Fimmtudagur, 16. október 2003
Þegar ég var á leiðinni heim áðan leið mér svo furðulega. Ég var glöð, þakklát, hissa og ég skammaðist mín. Og svo þegar ég kom heim varð ég furðu lostinn, hissa, glöð og fegin.
Og nú er ég semsagt þakklát, glöð, furðu lostinn, fegin, hissa og ég skammast mín.
Þetta er furðulegur kokteill.
Þegar ég kom heim áðan magnaðist þotuhreyfilshljóðið sem þvottavélin okkar gefur frá sér þegar hún er að vinda með hverju þrepi á leiðinni upp. Tóti er að þvo, hugsaði ég, ætli hann sé að skána af pestinni?
Þegar ég opnaði útidyrahurðina átti ég von á að sjá draslið og ruslið sem var út um allt þegar ég fór út fyrr í kvöld á síðasta fund námskeiðisins sem ég er á en í stað ruslsins var ekkert rusl. Ekkert drasl. Ekkert uppvask. Ekkert óhreint tau. Engir krakkar vakandi. Bara kalt kók í ísskápnum, kyrrð og ró.
Dásamlegt. Ef ég væri ekki orðin svona emotionally stable hefði ég líklega fengið taugaáfall og brostið í grát. Hefði fengið massíft kvíðakast sem óöryggi mitt í þessum aðstæðum hefði framkallað og væri nú á leiðinni í leigubíl upp á slysó. Í staðinn kyssti ég Tóta og sagði honum hvað fundurinn var góður og las fyrir hann lokaverkefnið mitt. Svo fékk ég mér kók í glas og settist við tölvuna. Ég var næstum búin að gleyma mér.. en svo mundi ég eftir að segja Tóta hvað mér hafi fundist gott að koma heim þegar allt er svona hreint.
Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að fara í bað. Freyðibað jafnvel...