Miðvikudagur, 22. október 2003
Þegar ég var í Bandaríkjunum á sínum tíma dró "mamma" mín þar mig á keramik námskeið. Ég smitaðist af áhuga hennar og fór að mála keramik eins og ég ætti lífið að leysa.
Þegar ég kom heim hélt á áfram þótt úrvalið hér á klakanum væri dapurlegt miðað við úti. Ég fékk smám saman leið á að mála keramik, enda megnið af þessu dóti forljótt.. það sem ekki er forljótt er rándýrt.
Þó ég væri hætt að mála keramik átti ég fullt af litum og penslum til þess arna sem ég vissi ekki hvað ég átti að gera við. Ég vildi samt ekki henda þessu svo ég pakkaði öllu dótinu í hentugan plastkassa með loki og setti upp í skáp.
Í hvert sinn sem ég flyt velti ég því fyrir mér hvort ég eigi nú ekki að losa mig við þetta dót en niðurstaðan er alltaf sú að ég hola þessu inní skáp einhverstaðar, sem betur fer.
Í vetur fann ég, í Blómaval, á útsölu flotta blómapotta nema þeir voru ógeðslega ljótir á litinn. Ungbarna-niðurgangs-grænir. Ég keypti þrjá, fór heim og málaði þá. Nú eru þeir flottir bæði í laginu og á litinn.
Þegar ég tók að mér verkefni nýlega við að búa til dúkkur velti ég því fyrir mér hvað ég ætti að nota fyrir augu, nef, munn o.s.frv. Þegar ég fattaði að keramiklitirnir mínir eru taulitir líka voru öll mín vandamál leyst.
Ég kem aldrei til með að mála keramik aftur, en ég veit að ég á eftir að nota þessa liti til að mála nánast allt annað en það sem ég skil ekki er.. hvaða forsjálni það var að hola þessum litum ekki niður í geymslu, því þangað hefði ég aldrei nennt að ná í það.