 |
|
|
|
 |
ÉG ÞARF AÐ KÚKA!
Föstudagur, 14. nóvember 2003
Í morgun fór ég með Dodda upp á slysavarðsstofu því hann meiddi sig á fæti í gær. Þegar hann kom uppúr baði hljóp hann inní svefnherbergi, með handklæðið sem ég var að þurrka honum á, um sig miðjan, rann og datt með annan fótinn undir rúm og rak hann í stálgrind sem þar er. Hann var viss um að hann væri brotfótinn. "Mamma, ég er brotfótinn" sagði hann og grét af sársauka. Ég huggaði hann en hann kveinkaði sér meira og minna allt kvöldið. Þetta virtist þó ekki vera neitt stórslys þegar maður skoðaði bágtið svo ég ákvað að athuga hvort þetta myndi ekki lagast. En þetta lagaðist ekki neitt svo ég fór með hann upp á slysó í morgun. Hann hoppaði inn á öðrum fæti og tilkynnti öllum sem vildu heyra að hann væri brotfótinn. Nú... Ákveðið var að taka röntgen mynd af fætinum og við biðum í einn og hálfan klukkutíma eftir að komast í myndatöku. Það væsti svosem ekkert um okkur, Doddi var komin í hjólastól og fannst hann vera mikill maður. Ég útskýrði fyrir honum að nú ætti að taka mynd af beinunum í fætinum og hann sagðist vilja sá myndina. Ég þorði nú ekki að lofa honum því. Þegar hann lá á bekknum og hjúkka var að stilla af fótinn á honum fyrir myndatökuna sagði hann: "Hvar eru beinin mín?" Ég sagði honum að beinin hans væru í öllum líkamanum, glötuð mamma. Hjúkkan var svo yndisleg að leyfa honum að sjá mynd af fætinum á tölvuskjá þegar hún var búin að framkalla þær. Dodda fannst þetta mjög skrítið. Fóturinn á Dodda var settur í teygjusokk, því hann var soldið marinn, en svo sagði læknirinn að hann gæti farið að spila fótbolta. Svo fór Doddi með mér í vinnuna. Áðan var ég í símanum þegar skyndilega heyrðist kallað: Það kom jafn mikið fát á mig og manninn sem ég var að tala við og aftur heyrðist kallað: "ÉG ÞARF AÐ KÚKA". Ég hélt áfram að hjálpa manninum í símanum, reyndi á sama tíma að gefa Dodda til kynna með handapati, grettum og almennu látbragði að hætta að söngla þetta en hann var bara ekkert að horfa á mig og söng núna hátt og snjallt: "ÉG ÞARF AÐ KÚKA, KÚKA, KÚKA... ÉG ÞARF AÐ KÚKA, KÚKA KÚKA". Verst að Dodda liggur ekki mjög lágt rómur. Það vona ég innilega að maðurinn hafi gert sér grein fyrir því að þetta var barn en ekki einhver annar starfsmaður fyrirtækisins... | anna | 16:17 |
comments
Ég gerði þetta líka alltaf þegar ég var lítil en bætti alltaf við hvort ég væri á klósettinu uppi eða niðri. Svo einu sinni þegar ég var hjá afa og ömmu þurfti ég aðeins að stoppa í miðri setningu til að hugsa aðeins en svo fattaði ég að það er bara eitt klósett hjá afa og ömmu. SJís, þú ert alveg einsog mín mamma, fyrir löngu fór ég með mömmu á veitingastað, ekkert eðlilegra en að maður þurfi að rýma til fyrir meiri mat, svo ég kallaði yfir borðið "Mamma Dóli þarrv a kúga !!!!" Mútter fór í flækju, var eitthvað að afsaka mig við aðra matargesti þarna á næstu borðum og roðnaði öll og varð flóttaleg.... gerði ekkert í málinu svo ég mátti marg tyggja þetta.... "Dóli kúga núna" og "púpúið er að kígja út" Ég hef ekki boðið henni á Sommelier aftur eftir þetta, ég sem ætlaði að gera eitthvað virkilega eftirminnilegt á 31. árs afmælinu, en hún þurfti endilega að skemma það með einhverjum svona vandræðagangi. Nr. 2 | posted by: dorinn | 14.11.2003 | 23:17:35 | [+] |Ég ætla nú ekkert að rifja upp neitt úr æsku minni, en ég á eina 4 ára sem tilkynnir mér alltaf í hvert sinn sem hún fer á klósettið - hvort sem hún þarf hjálp eða ekki. Stundum er ég að velta því fyrir mér hvort hún gleymi því hvar klósettið er staðsett eða hafi áhyggjur af því að ég þurfi skyndilega að rjúka út meðan hún er þar og ég muni ekki finna hana - hhuumm! Ég vona svo sannarlega að þetta eldist af henni! Annars er alltaf jafn gaman að heyra "Ég Er Búin" glymja um allt húsið við allar viðeigandi og óviðeigandi aðstæður... Nr. 3 | posted by: edda | 17.11.2003 | 17:46:26 | [+] |
|
