Harpa kom á laugardagskvöldið að læra á Dreamweaver. Við enduðum auðvitað á að drekka bjór og kjafta langt fram á nótt. Harpa fékk mig hinsvegar til að gera svolítið sem ég hef ekki gert mjög lengi. (það mun vera bjórinn) Ég lagði fyrir hana Tarot spil.

Ég trúi ekki á Tarot spil og ég er hætt að "spá" fyrir fólki því það eru bara of margir sem taka því sem ég segi eins og heilögum sannleika. Ég kæri mig ekki um að bera ábyrgð á lífi fólks.

Það hefur líklega verið skrítin upplifun fyrir Hörpu að fá svona "spá" því með hverju spili sem ég "túlkaði" árétti ég vitleysuna og ruglið sem það er að trúa þessu.

Því after all. Það eru 72 spil í stokknum. 72 atriði sem eiga við hvern sem er hvenær sem er. Enda átti spáin mjög vel við Hörpu, eins og við var að búast.

Gott dæmi um hvernig þetta virkar er eitt spilið sem "segir" að viðkomandi subject þurfi að taka ákvörðun um eitthvað. Skv. þessu spili muntu fá "sign" til að vísa þér leiðina. Þetta minnir mig á myndina the man with two brains. Þegar Dr huffhurr spyr málverk látnu eiginkonu sinnar hvort hún hafi eitthvað á móti því að hann taki sér Kathleen Turner sem eiginkonu biður hann málverkið um sign. Allt herbergið fer á reiðiskjálf, málverkið snýst í hringi á veggnum og það heyrist "no, NO, NOOOOOOO"
Þegar þessu er lokið segir hann: "Any sign at all, I'll be on the lookout" eða eitthvað í þá veru. Sama gildir um þetta spil. Fólk þarf alltaf að vera að taka ákvarðanir um þetta og hitt og þótt eitthvað spil segi að það muni sjá eitthvað tákn sem segir því hvað það á að gera.. þá virkar þetta ekki þannig. Þetta virkar þannig að fólk mun ákveða hvað það vill gera og sjá svo tákn sem hentar þeirri ákvörðun. Svo telur það sér jafnvel trú um að einhver hafi séð þetta fyrir! Ég sé ekkert fyrir. Nema hið augljósa. Hefði getað sagt Hörpu að hún myndi sjá baðherbergið mitt. Ég vissi það um leið og ég vissi að hún ætlaði að koma með bjór.

Ég sagði henni líka að þegar ég legg spil fyrir mig fæ ég alltaf annaðhvort dauðann eða djöfulinn. Hún fór að hlæja. Svo ég lagði spil fyrir mig. Djöfullinn var spil númer 2. Segið svo að ég sé ekki göldrótt.

MÚHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA

| anna | 12:55 |

comments

Látt'ekki svona Anna. Þú ert í afneitun. Við vitum báðar að best er að fara reglulega til spákonu eða miðils. Líf manns verður svo miklu einfaldara ef maður þarf bara að fara eftir einföldum leiðbeiningum og vera ekkert að taka flóknar ákvarðanir sjálfur.

Nr. 1 | posted by: Harpa | 13.10.2003 | 17:10:39 | [+] |

Ég sé að líf mitt er eftir allt saman ekki svo flókið. Þarf ekki einu sinni að fara til miðils til að vita hvaða sjónvarpsefni ég á að horfa á þar sem ég er einungis um að ræða eina sjónvarpsstöð.
Heyrðu mig nú samt! Ég á greinilega auðveldara með að taka ákvarðanir sjálf en ég hugði. Man ekki eftir að nokkur maður hafi sagt mér að horfa sem minnst á sjónvarp en það er einmitt það sem ég geri

Nr. 2 | posted by: Harpa | 13.10.2003 | 19:07:46 | [+] |

Ég var mjög efnileg spákona einu sinni og gerði töluvert af því að spá fyrir vinkonur mínar, bæði í venjuleg spil og Tarot. En ég hætti því um leið og ég gerði mér grein fyrir því að þær trúðu bullinu í mér. Ég var svo bláeyg að mér hafði ekki komið til hugar að þær tækju neitt meira mark á þessu en ég.
Ég legg nú samt alltaf stjörnu fyrir sjálfa mig svona einu sinni á ári. Og alltaf sé ég einhvers staðar hávaxinn myndarlegan dökkhærðan karlmann og böns af seðlum. Hlýtur að rætast einhvern tíma.

Nr. 3 | posted by: Nanna | 13.10.2003 | 23:37:32 | [+] |

Nákvæmlega. Maður vill ekki taka ábyrgð á lífi annarra. Ég skil þig mjög vel. Ég legg líka fyrir mig endrum og eins. Enda finnst mér það frábær leið til að komast að því hvað er mér efst í huga hverju sinni.

En ég sé aldrei neinn karlmann! Hvernig stendur á því?

-Nema það sé djöfullinn og dauðinn...

Nr. 4 | posted by: anna | 13.10.2003 | 23:47:17 | [+] |