These little things...
Þriðjudagur, 18. nóvember 2003
Í kvöld þurfti ég aðeins að skreppa í vinnuna. Á leiðinni velti ég því fyrir mér hvort Tóti hefði nokkuð trúað því að ég þyrfti að fara í vinnuna, því.. það væri augljóslega merki um að hann hefði misst allan áhuga á mér ef hann hleypti mér út, aleinni, að kvöldi til án þess að wonder...
Það var þessvegna mikill léttir þegar hann hringdi í mig, í vinnuna, aðeins fimm mín eftir að ég var komin á staðinn og spurði hvort ég gæti keypt kók á bakarleiðinni.
There's hope yet.
Annars var ég að spöklera með þessi bankarán. Að sjálfsögðu eiga Íslendingar að sameinast um að ræna sína viðskiptabanka. Auga fyrir auga, tönn fyrir tönn... eru bankarnir ekki að ræna okkur á hverjum degi? Er eðlilegt að þessi fyrirtæki sýni milljarða hagnað ársfjórðungslega? Er eðlilegt að þegar þessar lánastofnanir klúðra big time að maður borgi þeim eftir að þeir færa manni konfekt kassa og lásí penna merktan bankanum sem friðþægingu? Maður veit ekki...
Ég hefði haldið að afsláttur af okur þjónustugjöldum eða bara niðurfelling eigi betur við þegar fyrirtækið sem rukkar fyrir þjónustuna veitir hana ekki.
Án þess að ég sé beinlínis að hvetja fólk til glæpaverka datt mér í hug, fyrir nokkru, aðferð til að ræna banka á soldið sniðugan hátt. Best ég taki fram að ég er búin að fá einkaleyfi á þessa hugmynd þannig að ég fer í mál ef einhver gerir þetta á undan mér.
Nú.. "rétta" leiðin til að ræna banka er að bíða eftir að stúdentar fara að dimmitera. Maður reddar sér eins búning og einhver draugfullur hópurinn er að dandalast í niðrí bæ, rænir banka og lætur lögguna um að yfirheyra ungt reitt fólk á meðan maður chillar heimahjá sér og horfir á Oprah og lærir að vera sáttur við lífið og tilveruna... já eða Dr. Phil...