Sunnudagur, 23. nóvember 2003
Fyrir tveimur árum (minnir mig) var rosalega mikill jólatrjáaskortur á höfuðborgarsvæðinu. Við höfum fyrir reglu að kaupa jólatréð okkar alltaf á Þorláksmessu. Aðallega vegna þess að svalahurðin er ónýt og á veturna er ekki hægt að opna hana svo við höfum engan stað til að geyma tréð á ef við kaupum það löngu fyrir jól. -Líka.. vegna þess að jólatré eru miklu ódýrari á Þorláksmessu. Augljóslega var jólatrjáaskorturinn mikið áfall fyrir okkur.
Við keyrðum bæinn þverann og endilangan á Þorláksmessu þetta ár en fundum ekki eina einustu hríslu. In a brief moment of insanity datt okkur í hug að kaupa gerfi tré en féllum frá því, enda finnst okkur ekki vera alvöru jól ef við fáum ekki að hafa lifandi jólatré sem deyr fyrir augunum á okkur hægt og rólega. Ég meina.. það er grundvallar atriði að hafa jólatré á jólunum!
Ég var mjög stutt á veg komin í minni andlegu tiltekt og tók þessu mótlæti vægast sagt mjög illa. Kenndi Tóta um þetta og hafði allt á hornum mér. Þegar Tóti fékk þá hugmynd að pússla bara saman jólatré hristi ég hausinn og rúllaði augunum af vanþóknun.
Í Blómavali fann hann fullt af grenigreinum til skreytinga, á niðursettu verði auðvitað, og keypti slatta af þeim ásamt blómavír. Á kassanum, þegar hann var að borga, spurðu börnin furðu lostin hvað hann ætlaði að gera við þessar greinar og hann sagði að hann ætlaði bara að föndra jólatré. Þau voru of ringluð til að spyrja meira. Ég stóð álengdar, hristi hausinn og fannst þetta allt saman í meira lagi asnalegt.
Þegar við komum heim gerði ég mér upp erindi út í búð og sendi Tóta og krakkana heim með föndrið og fór í brjáluðu skapi í einhverjar útréttingar. Djöfuls helvítis glataði heimur, hugsaði ég. Ekkert fer eins og það á að fara! Helvítis jólatrjáa-sölu-asnar! Að gera ekki ráð fyrir að við þyrftum jólatré! Þvílík endemis heimska!
Þegar ég var búin að taka út mesta frústrationið ákvað ég að fara heim til fjölskyldunnar og vanskapaða jólatrésins sem maðurinn minn stóð fyrir að planta inn í stofu. Ég var samt furious.
En þegar ég kom heim tóku á móti mér þrjár hamingjusamar manneskjur sem voru í óða önn að skreyta svolítið sem hefur orðið í mínum huga fallegasta jólatré sem ég hef haft í stofunni minni.
Með útiarininn okkar sem uppistöðu og mökk af blómavír var Tóti búin að búa til heilt jólatré. Þegar maður horfði á það á hlið var það eins og úr teiknimynd og einhver hafði keyrt yfir það, en það var aukaatriði.
Ég faðmaði Tóta og bað hann afsökunnar á barnalegri hegðan minni fyrr um kvöldið og fylgdist með krökkunum skreyta tréð.
Seinna um kvöldið kom ég að Jóhönnu í stofunni þar sem hún sat og horfði döpur á tréð. "Hvað er að" spurði ég. "Það er svo ljótt" sagði hún.
Ég tók hana í fangið og horfði með henni á tréð. "Mér finnst það ekkert svo ljótt" sagði ég. "þetta er miklu betra en ekkert tré, finnst þér það ekki?" Jú, hún var sammála því. "Við megum við ekki gleyma að einmitt vegna þess að þetta er svona asnalegt jólatré.. þá eigum við aldrei eftir að gleyma þessum jólum, og það verður þessu tréi að þakka". Ég fékk smá bros, svo ég bætti við: "auk þess er þetta líka fyndnasta jólatré sem ég hef séð".. og þá fékk ég hlátur.
Að kunna að make the best of a bad situation er eitthvað sem ég hef lært í gegnum tíðina og þegar ég hugsa um það held ég að Tóti hafi ekki sjaldnar en ég bjargað hlutunum með hugmyndarflugi sínu. Það er allavega honum að þakka að við vorum ekki með plastré þessi jól og greni-lyktar-sprey. Ég er honum svo þakklát fyrir þessa minningu.
Við fórum öll sátt að sofa þessa Þorláksmessu, og þótt að við hefðum frétt af fólki sem fór upp í Mosó að höggva niður tré.. þá fannst okkur tréð sem Tóti byggði miklu betra.