siðlaust plögg eins og mágur minn orðaði það. Well.. það var ekki siðlausara en það að ég bað Tóta að fara með nokkrar dúkkur í vinnuna og bjóða þær til sölu, úr varð viðtal. Finnst reyndar magnað að hann hafi tekið það í mál að fara með dúkkurnar með sér í vinnuna. Tóti myndi frekar fara og láta draga úr sér tönn en að "ónáða" fólk með einhverju dóti til sölu.

Eins og mig grunaði þá vakti Galdrakarlinn mesta lukku hjá kvenþjóðinni á Fréttablaðinu. Mamma seldi líka tveimur karlmönnum sína dúkkuna hvorum á föstudagskvöldið, á Dubliners held ég, mamma er minn stærsti plöggari. Annar þessara manna kom á Garðatorg í dag og fljótlega varð ljóst að maðurinn hafði verið í blackout-i þegar mamma seldi honum Galdrakerlinguna en hann var ekki hissa á því að hann hafi keypt hana, "ég er svo helvíti kvensamur".

Það var ferlega gaman að þessu. Svo gaman að ég er alvarlega að hugsa um að planta mér einhverstaðar með jólahúfuna og Galdradúkkurnar eftir vinnu á Þorláksmessu. Maður kemst í jólaskap við að hitta fólk og spjalla, allir á Garðatorgi svo afslappaðir og langt í jólastressið alræmda.

Ég pakkaði saman klukkan fimm og dreif mig heim í heiðardalinn. Þá datt okku Tóta í hug að klára jólainnkaupin sem við gerðum í rólegheitunum. Við fundum alveg frábæra gjöf fyrir Jóhönnu eftir miklar pælingar. Að sjálfsögðu fundum við þessa frábæru gjöf á Laugaveginum, öruggur staður til að vera á um jólin.. passlega mikið af fólki.

Í kvöld ætlum við að pakka inn og dreypa á kóki og borða lakkrís. Fyrir kvöldið fer ég svo með galdraþulu og sting í ákveðin stað á Galdrakarlinum mínum og ef það heppnast stingur Tóti uppá að fara með mér snemma uppí rúm tíhíhí

Tóti var alveg hissa þegar hann sá jólagjafafjallið sem hafði myndast á stofugólfinu þegar við vorum búin að pakka inn jólagjöfunum í ár. "Ég er búin að segja öllum að við gefum engar gjafir í ár, ég kem af fjöllum" sagði hann. Var auðvitað búin að gleyma þessu smáræði sem við keyptum í sumar til að gefa í jólagjafir.

Mér finnst gaman að gefa jólagjafir. Tóta finnst það líka gaman en á erfitt með að segja það uppátt því það eru auðvitað smáborgarar sem gefa jólagjafir. Smáborgarar eins og við Tóti.

Annars erum við Tóti engir smáborgarar þegar vel er gáð.

Ég fletti upp orðinu "smáborgari" á Vísindavef Háskólans og samkvæmt þeirra túlkun á fyrirbærinu þá á orðið smáborgari ekki við okkur. Ekki getum við talist snobbuð heldur. Samt.. þarf að velta því betur fyrir mér. Ætli ég snobbi fyrir einhverju?

Komumst hinsvegar að því í gær að við gleymdum öllum börnum undir tveggja ára í gjafakaupunum. Ekki hundrað í hættunni... ennþá tveir dagar til jóla!

Já.. ég keypti mér mjúk náttföt með kindum á í Hagkaup. Ekki alvöru kindum. Meira svona myndum af kindum. Á morgun, klukkan tvö, er ég byrjuð í jólafríi og kem til með að bruna beint heim og fara í náttfötin. Það er á hreinu.

Annars var ég í Smáralind með systur minni sem kom með mér sem sérstakur hreinsi-línu-snyrtivöru-fræðingur. Ég var vopnuð gjafabréfum í Smáralindina upp á fullt af peningum sem ég fékk í jólagjöf frá atvinnurekandanum mínum.

Ég keypti mér hreinsimjólk, andlitsvatn, augnhreinsikrem, maska, maskara, gloss, tvö naglalökk, náttföt og að sjálfsögðuLegally Blonde. Það átti bara svo vel við og svo var hún á tilboði á 999 krónur.

Keypti mér líka peysu í Zöru og tvo boli. Ég á ennþá eftir pening en þar sem ég passaði mig á að borga alltaf með nýju gjafakorti á ég cash. Fer með það á Laugaveginn á morgun.

Ó! Ég keypti líka jólagjöf frá mér til mín í dag. Drauma pússluspilið. New York eftir Ryba. Þetta er átta þúsund bita pússluspil og kassinn nær Dodda upp á höku. Spilið er eins og gott king size rúm full pússlað. Júlía systir spurði mig hvort ég hefði gólfpláss til að pússla þetta. Nei, það hef ég ekki. Enda verður þetta ekki opnað fyrr en börnin eru flutt að heiman og ég get tekið mér góða viku með einni frænku minni í slúður og púsl. Reikna með að þetta verði þegar ég er ca 58 ára...

Þá ætla ég líka að vera orðin svo rík að ég á villu í Vatnsmýrinni með sérstöku púslherbergi með stóru borði klætt grænu filti og kók kæli upp við vegg...

-As if...

Ég á ekkert nema góðar minningar um jólin sem ég átti með foreldrum mínum í æsku. Ég man samt alltaf eftir stressinu á aðfangadag við að þrífa og gera allt klárt. Vegna þessa hef ég gert það að hefð á mínu heimili að klára allan undirbúning fyrir jólin á Þorláksmessu. Þannig er aðfangadagur bara afslappaður og góður.

Krakkarnir skreyttu tréð í gær af miklum móð og Doddi fann upp gott ráð til að stinga sig ekki á greinunum...

Ég er búin að fara í jólabaðið og Tóti fer að koma heim með krakkana úr pakkaleiðangri. Oh.. mér finnast jólin svo yndisleg.

GLEÐILEG JÓL !

Ég er ekki oft orðlaus, nema þegar ókunnugt fólk er mjög dónalegt við mig, en núna er ég orðlaus. Sem er auðvitað ekki rétt þar sem ég er að skrifa að ég sé orðlaus.. er þar með ekki orðlaus.. en ég er samt orðlaus.

Ég held ég hafi ekki fengið svona margar fínar jólagjafir í fleiri, fleiri ár og átti svo sannarlega ekki von á þessu, það veit sá sem allt veit og ég var í afmælisveislu hjá í dag.

Ég fékk tösku sem inniheldur olíumálningu, pensla, þynni, og fullt af öðru listmálara dóti. Ekki nóg með það.. ég fékk trönur og þrjár stærðir af striga til að mála myndir á. Ástæðan fyrir því að þetta kom mér svona á óvart var að ég les aldrei á pakkana þegar ég set þá undir tréð. Hélt að þessir stóru pakkar væru til barnanna!!!

Það var afi Úlfur sem stal senunni við jólatréð í kvöld hvað mig varðar allavega. Málaratrönurnar voru í mjög löngum pakka, augljóslega, og ég var viss um að afi Úlfur hefði keypt annan riffil fyrir Dodda en riffillinn sem hann keypti fyrir Dodda þar síðustu jól er löngu komin undir rúm. Þegar Doddi opnaði pakka frá Grýlu og Leppalúða (aka afi Úlfur) sem innihélt gúmmískot í riffil var ég sannfærð um að það væri annar riffill í langa pakkanum og fór að rýma til undir rúmi í huganum. Að þetta væru málaratrönur hefði mig ekki grunað!

Tóti gaf mér dásamlega gjöf. Trafalgar eftir Ryba. Ég hef sko nóg að pússla á árinu! Jóhanna gaf mér leir skúlptúr sem hún bjó til sem fór beint inn í spari glerskáp og Doddi gaf mér málað listaverk sem hann málaði í leikskólanum.

Mamma gaf mér ullarnærföt (sem ég fór í eftir matinn og er ennþá í hahaha) og handklæði. Hún hefur sjálfsagt séð henglana sem við þurrkum okkur á inná baði einhverntíman þegar hún var í heimsókn. Frá tengdapabba og konunni hans fengum við sængurver og frá jólasveininum (aka okkur) fengum við Scrabble, sem við Tóti prófuðum áðan og ég hef trú á að við gætum orðið húkkt á.

Sjís.. við fengum svo mikið af gjöfum að það er ekki fyndið. Tóti fékk fyrstu tvær LOTR myndirnar á DVD í special edition útgáfu svo við getum eytt góðum hluta af jólafríinu í að horfa á aukaefnið en já.. krakkarnir...

Afi Úlfur stal senunni líka þarna. Gaf Dodda playmó sjóræningjaskipið og við gáfum honum playmó sjóræningjaeyjuna. Ég eyddi svo lunganu af kvöldinu í að pússla þessu dóti saman og krakkarnir léku sér í þessu til klukkan eitt. Þá var Doddi orðin örmagna af þreytu og sofnaði þegar hann lagði sig niður á koddann.

Hrikalega er playmó dótið orðið all svakalega flott annars.

Jóhanna fékk LOTR bækurnar á íslensku í einum pakka, Prince of Persia PS2 leik sem mig klæjar í fingurna að fara að spila og margt, margt fleira.

Ég gaf nokkrar Galdradúkkur í jólagjöf við góðar undirtektir og finnst frábært að sjá að Galdradúkkurnar sem Þórlaug keypti af mér hafi hitt í mark! Hún lagði líka heilmikla vinnu í að finna uppá skemmtilegum hlutum til að skrifa á þær svo þetta voru persónulegar Galdradúkkur.

Ég er hinsvegar að hugsa um að fara úr ullarnærfötunum (rándýrt lúxus dót keypt í Ellingsen) og í náttfötin og upp í rúm. Eh.. kannski að maður kíki á prinsinn af Persíu fyrst krakkarnir eru sofnaðir...

MÚHOHOHOHOHO

Ég byrjaði að pússla Romantic Town í gær nótt. Spennan er gífuleg þar sem pússlið er keypt notað og ég veit ekki hvort allir bitarnir eru til staðar.

Núna er ég hinsvegar nývöknuð og á leiðinni í jólaboð í Þorlákshöfn. Ef ég rata. Ef ég rata ekki treysti ég á björgunarsveitir landsins. Ég kem til með að vera í ca hálftíma til klukkutíma í þessu boði þar sem húsráðendur eiga fullt af loðnum dýrum sem ég hef ofnæmi fyrir. Gæti möguleg stein drepist úr ofnæmi á leiðinni heim. En þar sem þetta er bróðir minn sem býr þarna út í afdölum verð ég að láta sjá mig. The things I do for love.

Þegar ég kem heim ætla ég að fara í bað til að þvo loðdýrin af mér, brenna fötin mín, og svo held ég áfram að pússla. Eða horfi á Lord of the rings.. eða spila í the prince of persia.. það er svo mikið að gera hjá mér í afslappelsi að þetta er bölvað stress!!

Á Þorláksmessu fórum við í kaffi til Halldórs og úðuðum í okkur snittum og kóki. Eitthvað barst talið að því hvort ég muni hvað ég vildi verða þegar ég yrði stór. Ég mundi það. Leikkona, bifvélavirki eða prinsessa. Ekki spurning. Skyndilega blandaði Doddi sér í samræðurnar og tilkynnti eftirfarandi: "Ég ætla að verða ekkert þegar ég er orðinn stór."

Eftir smá þögn spurði ég hann hvort hann ætlaði í alvöru að verða ekkert og já, hann var alveg harð ákveðinn í því. "En hvernig ætlarðu að fá peninga til að kaupa í matinn?" spurði ég. "Ég ætla bara að borða það sem er til" svaraði hann hróðugur. "En þegar það klárast?" hélt ég áfram. Eftir smá umhugsun svaraði hann sigri hrósandi: "Ég ætla bara að biðja fólk um peninga".

Sem sagt. Doddi ætlar að verða betlari þegar hann verður stór.

Við ræddum þetta aðeins nánar en það var ekki nokkur leið að fá drenginn til að finna eitthvað sem hann vildi vera þegar hann yrði stór. Þegar við fórum heim var hann ennþá staðráðinn í að verða ekkert.

Í kvöld sat ég og pússlaði þegar Jóhanna fór að tala um það þegar hún verður flutt til Japan því hún ætlar að verða tölvuleikjahönnuður og comics teiknari í Japan. Þá tilkynnti Doddi að hann ætlar aldrei að flytja að heimann. "Ég ætla alltaf að búa hjá þér mamma." "Ætlar þú þá að passa uppá mig þegar ég er orðin gömul" spurði ég. "Já, ég ætla að passa þig" sagði hann og kom og kyssti mig. Ég gat ekki látið tender moment alone og sagði: "en þegar ég er orðin gömul þá á ég kannski enga peninga, ætlarðu þá ekki að vinna til að við getum borðað?" Ekki stóð á svari... "nei mamma, mannstu ekki? ég ætla að verða ekkert þegar ég er orðinn stór. Þú verður bara að eiga fullt af peningum þegar þú ert orðin gömul." ´

Sjís... ég vona að hann finni ríka kærustu!

Allt búið og engan bita vantar. Það er ekki leiðinlegt.

Það er hinsvegar orðið leiðinlegt að lifa á vanilluhringjum, nóa konfekti og jólaöli. Ég er tilbúin að fara að lifa eðlilegu lífi aftur. Þetta er búið að vera ágætt frí.

Ég mætti klukkan níu í vinnuna í morgun. Tók mér frí eftir hádegi. Ég festi bílinn í snjóskafli á bílastæðinu við vinnuna og fékk hjálp góðra manna við að losa mig. Festi mig aftur við Hagatorg og fékk aftur hjálp góðra manna við að losa mig. Var næstum því búin að festa mig í þriðja skiptið við innkeyrsluna á bílaplaninu heima en slapp fyrir horn. Sótti Dodda í leikskólann og fór með Jóhönnu og Dodda að gera það eina sem maður á að gera á degi sem þessum:

BÚA TIL SNJÓKARL!

Snjókarlinn okkar er hriiiikalega stór en meira eins og mörgæs í framan og þá eiginlega vampíru-mörgæs því við fundum bara fjóra steina. Tvo fyrir augu og tvo fyrir munn.

Hriiiikalega er gaman að leika sér í snjónum! Við rúlluðum okkur niður brekkuna þangað til okkur varð óglatt og sáum stjörnur. Þá rúlluðum við okkur aðeins meira. Svo náðum við í snjóþotur og renndum okkur niður. Mér fannst það nú hálf klént, náði miklu meiri hraða þegar ég var að rúlla mér.

En nú erum við komin inn í hlýjuna og ég ætla að búa til heitt kakó, vefja mér inní teppi og sötra kakó og horfa út í snjóinn.