Það var ógó gaman í gær á hrekkjavökunni okkar. Krakkarnir máluðu hryllings piparkökur af mikilli innlifun og það var mikil stemming að horfa á Casper the friendly ghost.

Eins og sjá má á myndinni var ein norn, einn Grim reaper, Ninja, Hermaður og Herramaður. Svo klæddi ég mig upp sem Catwoman við mikinn fögnuð því litli hermaðurinn heldur mjög svo upp á Batman og fannst þetta alveg magnað, því hann hefur ekki hitt Catwoman áður. Hinum krökkunum fannst líka ekkert leiðinlegt að hitta Catwoman og þegar ég hvæsti á þau skríktu þau af fögnuði.

Þetta var reyndar ekki vel undirbúið hjá okkur, allt á síðustu stundu en við erum búin að ákveða að halda þetta árlega fyrir krakkana og næst verður þetta betur undirbúið. Þá verðum við búin að búa til köngulóa óróa og eitthvað fleira sniðugt. Förum kannski í hryllings leiki og segjum gamlar íslenskar draugasögur. Þetta verður auðvitað að vera innan vissra skynsemismarka þar sem tilgangurinn er ekki að hræða úr greyjunum líftóruna heldur bara hafa gaman.


Litlu strákarnir entust nú ekki lengi yfir Casper og fóru fljótt að leika við Catwoman og svo, þegar Catwoman var orðin þreytt, fóru þeir að leika sér inn í herbergi. Tættu sig auðvitað úr búningunum.

Þegar krakkarnir voru farnir slöppuðum við Tóti af og horfðum á the 25th hour, sem mér fannst alltílæ.

Í kvöld er ég svo að fara í partý með fyrrverandi skólafélögum. Ég mun nú samt ekki fara sem Catwoman hehehe

Það er það eina sem er jákvætt við að vera saumakona. Ef mann langar í föt eða búning sem fæst ekki.. þá saumar maður það bara...

Ég var á djammi rétt áðan.

Fór á vegamót... puuuuuuuuuhhhh

Nú er ég komin heim til mín til mannsins míns sem hefur nýja trú á mér.

Gleði.

Var keyrð heim af leigubílstjóra sem er hnefaleikamaður sem stefnir að því að keppa á næstu Ólympíuleikum.

Good luck pal...

Annars finnst mér spennandi núna... hvort ég fæ.. eða ekki..

Maður á auðvitað ekki að blogga íðí... but I don't give a shit.

Það lítur út fyrir að ég fái.. en samt ekki víst. Ég er að hlusta á Boys Town gang - Youre just too good to be true og ég spyr mig... hver er það?

Ég væri ekkert smá til í að hitta þá manneskju, sem er too good to be true...

Annars þegar ég sat í stól í partýinu varð mér hugsað um rottur.. og hvernig þær eru út um allt. Erum við, mannfólkið, eitthvað öðruvísi? Við erum fokking allstaðar! Það er engin friður fyrir okkur...

En... youre just too good to be true.. can't take my eyes off of you...

I love you baby...

Að lokum...

Ég vil ekki trúa því að fólk fari á heimasíður bara fyrir grafík. Ég NEITA að trúa því. Ég vil trúa að fólk fari á síður fyrir content. Hvað heldur þú?

Stundum getur verið gaman að líta upp, eins og í dag.

Ég veit ekki hver Magga er eða hvað manninum eða konunni sem fann upp á þessu gekk til, en mér fannst þetta æði. Það er bara þannig að sumar konur vilja fá flugelda.. eða banner aftanúr flugvél.

Ég er einmitt þannig, en heiti því miður ekki Magga...

Ég er nú algjör fokking snillingur. Ég sat hér með kókómjólk og var að fá mér sopa þegar síminn hringdi. Þegar ég svaraði var ég ekki búin að kyngja kókómjólkinni svo ég svaraði svona: "Inter.. grr gulp.. hóst, hóst Anna, afsakið".

Maðurinn á hinum enda línunnar: "Þú þarft að kyngja áður en þú svarar"

Sjís.. hvað maður er glataður.

Ég fór heim í hádeginu og setti lambalæri inní ofn. Við vorum of upptekin til að borða sunnudagsmatinn í gær, svo ég elda hann bara í dag. Ég hafði 100° heitt í ofninum og hlakka til að borða lambalæri í kvöld. Ennþá meira hlakkar mig til að borða bixí matinn annað kvöld!

Ég er að velta því fyrir mér hvort ég eigi ekki að búa til lasanja fyrir mánuðinn fyrst ég kem til með að vera inní eldhúsi hvort eð er á eftir. Svei mér þá.. í gær, þegar ég var að horfa á the practise þá fékk ég svo hræðilega mikla löngun í að borða lasanja að ég átti gjörsamlega bágt! Held ég verði að græja þetta í kvöld svo ég geti átt neyðar-lasanja í frystinum næst þegar ég fæ svona óstjórnlega löngun.

Annars.. djöfullinn! Nú langar mig í lasanja! Fokk... ég held ég verði að búa það til á morgun ef ég á að borða eitthvað af þessu læri... hvað er að manni þegar maður fær svona craving?

Nammi, nammi, nammi, nammi, namm.

Sex lasanja máltíðir fyrir fjóra komnar í frystinn og kartöflurnar að brúnast á pönnunni fyrir lærið sem er orðið jummí eftir veru sína í ofninum.

Á skjá einum er maður á mann. Ekkert dónó, bara alvarlegi maðurinn sem segir að maður verði að horfa á þáttinn því maður græðir helling á því. Ekki hef ég grætt nokkurn skapaðan hlut á að hlusta á hann, enda styttist í að ég skipti um stöð. Frasier á rúv á eftir. Hann klikkar ekki. OG ég græði á þeim þætti. Ég græði hlátur. Lengir hann ekki lífið?

Við borðuðum allt lambalærið sem ég eldaði í gær, upp til agna, svo það verður engin bixí matur í kvöld... bara lasanja. Ég verð alltaf hálf hrædd þegar ég sé Tóta borða svona mikið og óttast að hann muni springa, en ég borðaði svosem slatta sjálf. Lá á meltunni yfir Survivor eftir mat og þarf að slá á puttana á mér núna til að stelast ekki inn á Survivor síðuna til að sjá hver af þeim sem voru úti voru kosnir aftur inn í leikinn.

Þegar ég kom hinsvegar heim í hádeginu blasi við mér hræðileg sjón. Uppáhalds blómið mitt á gólfinu og mold út um allt. Það sem er óhugnarlegt við þetta er að plantan stendur uppá skenk í stofunni og fyrir framan hana eru tveir kertastjakar. Ef hún hefði dottið á gólfið hefðu þeir brotnað en þeir voru á sama stað og venjulega. Það er eins og einhver hafi tekið blómið upp og hent því í gólfið.

Þetta myndi ekki angra mig ef þetta væri ekki í annað skipti sem þetta kemur fyrir. Ég spyr: wazzzup? Hvað er með þetta blóm? Er það að reyna að fljúga? Á maður að henda svona blómum niður af svölunum til að kenna því þessa lexíu í eitt skipti fyrir öll?

Það sem er ennþá verra.. ég er orðin eins og mússí mússí kallinn í Fóstbræðrum nema ég kalla blómið mitt dúllusnúð. Ég sver.. mér er ekki við bjargandi.

OH MY GOD! KANNSKI ER PLANTAN AÐ REYNA AÐ FREMJA SJÁLFSMORÐ!

Ég var að horfa á 60 minutes II um daginn og tók eftir dálitlu sem er búið að fara í taugarnar á mér í þó nokkurn tíma, ég gat bara aldrei pin point-að hvað það var sem fór svona í mig fyrr en um daginn.

Í þessum þætti voru arabar í viðtali og í stað þess að gera eins og Íslendingar og birta enskan texta og leyfa manninum að tala á sínu tungumáli þá fór maður að tala "fyrir" arabann en á mjög bjagaðri ensku svona eins og Apu í Simpsons.

Þetta þykir mér mjög leiðinlegt. Þegar ég hlusta á fréttaviðtöl (í sjónvarpinu eða stöð 2) við erlenda einstaklinga í útvarpinu er viðkomandi útlendingur textaður í sjónvarpinu en í útvarpsútsendingunni les einhver þýðinguna, en ekki með "útlenskum hreim".

Ég velti því fyrir mér hvort túlkarnir sem vinna hjá 60 mínútum II tali bara svona bjagaða ensku en hreint efast um það. Ekki er hægt að láta texta duga í landi þar sem stór hluti landsmanna er ólæs en er sá hluti þjóðarinnar mikið að horfa á 60 mínútur II? Maður veit ekki.

Þetta fer allavega í taugarnar á mér og það verður fróðlegt að vita hvort þeir Apu-geri allar raddir og bjagi með tilheyrandi tungumáli hjá viðmælendum þeirra.. eða hvort þeir geri það bara við múslima.

Ég fór í Ikea í dag, þótt að í dag væri sunnudagur.

Nú finnst mér rétt að taka fram að ég fer ekki í Ikea til að sósíalæsera við fólk, ég fer í Ikea af illri nauðsyn og í dag fór ég til að kaupa perur í ljós, perur sem ég þori ekki að kaupa nema í Ikea því þar er ljósið keypt.

Ég fer ekki heldur í Ikea til að skoða. Þegar ég fer í Ikea veit ég hvað ég er að fara að kaupa, ég veit hvar það er í búðinni og ég veit hvaða shortcuts er best að taka til að komast þangað. Basically þoli ég ekki Ikea og ég þoli ekki að versla þar, sérstaklega á sunnudegi.

Það rann hinsvegar upp fyrir mér, síðast þegar ég fór í Ikea á sunnudegi, að ef þú ert góður í tölvuleikjum geturðu verið fljótur að versla í Ikea og ekki bara Ikea.. þú getur stór bætt frammistöðu þína og tíma í öllum stórmörkuðum ef við gefum okkur að þú sért eins og ég.. þekki fáa og þeir sem þekkja þig forðast að tala við þig.

Í dag setti ég þessa kenningu mína to the test. Ég byrjaði við innganginn með körfu. Ef maður er ekki með körfu er þetta of easy, það er nauðsynlegt að hafa körfu. Næst tók ég mér stöðu og taldi niður...

5
4
3
2
1
GO!

Takmarkið er að komast að vörunni sem þú ætlar að kaupa á sem fæstum mínútum og án þess að keyra niður börn og konur sem snúast í hringi í kringum sjálfar sig með alls konar drasl ÁN ÞESS AÐ HÆGJA Á SÉR. Já.. án þess að hægja á sér.

Þetta þýðir að maður þarf að vera alert, horfa á fólkið fyrir framan sig skjótast með körfuna á milli grenjandi barna og öskrandi foreldra og í dag tókst mér svo vel upp að Tóti og Nóna týndu okkur Dodda, sem var í körfunni hjá mér, því ég fór svo hratt yfir. Og voru þau þó ekki með neina körfu.

Þetta krefst auðvitað útsjónarsemi og tölvuleikjahugsun því ef ég klessi á einhvern getur það orsakað úlfúð eða örkumlun. Auk þess vil ég ekki meiða neinn.

Ég tók Ikea í dag á undir 7 mínútum. Ég er búin að stórbæta fyrra met.

Ekki hefði mig órað fyrir því að ég gæti nýtt mér kunnáttu mína í tölvuleikjum útí lífinu á svona praktískan hátt...

Rétt í þessu rann á mig æði og ég klippti á mig topp. Mér finnst ég svo fín.. en kvíði fyrir því að fara í heimsókn til vinkvenna minna sem eru menntaðar hárskerar. Oh well..

Mig er farið að dreyma svo mikið erótíska drauma. Eh.. what the hell.. best að tell it like it is... þetta eru hard core kynlífsdraumar og ég reyni ekki að neita því. Úrvals menn í hverju rúmi. Literally. Vakna mjög sátt á morgnana þessa dagana. Ég skil hinsvegar ekki hvað veldur þessu. Er ég að komast á þennan mest virka aldur eða?

Ég er búin að vera með gubbupest og til að toppa það fékk ég hrikalega martröð í nótt. Mig dreymdi að ég var í partíi með Tóta þegar skyndilega ein af þulum sjónvarpsins æðir inn í partíið og nær í stóran gorm og reynir að kyrkja Tóta.

Það vildi Tóta til happs að gormurinn festist í rafmagnsinntaki svo þau fengu bæði straum, hún töluvert verri en hann svo hún blindaðist. Við þetta náði Tóti að slíta sig lausan, eða hún eiginlega kastaðist af honum, og hann faldi sig undir rúmi. Svo fór þulan að þreifa eftir honum staurblind og brjáluð í skapinu.

Sem betur fer fann hún hann ekki.

Skyndilega sitjum við þrjú í sófa og ég hef áttað mig á því að Tóti og þulan eiga saman níu mánaða gamalt barn eftir tveggja mánaða framhjáhald. Þulan er með svona "úps, steig ég á tánna á þér" attitude varðandi framhjáhaldið og Tóti bara brosir vandræðalegur.

Ég var ekki kát. Aðallega vegna þess að hann hefur sagt að hann vill ekki eiga fleiri börn.

Þá víkur sögunni að gömlu íbúðinni hennar tengdamömmu. Við Tóti vorum, af einhverjum ástæðum, að flytja inn í íbúðina þótt tengdamamma og nær öll fjölskyldan byggi þar fyrir. Í stærsta herberginu var rúm sem stóð við gluggann og ég tók eftir þremur litlum köngulóm í gluggakistunni.

Ég var alltaf að reyna að ná tali af Tóta til að ræða málið með þuluna, sem var erfitt, því allstaðar var fólk og auk þess vorum við bæði upptekin að flytja inn í stóra herbergið. Þá tek ég eftir köngulóavef sem er þykkur og ógeðslegur og nær yfir allan rúmgaflinn yfir á gluggakistuna. Í honum eru nú fimm risa stórar köngulær. Þær eru eins og kökudiskur á stærð hver og ein og sitja bara í vefnum.

Ég sá að í hendi mér að ekki myndi ég kæra mig um að sofa í rúminu með þessi kvikindi við hausinn á mér, svo ég fer eitthvað að reyna að ná athygli fólks og benda á þessa óværu. En fólkið var bara of upptekið til að hlusta á mig.

Ég fann pabba inní eldhúsi. Hann var að setja hvítvínsflösku inní ísskáp og sagði: "Þú verður að segja mér hvað ég á að gera ef ég á að geta hjálpað þér".
Svo hvarf hann.

Þegar þarna var komið voru köngulærnar risastóru orðnar ca 50 og allar í vefnum við rúmið. Þær höfðu líka eignast afkvæmi sem voru eins og kaffibolli að stærð og þær voru komnar út um allt í rúminu og utaná fólk. Þarna gat ég loksins fengið athygli viðstaddra og stakk upp á því að við myndum eitra.

Out of the blue kemur tengdamamma með kúst og segir að það komi ekki til greina að eitra, það verði bara að sópa þeim út.

Þegar hún sleppti orðinu var allt herbergið iðandi af köngulóm. Ég var stórhneyksluð á henni og sagði að það yrði að eitra, við gætum aldrei losnað við þær öðruvísi en tengdamamma hélt því statt og stöðugt fram að ef við myndum eitra fyrir köngulónum myndum við drepa allt kvikt í herberginu. Children included.

Ég burstaði þrjár köngulær af erminni og eina úr hárinu og gerði mig líklega til að mótmæla þegar ég vaknaði.

Furðulegur draumur.

Í nótt dreymdi mig ennþá skrítnari draum en í gær. Mig dreymdi að ég, Tóti, afi Jón, Sævar, Maggi hennar Steinu, amma (sem er dáin) og pabbi værum á leið í veiðiferð.

Við fórum á stað, nálægt bænum. Fórum í hraðbát. Amma var með flugustöng. Það furðulega var að hún kastaði fyrir framan bátinn og þótt að báturinn væri á fleygiferð þá hélst línann alltaf fyrir framan bátinn.

Loksins vorum við komin á staðinn sem við ætluðum að veiða á, við óðum útí og köstuðum á víxl. Afi veiddi fyrsta laxinn sem var stór, Sævar veiddi næsta, hann veiddi hann samt eiginlega ekki.. fiskurinn flaðraði upp um hann eins og hvolpur og stökk ofaní háfinn hjá honum. Þegar hingað var komið sá ég að áin sem við vorum að veiða í var ekkert annað en hræ af hestum, hreinn og klár viðbjóður. Við stóðum við lítinn foss (sem var blóð-foss úr hræjunum) og einn af mönnunum, held að það hafi verið pabbi, kallaði á umsjónarmann veiðisvæðisins og spurði hann hvað þetta ætti að þýða. Þá henti umsjónarmaðurinn hræi af belju upp til okkar og við ákváðum að leita að öðrum stað til að veiða á.

[Hvernig getur einhver hent upp fyrir sig hræi af belju???]

Skyndilega er ég stödd á hótelherbergi með Bruce willis og Demi Moore. Þau voru Íslendingar og virtust vera bestu vinir mínir. Þau litu ekkert út eins og Demi Moore og Bruce Willis heldur, en þetta voru samt þau. Við Bruce vorum að bera saman hendurnar á okkur og við vorum með skurði á sömu stöðum í lófanum. Það var einn skurður við rætur baugfingurs og áberandi ör neðst við löngutöng. Mér þótti þetta miklu skrítnara en Bruce, honum fannst þetta ofur eðlilegt. Ég ákvað að fara með Bruce og Demi í rússíbana sem var fyrir utan hótelherbergið en Demi þurfti þá að fara með þyrlu heim til þeirra því maturinn var að brenna við. Við Bruce spjölluðum lengi saman en svo fór hann einn í rússíbanann því ég þorði ekki.

Næst þegar ég veit af mér er ég á hálfgerðum fundi með veiðifélögunum um hvar skuli fara að veiða. Pabbi stingur upp á stað sem er í þriggja klukkutíma fjarlægð. Þetta er staður með fimm hellum.

Það var ákveðið að fara í þessa hella en við Tóti komumst ekki með þeim því lítil stelpa (ca 7 ára) kom og læsti okkur inni á hótelherberginu okkar og hélt okkur föngum í nokkra daga.. eða þangað til við náðum að sparka upp hurðinni. Við læstum auðvitað stelpuna inni í staðinn og fórum af stað í veiðiferðina.

Á miðri leið hringdu veiðifélagarnir í okkur til að láta okkur vita að þeir höfðu valið nýjan stað til að veiða á, og hann hét Star eitthvað, ég man ekki hvað þessi staður hét en þetta var íslenskt orð.

Ég vaknaði áður en við komumst á leiðarenda.

Það kemur sér ágætlega að mig dreymi svona klikkaða drauma, hef ég eitthvað til að skrifa um. Það væri ekki leiðinlegt að fá draumaráðningu á þessum líka.

Að lokum legg ég til að Morgunblaðið finni sér nýja auglýsingastofu.

Ég fann til með Lindu þegar hún var í viðtali í þættinum Fólk í gær og beygði af. Það er örugglega ekki auðvelt að rifja svona lagað upp.

Þessi stutta auglýsing setur hlutina í perspective...

Auglýsingin er 2.181 KB og í mpeg formi. Restaurant

Í morgun fór ég með Dodda upp á slysavarðsstofu því hann meiddi sig á fæti í gær. Þegar hann kom uppúr baði hljóp hann inní svefnherbergi, með handklæðið sem ég var að þurrka honum á, um sig miðjan, rann og datt með annan fótinn undir rúm og rak hann í stálgrind sem þar er.

Hann var viss um að hann væri brotfótinn.

"Mamma, ég er brotfótinn" sagði hann og grét af sársauka.

Ég huggaði hann en hann kveinkaði sér meira og minna allt kvöldið. Þetta virtist þó ekki vera neitt stórslys þegar maður skoðaði bágtið svo ég ákvað að athuga hvort þetta myndi ekki lagast. En þetta lagaðist ekki neitt svo ég fór með hann upp á slysó í morgun.

Hann hoppaði inn á öðrum fæti og tilkynnti öllum sem vildu heyra að hann væri brotfótinn. Nú...

Ákveðið var að taka röntgen mynd af fætinum og við biðum í einn og hálfan klukkutíma eftir að komast í myndatöku. Það væsti svosem ekkert um okkur, Doddi var komin í hjólastól og fannst hann vera mikill maður. Ég útskýrði fyrir honum að nú ætti að taka mynd af beinunum í fætinum og hann sagðist vilja sá myndina. Ég þorði nú ekki að lofa honum því. Þegar hann lá á bekknum og hjúkka var að stilla af fótinn á honum fyrir myndatökuna sagði hann: "Hvar eru beinin mín?" Ég sagði honum að beinin hans væru í öllum líkamanum, glötuð mamma. Hjúkkan var svo yndisleg að leyfa honum að sjá mynd af fætinum á tölvuskjá þegar hún var búin að framkalla þær.

Dodda fannst þetta mjög skrítið.

Fóturinn á Dodda var settur í teygjusokk, því hann var soldið marinn, en svo sagði læknirinn að hann gæti farið að spila fótbolta.

Svo fór Doddi með mér í vinnuna.

Áðan var ég í símanum þegar skyndilega heyrðist kallað:
"ÉG ÞARF AÐ KÚKA!".

Það kom jafn mikið fát á mig og manninn sem ég var að tala við og aftur heyrðist kallað: "ÉG ÞARF AÐ KÚKA".

Ég hélt áfram að hjálpa manninum í símanum, reyndi á sama tíma að gefa Dodda til kynna með handapati, grettum og almennu látbragði að hætta að söngla þetta en hann var bara ekkert að horfa á mig og söng núna hátt og snjallt: "ÉG ÞARF AÐ KÚKA, KÚKA, KÚKA... ÉG ÞARF AÐ KÚKA, KÚKA KÚKA". Verst að Dodda liggur ekki mjög lágt rómur.

Það vona ég innilega að maðurinn hafi gert sér grein fyrir því að þetta var barn en ekki einhver annar starfsmaður fyrirtækisins...

Það skiptir engu máli þótt verslanir séu farnar að skreyta, sjónvarpsauglýsingar séu farnar að fjalla um jóladrasl, ég fer ekki í jólaskap fyrr en á þorláksmessu þegar tréð er skreytt og allt er orðið hreint. Þannig er ég bara.

Ég notfæri mér staðbundna umhverfisblindu til að jólasjúkir einstaklingar fari ekki í taugarnar á mér og laglaus börn í auglýsingum. Eða er ég orðin svona æðrulaus? Hver veit.

Það er sunnudagur og ég nenni engu. Ég er búin að taka til og ætlaði að vera rosa dugleg að html-a en ég bara nenni ekki nokkrum sköpuðum hlut. Hvað gerir maður þá? Kveikir á sjónvarpinu?

Í kvöld þurfti ég aðeins að skreppa í vinnuna. Á leiðinni velti ég því fyrir mér hvort Tóti hefði nokkuð trúað því að ég þyrfti að fara í vinnuna, því.. það væri augljóslega merki um að hann hefði misst allan áhuga á mér ef hann hleypti mér út, aleinni, að kvöldi til án þess að wonder...

Það var þessvegna mikill léttir þegar hann hringdi í mig, í vinnuna, aðeins fimm mín eftir að ég var komin á staðinn og spurði hvort ég gæti keypt kók á bakarleiðinni.

There's hope yet.

Annars var ég að spöklera með þessi bankarán. Að sjálfsögðu eiga Íslendingar að sameinast um að ræna sína viðskiptabanka. Auga fyrir auga, tönn fyrir tönn... eru bankarnir ekki að ræna okkur á hverjum degi? Er eðlilegt að þessi fyrirtæki sýni milljarða hagnað ársfjórðungslega? Er eðlilegt að þegar þessar lánastofnanir klúðra big time að maður borgi þeim eftir að þeir færa manni konfekt kassa og lásí penna merktan bankanum sem friðþægingu? Maður veit ekki...

Ég hefði haldið að afsláttur af okur þjónustugjöldum eða bara niðurfelling eigi betur við þegar fyrirtækið sem rukkar fyrir þjónustuna veitir hana ekki.

Án þess að ég sé beinlínis að hvetja fólk til glæpaverka datt mér í hug, fyrir nokkru, aðferð til að ræna banka á soldið sniðugan hátt. Best ég taki fram að ég er búin að fá einkaleyfi á þessa hugmynd þannig að ég fer í mál ef einhver gerir þetta á undan mér.

Nú.. "rétta" leiðin til að ræna banka er að bíða eftir að stúdentar fara að dimmitera. Maður reddar sér eins búning og einhver draugfullur hópurinn er að dandalast í niðrí bæ, rænir banka og lætur lögguna um að yfirheyra ungt reitt fólk á meðan maður chillar heimahjá sér og horfir á Oprah og lærir að vera sáttur við lífið og tilveruna... já eða Dr. Phil...

Ég kveiki stundum á popp tv til að sjá hvað er í gangi in the outside world og í dag sá ég myndband sem mér fannst mjög merkilegt. Aðallega vegna þess að það er alveg óklippt.

Mér finnst þetta myndband eitt flottasta myndband sem ég hef séð og eiginlega bara vegna þess að þetta er ein taka. En mér finnst líka svo margt.

Mér finnst t.d. skrítið að Femínistar setji út á fegurðarsamkeppnir. Ég hefði haldið að það væri sjálfsagður réttur kvenna í frjálsu landi að taka þátt í keppni um útlit. Þó að ég kæri mig ekki um að taka þátt í slíkri keppni þá finnst mér ekkert að því að aðrar konur geri það. Ég reikna að sjálfsögðu með því að þær taki sjálfar ákvörðun um þáttöku, ekki at gunpoint.

Ef ég fengi að velja, þá myndi ég t.d. frekar vilja taka þátt í fegurðarsamkeppni en að ganga með blæju fyrir andlitinu.

Hvað vændiskvenna frumvarpið varðar, ég hef reyndar ekki kafað mikið ofaní það mál en ég held að þetta frumvarp leysi ekki neitt. Ég held að það sé töluvert skárra að lögleiða þetta bara, koma upp ríkisreknu vændishúsi og best að rukka virðisauka og tilheyrandi.

Það koma alltaf til með að vera til vændiskonur. Hvort sem okkur líkar það betur eða verr. Er þá eitthvað að því að skapa þeim grundvöll til að stunda sína atvinnu í "vernduðu" umhverfi?

Æi ég veit það ekki... ég held bara að með því að gera kúnnan brotlegan þá verði þetta bara meira leyndó en það er í dag.

Þetta var my voice within fyrir daginn í dag...

Doddi sagði mér frá því að hann fékk slátur og rófustelpu í matinn í leikskólanum í dag.

Af öðrum fréttum er það helst að mér fannst ógó asnalegt að krakkarnir fengju ekki að syngja aftur í Idol. Uss.

Tóti er á jólaballi með vinnufélögunum og ég er að chilla. Að chilla hjá mér er að dansa um íbúðina á nærfötunum og þykjast vera Madonna. Tek það fram að krakkarnir eru sofnaðir. Þau læra víst það sem fyrir þeim er haft...

Þessi dagur er búin að vera mjööög bissí. Byrjaði daginn á að fara á fund Íslensku menntasamtökunum sem ætla að bjóða allt að 50 börnum upp á nýtt námsefni í stærðfræði. Mér líst mjög vel á þetta hjá þeim og ætla að bjóða Jóhönnu upp á að taka þátt, með minni hjálp.. auðvitað.

Næst var það jólaföndur í Melaskóla. Þar á eftir fórum við að kíkja á glænýjasta meðlim vinahópsins sem er yndislegur lítill strákur, oh.. hvað hann er fallegur!

Núna er ég að hafa mig til fyrir fimmtugsafmælið sem við erum að fara í í kvöld. Á morgun er Karate mót hjá Jóhönnu. Sjís.. ég sem ætlaði að slappa af með tærnar upp í loft um helgina!

Fyrir tveimur árum (minnir mig) var rosalega mikill jólatrjáaskortur á höfuðborgarsvæðinu. Við höfum fyrir reglu að kaupa jólatréð okkar alltaf á Þorláksmessu. Aðallega vegna þess að svalahurðin er ónýt og á veturna er ekki hægt að opna hana svo við höfum engan stað til að geyma tréð á ef við kaupum það löngu fyrir jól. -Líka.. vegna þess að jólatré eru miklu ódýrari á Þorláksmessu. Augljóslega var jólatrjáaskorturinn mikið áfall fyrir okkur.

Við keyrðum bæinn þverann og endilangan á Þorláksmessu þetta ár en fundum ekki eina einustu hríslu. In a brief moment of insanity datt okkur í hug að kaupa gerfi tré en féllum frá því, enda finnst okkur ekki vera alvöru jól ef við fáum ekki að hafa lifandi jólatré sem deyr fyrir augunum á okkur hægt og rólega. Ég meina.. það er grundvallar atriði að hafa jólatré á jólunum!

Ég var mjög stutt á veg komin í minni andlegu tiltekt og tók þessu mótlæti vægast sagt mjög illa. Kenndi Tóta um þetta og hafði allt á hornum mér. Þegar Tóti fékk þá hugmynd að pússla bara saman jólatré hristi ég hausinn og rúllaði augunum af vanþóknun.

Í Blómavali fann hann fullt af grenigreinum til skreytinga, á niðursettu verði auðvitað, og keypti slatta af þeim ásamt blómavír. Á kassanum, þegar hann var að borga, spurðu börnin furðu lostin hvað hann ætlaði að gera við þessar greinar og hann sagði að hann ætlaði bara að föndra jólatré. Þau voru of ringluð til að spyrja meira. Ég stóð álengdar, hristi hausinn og fannst þetta allt saman í meira lagi asnalegt.

Þegar við komum heim gerði ég mér upp erindi út í búð og sendi Tóta og krakkana heim með föndrið og fór í brjáluðu skapi í einhverjar útréttingar. Djöfuls helvítis glataði heimur, hugsaði ég. Ekkert fer eins og það á að fara! Helvítis jólatrjáa-sölu-asnar! Að gera ekki ráð fyrir að við þyrftum jólatré! Þvílík endemis heimska!

Þegar ég var búin að taka út mesta frústrationið ákvað ég að fara heim til fjölskyldunnar og vanskapaða jólatrésins sem maðurinn minn stóð fyrir að planta inn í stofu. Ég var samt furious.

En þegar ég kom heim tóku á móti mér þrjár hamingjusamar manneskjur sem voru í óða önn að skreyta svolítið sem hefur orðið í mínum huga fallegasta jólatré sem ég hef haft í stofunni minni.

Með útiarininn okkar sem uppistöðu og mökk af blómavír var Tóti búin að búa til heilt jólatré. Þegar maður horfði á það á hlið var það eins og úr teiknimynd og einhver hafði keyrt yfir það, en það var aukaatriði.

Ég faðmaði Tóta og bað hann afsökunnar á barnalegri hegðan minni fyrr um kvöldið og fylgdist með krökkunum skreyta tréð.

Seinna um kvöldið kom ég að Jóhönnu í stofunni þar sem hún sat og horfði döpur á tréð. "Hvað er að" spurði ég. "Það er svo ljótt" sagði hún.

Ég tók hana í fangið og horfði með henni á tréð. "Mér finnst það ekkert svo ljótt" sagði ég. "þetta er miklu betra en ekkert tré, finnst þér það ekki?" Jú, hún var sammála því. "Við megum við ekki gleyma að einmitt vegna þess að þetta er svona asnalegt jólatré.. þá eigum við aldrei eftir að gleyma þessum jólum, og það verður þessu tréi að þakka". Ég fékk smá bros, svo ég bætti við: "auk þess er þetta líka fyndnasta jólatré sem ég hef séð".. og þá fékk ég hlátur.

Að kunna að make the best of a bad situation er eitthvað sem ég hef lært í gegnum tíðina og þegar ég hugsa um það held ég að Tóti hafi ekki sjaldnar en ég bjargað hlutunum með hugmyndarflugi sínu. Það er allavega honum að þakka að við vorum ekki með plastré þessi jól og greni-lyktar-sprey. Ég er honum svo þakklát fyrir þessa minningu.

Við fórum öll sátt að sofa þessa Þorláksmessu, og þótt að við hefðum frétt af fólki sem fór upp í Mosó að höggva niður tré.. þá fannst okkur tréð sem Tóti byggði miklu betra.

Stundum, þegar ég fer út að skemmta mér, fer ég gleraugnalaus. Stundum er ég með linsur... stundum ekki.

Fyrir hundrað árum (mínus eitt núll) var ég eitthvað fúl út í Tóta og ákvað að fara í partí með vinkonu minni. Í partýinu þekkti ég engan nema vinkonu mína en hún þekkti flesta. Þetta var bekkjapartí. Ég sat í þétt setnum sófanum inní stofu og hugsaði Tóta þegjandi þörfina, sjónlaus og pirruð þar sem ég hafði ákveðið að fara gleraugnalaus og átti ekki linsur.

Ég kveikti mér í sígarettu. Þegar ég var búin drepa í henni vippaði gestgjafinn sér að mér og hvíslaði: "Þú varst að drepa í hnetumixinu".
Það sem ég hélt að væri öskubakki fullur af stubbum og ösku var í raun skál full af hnetumixi. Ég var búin að slá öskunni af sígarettunni samviskusamlega í hnetumixið og endaði með grand finale og drap í hnetunum! Kannski ekki skrítið að engin þorði að tala við mig.

Ég held ég hafi sjaldan skammast mín eins mikið, bað gestgjafann innilega afsökunnar og óskaði að gólfið myndi gleypa mig. Útskýrði auðvitað fyrir henni að ég væri nú hálf sjónlaus, heyrnalaus og misþroska eftir að ég datt á hausinn sem krakki úr efri koju.

Hún tók þessu furðu vel, fjarlægði stubbinn og blés í hneturnar og lét það duga en fór að spjalla við mig og ég.. að drepast úr skömm.. hékk á hverju orði eins og það væri það áhugaverðasta sem ég hefði á ævinni heyrt. Það var nú það minnsta sem ég gat gert. Eða hvað?

Nei.. þetta átti eftir að draga verri dilk á eftir sér.

Þegar gestgjafinn var búin að segja mér nánast allt um sitt líf og ég eins áhugasöm og hægt er að vera, bauð hún mér að koma með sér upp í herbergið sitt. Þar eyddi ég restinni af partýinu í að skoða myndir með henni af fjölskyldunni og vinum... fólki sem ég hef aldrei séð áður, hvorki fyrr né síðar.

Ég hef aldrei verið eins fegin að komast heim eins og þetta kvöld. Búin að fá upp í kok af myndum af ókunnugu fólki og sögu fyrir hverja og einustu mynd.

Það hefur ekki komið fyrir mig aftur að drepa í hnetum. Ekki einu sinni mínum eigin....

Aðventan hjá okkur verður öðruvísi en allar aðventur áður fyrr. Ég er nefnilega búin að föndra aðventukransinn og fyrsti í aðventu er ekki komin. Þetta hefur aldrei gerst áður. Jóhanna er rosalega ánægð með mig því á sunnudaginn getum við kveikt á fyrsta kertinu við hátíðlega athöfn.

Ég er sjúklega eldhrædd og vildi aldrei hafa aðventukrans á heimilinu, eða þangað til einhverjum snillingnum datt þetta kramhúsa-thing í hug. Stór minnka líkurnar á stórbruna.

Ég man þegar ég var lítil gat ég ómögulega skemmt mér á jólafögnuðum þar sem jólaskreytingar voru því ég beið eftir því að einhver myndi kveikja í. Ég sver að ég hljóp á milli skreytinga að tékka á stadusnum. Ekki mikil gleði.

En eftir að ég uppgötvaði kramhús-kertastjakana var ég komin í aðventuklúbbinn. Keypti mér krans og eitthvað smá skraut og hef svo bætt smátt og smátt við skrautið á hverju ári. Eftir ca 6 ár verður kransinn minn jafn ofhlaðinn og kransarnir hjá umsjónarmönnum stundarinnar okkar voru um daginn. Þ.e. ef ég hef ekki vit á að nota kannski ekki allt skrautið mitt.

Annars var dagurinn í dag hrikalega erfiður. Ég er hálf lúin. Ídol er glatað með þessa blóðmjólkurþætti sína en Ozzy klikkaði ekki.

Já! Í gær horfði ég á myndina Dreamcatcher. Loksins.

Þegar myndin var í bíó, fyrir ca hálfu ári síðan, fórum við Tóti í bíó að sjá hana. Eftir 20 mín af ísl auglýsingum drapst sýningarvélin og eftir fimm mín blackout byrjuðu auglýsingarnar aftur. Korteri inn í myndina drapst sýningarvélin aftur svo við Tóti ákváðum að fara heim, nenntum þessu ekki, ætluðum bara að fara seinna á myndina því okkur leist vel á það sem við vorum búin að sjá.

Svo er lífið bara þannig að einhverja hluta vegna gáfum við okkur ekki tíma til að fara aftur á þessa mynd og sjá hana í það skipti. Þegar ég fann tíma var hætt að sýna hana í bíó. Hvað gerir maður þá? Nú... maður bíður auðvitað eftir myndinni á vídeó, nema það varð löng bið.

Þessvegna pantaði ég mér hana í gær, útgáfudaginn, því ég gat bókstaflega ekki beðið lengur með að vita hver Duddits er. Og nú, þegar ég veit hver hann er, líður mér svo miklu, miklu betur. Góð mynd.

Ég fór á kentucky í kvöld og fékk kjúlla og líkkistu-dót fyrir Dodda. Bað sérstaklega um Drakúla, sem ég fékk, og Doddi hoppaði hæð sína af kæti. Verst að hann er grænn í framan. Jóhönnu fannst það nú frekar glataður Drakúla en við Doddi ákváðum bara að hann væri með ælupest. Það virkaði.

Júlía systir kom í heimsókn og ég tók hana í manicure. Í þakklætisskyni og líklega af hreinni góðmennsku lagaði hún hárið á mér, sem ég klippti í einhverju blackouti um daginn. Nei... ég er ekki að tala um þegar ég klippti á mér toppinn... ég er að tala um þegar ég rankaði við mér við baðherbergisspegilinn, butt naked, með skæri í annarri hendi og hárlufsur í hinni. Ég hafði hreinlega klippt mig í einhverju æði og það var missítt á mér þegar það þornaði.

Af þessum sökum hef ég orðið að vera með hárið í tígó til að fólk sæi ekki síddarmuninn síðustu daga.

Núna er Júlía hinsvegar búin að klippa á mig pornó stjörnu þvertopp og laga síddarmuninn. Úff... ég er svo flott! Sérstaklega með fléttur...

Alltaf gaman að taka til við góða tónlist. Hitti nágrannann minn í gærkvöldi þegar ég var á leiðinni út á leigu að skila Dreamcatcher. Hann spurði hvort ég ætlaði að fara eitthvað út um kvöldið. Neibb. Ég fer fokking aldrei neitt. Mætti halda að ég væri hlekkjuð við heimili mitt.

Auk þess er ég búin að vera með helvítis nefrennsli en ég er samt ekki veik. Ég eipa ef ég verð kvefuð yfir jólin. Ekkert eins leiðinlegt eins og að finna ekki bragðið af jólamatnum og pússla með hor lekandi úr nefinu. Ömurð.

Djöfull hlakka ég til að pússla um jólin...

Mæting klukkan 20:00. Departure... 22:00.

Óvenjulegar aðstæður. Þrír boðsgestirnir lögðust í flensu og afboðuðu, auk þess sem einn af þeim fékk tannpínu dauðans og varð að láta draga tönnina úr. Vildi svo óheppilega til að einn, af þeim tveimur matargestum sem mættu á svæðið, var mamma þessa sem átti tönnina og hún þurfti að fara snemma til að tékka á tanntökumanninum því hann hringdi og var með óráði.

Sjís.. best að fara að spóla klósettpappír af rúllum og föndra. -Eða eitthvað.

Annars hitti Þórdís naglann á höfuðið í kommenti áðan. Hún telur mig vera í tilvistarkreppu og eftir litla umhugsun hef ég komist að því að þetta er alveg rétt hjá henni. Í raun og veru hefur líf mitt verið ein samfelld tilvistarkreppa frá fæðingu og núna er ég í krísu vegna þess að ég á mann sem er hættur að drekka sem þýðir að allt í okkar samskiptum hefur breyst. Ekki það að við sætum saman á fylleríi á hverju kvöldi þegar hann drakk. En nánast um hverja helgi, þótt ég hafi reyndar verið löngu hætt að drekka með honum, þá sat ég yfir honum eins og varðhundur. Eh.. ég var reyndar hætt að nenna því líka. Fannst best þegar hann bara hvarf út á lífið og ég þurfti ekki að horfa upp á "gleðina". Verst að hann var með lykla.

Það er hinsvegar óneitanlega eitthvað tómarúm sem hefur myndast eftir að áfengið var tekið út úr jöfnunni. Kannski kann ég bara ekki að fúnkera þegar ég hef ekki blind fullan og klikkaðan eiginmann til að hafa áhyggjur af.

Held samt að ég þurfi virkilega á því að halda að komast út af heimilinu öðru hvoru. Þó ekki væri nema út á næsta kaffihús. Þótt ég drekki ekki kaffi...

Þar sem matarboðið endaði snemma í gær og af því að við erum með uppþvottavél myndaðist ófyrirséður frítími í gærkvöldi sem við nýttum í vídeógláp.

Tóti náði í myndina Naked Weapon og The Hot Chick.

Við byrjuðum á heitu píunni og ég verð að segja að mér finnst hann Rob Schneider alveg ógeðslega fyndinn. Ég hélt að myndin Naked Weapon væri ein af þessum myndum sem er auglýst með 10 mínútna löngu sýnishorni á undan vídeó myndum, svona trailer sem skilur ekkert eftir og maður þarf í raun og veru ekki að sjá myndina eftir að hafa séð trailerinn. En ég hafði rangt fyrir mér. Þetta er ferlega góð Hong Kong skjóti, karate, drepi-mynd.

Mæli með henni.

Ég var að koma heim áðan af myndinni Cold Creek Manor. Þvílík ömurð. Sjitt. Langt síðan mér hefur leiðst svona í bíó.

Við vorum ca 8 í salnum og þar af einn hálfviti sem sat með vinum sínum aftast. Ég segi hálfviti því síminn hjá viðkomandi hringdi og þegar hann var búin að blaðra við einhvern í símann, svo allir heyrðu í ca fimm mín, kallaði einhver á hann: "Viltu fara og tala í síman frammi? Er ekki í lagi með þig?"

Nei, ekki hætti vinurinn að blaðra. Það ætti að banna svona fólki að fara í bíó!

Myndin er ógeðslega illa leikin, Sharon Stone ætti nú bara að snúa sér alfarið að fíkniefna neyslu og hætta að reyna að leika. Konan er glötuð. Ekki er Dennis Quaid meira sannfærandi. Fyrirsjáanlegt og handónýtt plott... æi.. ég nenni ekki að eyða orðum í þetta rusl.

Leiðinleg mynd, hálfviti í bíó. Það er virkileg þörf á hraðspóli þegar svona myndir eiga í hlut.

Cold Creek Manor fær skull.