Ég var að hlusta á Stevie Wonder, sem mér finnst rosalega góður.

Hann er tónlistarmaður sem fær mig til að brosa. Það er samt ein minning sem ég á við lag sem hann syngur sem gerir mig leiða. Það er Ebony and Ivory.

Eins og flest börn átti ég uppáhalds ömmu. Hún er ennþá uppáhalds amma mín þó að hún sé búin að vera dáin í nokkur ár. Ég bjó með mömmu og pabba í kjallaranum hjá henni og afa þegar pabbi og mamma voru að koma undir sig fótunum mér fannst himneskt að fara í heimsókn til ömmu og afa. Amma var heimavinnandi og hún átti hið fullkomna heimili, að mínu mati. Allt var á sínum stað. Í stórri skúffu inní eldhúsi var macintosh dós sem var alltaf full af kexi og á eldhúsborðinu var skál með pralín bróstsykurmolum. Hún átti servíettur sem voru svo fínlegar að það sást í gegnum þær og hún bjó til besta mat í heimi.

Að koma til ömmu var alltaf eins og að koma heim. Hún var virkilega góð við mig. Seinna, fór hún að vinna í vörumarkaði. Hún kunni ekki að keyra og fór alltaf í strætó í vinnuna. Það gerði mikið fyrir ömmu að fara út á vinnumarkaðinn. Hún eignaðist vinkonur í konunum sem voru að vinna með henni sem héldu tryggð við hana löngu eftir að hún var hætt að vinna úti.

Amma var smart og mjúkir pakkar frá ömmu voru alltaf vel þegnir. Einu sinni kom hún heim frá útlöndum með kúrekastígvél á mig sem ég gekk í þangað til þau voru orðin svo lítil að það var kvalræði að klæða sig í þau. Hvað ég man eftir þessum kúrekastígvélum...

Ömmu fannst gaman að hlusta á ABBA og country tónlist. Hún hnýtti flugur og elskaði að veiða. Eitt af því skemmtilegasta sem við gerðum saman var að fara að veiða og það er alveg sama hvað ég reyni að búa til samloku með eggjum.. þær verða aldrei eins góðar og hún gerði þær.

Ég sá enga galla í fari ömmu. Í mínum barnsaugum var amma mín fullkomin.

Ég man ekki hvað ég var gömul þegar ég sat í eldhúsinu hjá henni, að borða kleinur og mjólk, þegar Ebony and Ivory byrjaði að hljóma í útvarpinu. Þetta var uppáhalds lagið mitt á þessum tíma og ég fór að syngja með við eldhúsborðið. Þegar lagið var búið settist amma hjá mér og sagði að hún væri ekki sammála því sem þeir Paul og Stevie væru að syngja um. Ég varð svo hissa. Ég sagði að mér þætti allir ættu að vera jafnir þótt fólk væri ekki allt eins á litinn. Hún sagði mér að henni þætti það ekki vera rétt.

Þetta fannst mér hræðilegt. Þarna var amma mín, þessi dásamlega kona, að segja eitthvað sem mér fannst ljótt!

Ég held að ég hafi grafið þennan atburð á rykföllnum stað í heilanum því ég bara vildi ekki vita þetta, aðallega vegna þess að ég var ekki sammála ömmu og mér fannst hún ekki hafa rétt fyrir sér.

Lífið hélt áfram. Amma hélt áfram að vera yndisleg og ég hélt áfram að líta upp til hennar.

Svo dó amma.

Mér fannst við öll fátækari þegar amma dó. Ég var lengi í afneitun. Trúði því ekki að hún væri ekki þarna... á sínum stað.. heima. Að baka kleinur og hnýta flugur.

Ég kvaddi ömmu fjórum árum eftir að hún dó. Þá hafði ég aldrei farið að heimsækja leiðið hennar en ákvað að fara þegar ég var að keyra Jóhönnu í afmælisveislu í Mosfellsbæ. Þegar Jóhanna var komin í afmælið keyrði ég í kirkjugarðinn í Mosó og fann leiðið hennar. Þennan dag brast eitthvað í mér þegar ég las nafnið hennar á krossinum og ég gat loksins viðurkennt fyrir mér að hún var farin og það var rosalega sárt. Ég grét og grét við leiðið hennar.

Mér finnst Stevie Wonder frábær og hann fær mig til að brosa. En ég spila ekki Ebony and Ivory.

| anna | 12:38 |

comments