Mér áskotnaðist furðulegur hlutur í dag. Mér var gefinn kartöflu ávöxtur. Ég hef aldrei séð svona ávöxt áður en hann sannar að kartöflur eru greinilega náskyldar tómötum.

Ég tók ávöxtin heim, myndaði í bak og fyrir, sótti um ISBN númer fyrir hann, fælaði í bókhaldið mitt sem ég held yfir furðulega hluti sem mér áskotnast og svo... skar ég hann í tætlur og sáði fræjunum í míní gróðurhúsið mitt nr 2 sem ég geymi ofaná hinum ofninum í stofunni.

Ég ætla sem sagt að reyna að rækta kartöflur inní stofu.

Ég velti því fyrir mér á meðan ég var að planta fræjunum hvort ég ætti kannski að sækja um hjá RALA en sú hugsun var eins og aðrar. Fljót að gufa upp. Önnur hugsun staldraði lengur við: "Ætli maður geti sótt um styrk til landbúnaðarráðuneytisins til að rækta kartöflur í stofunni heima hjá sér?"

Varla...

Af ástralska runnanum mínum er allt gott að frétta. Það eru að byrja að koma lauf þar sem ég klippti toppin af og ég hef gengið svo langt að taka tvær plöntur setja í pott og út í glugga. Ætla að sjá hvort þær meika það. Ef ekki.. þá bíð ég í nokkrar vikur í viðbót með hinar.

Annars er ég svo þreytt að ég er að leka niður. Doddi dröslaði mér út með sér eftir vinnu því hann langaði svo að fara að hjóla. Ég fór með honum út og hann fór að hjóla. Syngjandi glaður. Eftir hálftíma var mér orðið frekar kalt enda illa klædd að venju og spurði hvort við ættum ekki að fara heim.

"Þú þarft að hreyfa þig mamma, þá verður þér ekki kalt!" sagði barnið við mig. "Sjáðu hvað ég er duglegur að hjóla! Mér er ekkert kalt!"

"Ég er að hreyfa mig" sagði ég eins og aumingi "og mér er samt kalt". "Þá verður þú að hlaupa" sagði hann, stoppaði hjólið og gerði sig líklegan til að horfa á mig hlaupa í hringi þangað til að mér hlýnaði.

Hann er svo duglegur. Hann er ekkert líkur mér. Hvaðan koma börnin mín eiginlega? Þegar ég var ófrísk af Jóhönnu fór ég fyrst að segja mömmu að ég væri ófrísk.

"ERTU BYRJUÐ AÐ SOFA HJÁ STELPA" sagði mamma. "Ef eitthvað réttlæti er til í heiminum færðu jafn brjálað barn og þú varst". Sagði hún svo og dæsti.

Þegar ég sagði pabba að ég væri ófrísk...

"Já.. nú er stutt í gráu hárinn hjá þér lambið mitt". Svo fékk ég að heyra söguna af því að það var nú ekkert grín að eiga eyrnaveikt barn sem fékk ekki rör í eyrun fyrr en sex ára og allar andvökunæturnar...

Ég veit það ekki. Hljóðhimnurnar í mér sprungu mörgum sinnum. Sársaukinn var óbærilegur. Þegar ég fæ eyrnaverk fæ ég instant kvíðakast og næ mér í bláa teppið mitt og sýg puttann. Réttlæti heimsins my ass.

Sjís.. ég er orðin eins og skólastjórinn í The Simpsons..

| anna | 21:55 |

comments

Radísur eru mitt uppáhald. Eru þær ekki örugglega grænmæti? Þær eru varla ávöxtur? Eða eru þær rætur? Anna hlýtur að gera svarað þessu.

Radísur eru ekki endilega mitt uppáhald af því þær eru svo góðar heldur frekar vegna þess að ég man enn þegar ég tók í fyrsta sinn upp radísu á ævinni. Það var hjá ömmu fyrir örugglega svona 30 árum síðan. Það var í garðinum hennar sem var flottasti garðurinn í þorpinu sem hún bjó í.

Þetta rifjaðist upp fyrir mér fyrir nokkrum vikum síðan. Í kokteilboði hjá vinkonu minni. Þar voru radísur í boði innanum snitturnar. Minningin helltist yfir mig.

Svona getur lítil rót haft mikil áhrif.

Nr. 1 | posted by: igor | 7.10.2003 | 2:19:24 | [+] |