SPECIAL BULLETIN

Rétt í þessu var Rússneska faxvélin sem ég nota mikið næstum búin að drepa mig.

Ég sat í þægilega stólnum mínum og dottaði þegar skyndilega skerandi viðvörunnarhljóð heyrðist sem vakti mig upp af værum blundi. Helvítis faxvél.

Ég stóð upp, teygði úr mér, og rölti í áttina að kvikindinu þar sem hún er út í horni. Jú, jú.. mikið rétt. Hún er í kasti núna, hugsaði ég og gerði mig líklega til að sparka í hana.

En áður en maður sparkar í vélar er gott að slökkva á þeim. Þetta vita allir sem sparka reglulega í vélar sér til ánægju og yndisauka.

Þegar ég teygði mig syfjulega í "OFF" takkan á vélinn fékk ég raflost. OK. Ég var vöknuð.

Ég er búin að slökkva á vélinni, sparka í hana, grýta í gólfið og stappa á henni. En þótt hún sé komin í lag er ég ennþá í sjokki.

Ég hata þessa faxvél og held að það sé nokkuð ljóst að hún hatar mig jafn mikið til baka. I think this is the beguinning of a beautiful friendship...

Nú er búið að uppfæra mig. Mér líður svo miklu, miklu betur!

Í uppfærslunni var hárlitun, klipping, blástur, plokkun, háreyðing, manicure og svo var ég smurð kremum frá toppi til táar.

Ég er ný og betri Anna.

Annars gerðist svolítið miklu merkilegra í dag. Þegar ég kom í leikskólann að sækja Dodda var hann búin að teikna, við mikinn fögnuð viðstaddra, nýja custom made herramenn:

Herra Blindur
Herra Klaki Leiðrétting: Þetta er Herra Klaki, ekki Herra Rugli.
Herra Kíkir
Herra Pósti
Herra Hús
Herra Rúlli
Herra Ósýnilegur

A man calls me and ruins my day. Yet.. if I hire a hitman and have him killed, I would be sent to prison.

That's democracy for you...

Það er sumt dót sem virkilega mótar æsku manns. Sumt dót sem skilur spor eftir í hjartanu og jafnvel sálinni. Ég átti bara eitt svoleiðis dót og það var Ken.

Ég átti auðvitað fullt af Barbie dúkkum en það var bara ein "aðal". Hún var flottust og ég klippti aldrei á hana hanakamb. Það var bara ekkert gaman að leika sér alltaf með Barbie. Það vantaði eitthvað. Það vantaði Ken.

Þegar ég var ca 9 ára fóru pabbi og mamma til útlanda og þegar ég var spurð hvað mig langaði í frá útlöndum þurfti ég ekki að hugsa mig lengi um. Ég vildi Ken. Í þrjár vikur dreymdi mig um gullna plast hárið og traustvekjandi augun. Oh.. ég myndi loksins fá einn Ken fyrir allar Barbiedúkkurnar mínar. Þvílík himnasæla! Ég var strax farin að leggja drög að leik þar sem Barbie dúkkurnar væru allar í kvennabúri og þegar töffarinn, Ken, kæmi í kvennabúrið myndi hann auðvitað falla fyrir "aðal" Barbie þótt pönkara-Barbie væri búin að leggja hana í einelti og hlekkja hana við einn fótinn á skrifborðinu mínu.

Ken myndi koma "aðal" Barbie til hjálpar og höggva hausinn af pönkara-Barbie, öðrum Barbie dúkkum til viðvörunnar. Setja hausinn jafnvel á grillprjón út í glugga! Hvað ég hlakkaði til...

Loks rann upp dagurinn sem pabbi og mamma áttu að koma heim og ég sat útí glugga frá því ég vaknaði þangað til þau komu. Ég var voða fegin að fá þau heim og rosalega spennt því ég var viss um að þau hefðu fundið Ken og keypt hann fyrir mig. Mikið rétt. Þau keyptu fyrir mig Ken. Þau keyptu Sport n Shave Ken. Glataðasta Ken sem ég hef á ævinni séð!

Minn Ken var ekki með gult plast-hár, nei... minn Ken var með hippa nylon hár sem stóð út í allar áttir eins og á geðsjúklingi. Aðal Barbie myndi aldrei líta við svona sikkó, það vissi ég.

Auðvitað vildu foreldrar mínir vel og héldu að þetta væri nú aldeilis flottur Ken með "alvöru" hár. Hvernig áttu þau að vita að um leið og plastið sem hélt hárinu í skefjum þegar Ken var í kassanum myndi standa út um allar áttir eins og hann hefði eytt hálfri ævinni í að reyta á sér hárið, eða eins og hann hafi aldrei farið í bað. Það var ekki nokkur leið fyrir þau að vita þetta.

Klikkhausa Ken fann hinsvegar sálufélaga í pönkara barbie sem var með grænan hanakamb, hakakross tússaðan á ennið og stóra nælu í gegnum nefið. Saman pyntuðu þau allar barbie dúkkurnar í kvennabúrinu og aðal Barbie beið og beið eftir draumaprinsinum sem kom aldrei. Ég man ekki hvað mörg kvöld ég grét mig í svefn hugsandi til aðal barbie og örlaga hennar. Klikkhausa Ken setti varanlegt ör á sálu mína.

Svo komu jólin í fyrra..

Jóhanna hefur aldrei haft gaman af Barbie en það breytir því ekki að hún á þrjár. Af þeim er ég búin að velja eina aðal og þegar Doddi fékk action man í jólagjöf..

Fyndið hvernig hausinn á manni virkar.
Af hverju fór ég að hugsa um Ken í gær?

Ég er búin að dunda mér við að rekja þessa hugsun to the source:

Ég var á námskeiði í gær að læra að vera minna meðvirk. Á leiðinni heim leið mér vel. Mjög vel. Ég fór að hugsa um ákveðna syrpu sem Barbra Streisand söng á tónleikum til guðdóttur sinnar og fór að söngla það í bílnum í hálfum hljóðum. Loka lag syrpunnar er úr Snow White: "Some day my prince will come" sem mér finnst ömurlegt í sjálfri myndinni. Sungið af skrækróma konu og maður óttast að hún muni bresta í grát hvað á hverju. Flutningur Barbra er hinsvegar dásamlegur.

Í framhaldi af því fór ég að hugsa um prinsa almennt og rifjaði upp nokkur ævintýri sem ég hélt uppá sem krakki.

Þá fór ég að hugsa um Barbie dúkkurnar sem Jóhanna á sem eru gerðar eftir þessum frægu prinsessum; Snow White og Princess Aurora úr Sleeping Beauty og þá varð mér hugsað til prinsa Ken dúkkanna.

Og það var einmitt þarna.. sem mér datt klikkhausa Ken í hug. Auðvitað setti hann engin ör á sálina á mér. Mér fannst pönkra Barbie miklu flottari en aðal Barbie, enda custom made af mér. Gott ef ég setti ekki nælu í nefið á klikkhausa Ken líka og hakakross á ennið.

En hvað sem öðru líður þá hlustaði ég á Barbra Streisand í morgun og þá fór ég ekki að hugsa um prinsa. Ég fór að hugsa um það sem Barbra segir tónleikagestunum um guðdóttur sína. En aftur.. leið mér alveg rosalega vel.

Skrítið.

Disney Medley - Barbra Streisand

A long time ago.. in a world far, far away.. sat ég við tölvuna mína að surfa netið.

Ég var að skoða goth síður þegar ég rakst á banner með mynd af þessum strák. Ég vissi að ég hafði séð hann áður en kom honum ekki fyrir mig. Ég bookmarkaði síðuna og braut heilan um þetta í tvo daga en komst bara að því að ég hafði séð þessa teikningu áður en vissi ekki hvar. Ég sendi webmasternum á heimasíðunni sem ég fann myndina á póst og spurði hann hver þessi strákur er. Nokkrum mínútum síðar fékk ég svarið. Þetta er Max úr bókinni Where the Wild things are.

Ég fór á Amazon og þegar ég sá kápuna á bókinni mundi ég hvar ég sá hana. Á leikskóla í Furugrund var lítil gluggalaus kompa sem ég eyddi ófáum stundum í. Þetta var bókasafn leikskólans. Þar sem mamma var leikskólastjóri þarna var ég hálfgerður heimalingur á leikskólanum en ég eyddi miklum tíma á bókasafninu og oftast með þessa bók.

Ég hringdi í öll bókasöfn á landinu en engin átti þessa bók. Sumir könnuðust aðeins við nafnið en ekki mikið meira. Ég pantaði bókina á Amazon.

Í þessari bók segir frá Max sem er óþekkur strákur og þegar hann óþekktast endalaust sendir mamma hans hann í rúmið og segir að hann fái engan kvöldmat. En Max er alveg sama. Skyndilega fer herbergið að breytast í frumskóg og Max siglir til landsins þar sem villi verurnar búa. Hann verður kóngur villi veranna og þær tilbiðja hann. En Max leiðist. Hann saknar herbergisins síns og fer frá villi verunum.

Ég ætla ekki að gefa upp endirinn á bókinni en teikningar Maurice Sendak eru magnaðar.

Ég hef líklega verið ca 8 eða 9 ára þegar ég var að skoða þessa bók í litlu bókasafnskompunni og skildi takmarkaða ensku. Það var alveg einstök upplifun að fá þessa bók í hendurnar og lesa hana í fyrsta skipti á ævinni og hún var alveg eins góð og mig minnti.

"Each family has a structure and a fuction, too. The structure of a family system is made up of the individual members of the family, including parents, children, grandparents, aunts, uncles and perhaps others who live with the family for an extended period of time."

"The analogy is that of a mobile. As you imagine a mobile suspended from the ceiling of your living room, notice how all of the seperate pieces of the mobile hang magically suspended in delicate harmony and balance with each other. Although each part of the mobile might be a separate, fragile piece of crystal or polished metal, the mobile as a whole seems to be at one with itself - one beautiful, whole work of art. If you bumped agaist one element of the mobile, it may move with a brush of energy and unpredictable motion - but it does not move by itself. Because although it appears to be a separate, solitary piece of crystal or metal, it is connected nonetheless to the rest of the mobile by wire or string. And hus, whatever energy it picks up from you will be transmitted to the rest of the mobile, even though the effect may be subtle and nearly imperceptible.

In other words, whatever happens to one part of the mobile affects the other parts of the mobile. If you stop bumping into the mobile, something else very predictable will happen, too. Each of the individual, autonomous pieces of that mobile will return to precisely the same spot that it was in before you bumped into it. The mobile is a "whole" work of art that "wants" to be what it is, the way it "should be", the way it was "meant to be". So it returns to its original form, hanging silently where it began, a whole made up of individual parts, each in its own place, carrying out its functions of giving us joy and a sense of beauty. It is truly a brilliant metaphor that Satir provides us.
The mobile tells us a lot about principles of systems. It tells us that:

1. Systems have a definite structure to them. Each piece of the mobile has its place. It would not be the "same" mobile if we were to rearrange the pieces.

2. The whole is greater than the sum of the parts. The mobile is more than just pieces of strings or wire and pieces of metal or crystal. It is a work of art with its own identity, defined by how all of the parts are arranged.

3. Changes in one piece in the system affect all of the other pieces in the system (but not necessarily in the same way).

4. Systems always try to return to their original state. This is the princciple of dynamic homeostasis or balance. It would not be the "same" mobile unless after I bumped into it, it returned to the same place that is was before I bumped into it."

Í dag fórum við í bíó að sjá Spy Kids 3-D. Ég skemmti mér helv. vel á þessari mynd. Verð að segja það kærkomna tilbreytingu að bjóða upp á þrívíddarbíó!

Finnst Clooney alveg frábær í bloopernum sem er sýndur í afkynningarkredit-inu. Ég hló svo mikið með honum að fólk starði á mig...

MÚHAHAHAHAHAHAHAHA

Á að banna notkun tölvupósts í fyrirtækjum?

Mér áskotnaðist furðulegur hlutur í dag. Mér var gefinn kartöflu ávöxtur. Ég hef aldrei séð svona ávöxt áður en hann sannar að kartöflur eru greinilega náskyldar tómötum.

Ég tók ávöxtin heim, myndaði í bak og fyrir, sótti um ISBN númer fyrir hann, fælaði í bókhaldið mitt sem ég held yfir furðulega hluti sem mér áskotnast og svo... skar ég hann í tætlur og sáði fræjunum í míní gróðurhúsið mitt nr 2 sem ég geymi ofaná hinum ofninum í stofunni.

Ég ætla sem sagt að reyna að rækta kartöflur inní stofu.

Ég velti því fyrir mér á meðan ég var að planta fræjunum hvort ég ætti kannski að sækja um hjá RALA en sú hugsun var eins og aðrar. Fljót að gufa upp. Önnur hugsun staldraði lengur við: "Ætli maður geti sótt um styrk til landbúnaðarráðuneytisins til að rækta kartöflur í stofunni heima hjá sér?"

Varla...

Af ástralska runnanum mínum er allt gott að frétta. Það eru að byrja að koma lauf þar sem ég klippti toppin af og ég hef gengið svo langt að taka tvær plöntur setja í pott og út í glugga. Ætla að sjá hvort þær meika það. Ef ekki.. þá bíð ég í nokkrar vikur í viðbót með hinar.

Annars er ég svo þreytt að ég er að leka niður. Doddi dröslaði mér út með sér eftir vinnu því hann langaði svo að fara að hjóla. Ég fór með honum út og hann fór að hjóla. Syngjandi glaður. Eftir hálftíma var mér orðið frekar kalt enda illa klædd að venju og spurði hvort við ættum ekki að fara heim.

"Þú þarft að hreyfa þig mamma, þá verður þér ekki kalt!" sagði barnið við mig. "Sjáðu hvað ég er duglegur að hjóla! Mér er ekkert kalt!"

"Ég er að hreyfa mig" sagði ég eins og aumingi "og mér er samt kalt". "Þá verður þú að hlaupa" sagði hann, stoppaði hjólið og gerði sig líklegan til að horfa á mig hlaupa í hringi þangað til að mér hlýnaði.

Hann er svo duglegur. Hann er ekkert líkur mér. Hvaðan koma börnin mín eiginlega? Þegar ég var ófrísk af Jóhönnu fór ég fyrst að segja mömmu að ég væri ófrísk.

"ERTU BYRJUÐ AÐ SOFA HJÁ STELPA" sagði mamma. "Ef eitthvað réttlæti er til í heiminum færðu jafn brjálað barn og þú varst". Sagði hún svo og dæsti.

Þegar ég sagði pabba að ég væri ófrísk...

"Já.. nú er stutt í gráu hárinn hjá þér lambið mitt". Svo fékk ég að heyra söguna af því að það var nú ekkert grín að eiga eyrnaveikt barn sem fékk ekki rör í eyrun fyrr en sex ára og allar andvökunæturnar...

Ég veit það ekki. Hljóðhimnurnar í mér sprungu mörgum sinnum. Sársaukinn var óbærilegur. Þegar ég fæ eyrnaverk fæ ég instant kvíðakast og næ mér í bláa teppið mitt og sýg puttann. Réttlæti heimsins my ass.

Sjís.. ég er orðin eins og skólastjórinn í The Simpsons..

Which Of The Greek Gods Are You

Það eru allir froskar kóngar í sínum drullupolli. Það hlýtur að gera mig að drottningu í drullupollinum sem anna.is er. Mikið er það nú gaman. Nema ég á ekki hirð.. ég á meðvirkla.

Menn sem hafa fengið mig á heilann. Halda því fram að þeir eigi ekki lengur sjálfstæða hugsun og verða að bera allt undir mig. Ekki hirð heldur þegnar. Þar sem ég er valdsjúk og laumu valdníðingur sé ég ekki fyrir endan á því hvar þetta gæti endað.

Ég hef nú samt litla trú á að þessir menn missi svefn yfir því hvort það koma blöð á plönturnar mínar...

Samt.. finnst mér ástæða að koma því á framfæri að mér finnst Toblerone súkkulaði roooooosalega gott og þegar ég á nóg af því líður mér rooooooosaleag vel. Mér skilst að það sé hægt að senda fólki allt í pósti nú til dags.

Þegar ég var í 9. bekk, nú 10. fór bekkurinn minn í ferðalag.

Við fórum til Akureyrar. Einhverjir nemendur voru fullir og einhverjir kennarar voru fullir. A.m.k. miklu skemmtilegri en venjulega. En frá Akureyri fórum við út í einhverja eyju að borða kjöt sem átti að vera á heimsmælikvarða. Mér fannst það ólseigt og sósan ekkert til að hrópa húrra fyrir.
Á þessari eyju fórum við í sund.

Fimmtán ára krakkar í sveitasundlaug. Gott ef mér var ekki kalt eins og venjulega, man það ekki. Þegar við fórum uppúr og inn í búningsklefa frá 18. öld klæddum við stelpurnar okkur grunlausar úr sundbolunum og fórum í sturtu.

Við vorum þrjár í sturtu þegar skyndilega heyrðust læti frammi í búningsklefanum. Það var salerni nánast við sturturnar en ég var of sein að fatta hvað var að gerast. Hinar stelpurnar tvær höfðu heyrt í strákunum og læst sig inni á klósetti. Ég áttaði mig á því að ég var ein, í sturtu og einhverjir af strákunum í bekknum voru að koma inn í sturtuna.

Þar sem ég stóð í sturtunni reyndi ég að meta stöðuna. Hvað voru þeir margir? Hvað ætluðu þeir að gera? Myndu þeir þora alla leið inn í sturtuna? Ef þeir þorðu það HVAÐ ÁTTI ÉG AÐ GERA? Það eina sem ég hafði til að skýla mér var vatnið og hendurnar á mér. Ég heyrði í þeim mana hvorn annan að fara inn í sturturnar og ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að reyna að öskra ef einhver kæmi? Hvort ég ætti að fara í kuðung og reyna að halda fyrir brjóstinn og klofið á mér... en svo fattaði ég.. það var glatað. Ef ég gerði það væru þeir búnir að vinna. Þeir væru þá búnir að gera króa mig af út í horni og hrekja mig í vörn.

Þótt ég hafi bara verið fimmtán ára var ég búin að læra ýmislegt um stráka. Það mikilvægasta: þeir voru hræddir við stelpur.

Þegar ég hafði rifjað þetta grundvallaratriði upp færðist yfir mig furðulegur kokteill af ró og spennu. Eiginlega fannst mér gaman að standa þarna að þvo mér og bíða eftir hvað gerðist. Innst inni vonaði ég að einhver þeirra myndi þora...

Mér varð að ósk minni. Þegar hann kom inn stóð ég með fæturna örlítið í sundur og hendurnar ekki ósvipað konunni á myndinni nema ég leit upp, horfði ögrandi á hann í gegnum vatnið en sagði ekki orð. Eitt andartak stóð hann, blautur í fæturna og horfði á mig. Fyrst brosandi, svo hvítnaði hann upp í framan eins og hann hefði séð geimveru. Ætli það hafi liðið nema 3 sekúndur áður en hann lagði á flótta.

Alveg eins og ég hafði stólað á að hann myndi gera, því let's face it. Ég var ekki með "the upper hand" í þessu sitúationi.. þó ég hafi verið literally með hendurnar uppi.

Ég heyrði hina strákana kalla á eftir honum "hvað gerðist?" Ég er ekki viss um hvort hann svaraði þeim á hlaupunum en þeir treystu sér allavega ekki til að leika þetta eftir og hlupu út á eftir honum.

Hann gerði það eina sem hann gat gert miðað við aldur. Einhvernvegin reikna ég með því að eldri karlmaður hefði gert eitthvað allt annað...

Stelpurnar komu út af klósettinu og skríktu. Trúðu mér ekki þegar ég sagði þeim að einn af strákunum hafi komið inn og að ég hafi bara staðið þarna og horft á hann á meðan ég skolaði á mér hárið. Oh well. "You had to be there"

Ég þori að veðja að hann hafði líka gaman af þessu, þótt hann hafi varla geta horft á mig það sem eftir var vetrarins. Það furðulega er að það var aldrei rætt um þetta. Mér var aldrei strítt og ekki honum heldur svo ég viti. Það var eins og þetta hafi gerst í the twilight zone.

Twilight zone or not... mér þykir vænt um þessa minningu. Ætli hann muni nokkuð eftir þessu?

Anyway... ég er farin í sturtu til tilbreytingar.

Það er svo margt sem mig langar að hneykslast á í kvöld að ég veit ekki hvar ég á að byrja. En ég verð að byrja einhverstaðar....

Veðurfræðingurinn góðkunni, Haraldur Ólafsson, kom, sá og sigraði í Kastljósi í kvöld. Benti á það sem allir foreldrar grunnskólabarna eru að glíma við fyrir og eftir mat á kvöldin: Að kenna börnunum að reikna.

Fari þessar helv. þrautalausnir fjandans til. Stærðfræði er kennd með endurtekningum og æfingum. Það er lágmark að kenna börnunum aðferðir við að reikna! Meira ruglið sem er í gangi með stærðfræðikennslu í skólum í dag.

Næsta mál. Æskan. Þessi heilsíða er í Æskunni. Þetta blað fékk 11 ára dóttir mín gefins í skólanum! WAZZZZZZUP?????

Að lokum.

Ég var í heimsókn hjá mömmu uppá spítala. Hún var skorin í dag. Í gærkvöldi var hún hinsvegar preppuð fyrir aðgerðina. Það þurfti að raka skurðarsvæðið, gefa henni stólpípu og að lokum, sprautu með blóðþynnandi efni. En ekki misskilja mig, þetta var ekki gert á spítalanum. Hún fékk að gera þetta allt sjálf. Heima hjá sér. Ríkið er að spara.

Ætli það sé ekki gert ráð fyrir því að í öllum fjölskyldum sé annaðhvort ein hjúkka, einn læknir, einn sjúkraliði eða einn sprautufíkill til að gefa sjúklingnum lyfið í æð. Hvernig verður þetta í næsta niðurskurði? Fær nánasti aðstandandi gormabók með leiðbeiningum um hvernig skera á meinið burt ásamt stáli?

Ég meina.. fólk hlýtur að eiga hnífa heima hjá sér!

Annars er hjúkrunarfólkið sem ég rakst á alveg yndislegt og mamma segist vera komin til himnaríkis. Ég er hinsvegar að vona að hún komist ekki þangað fyrr en í fyrsta lagi eftir 30 ár.

Ég er alveg hryllilega pirruð þessa dagana. Held að ég sé bara svona stressuð út af mömmu og öllum lærdómnum sem ég hef trassað. Eða réttara sagt ekki sett í forgang.

Í kvöld ákvað ég að gera átak og tók til á skrifborðinu mínu. Ég upplifi alltaf hálfgerða jóla stemmingu þegar ég tek til á skrifborðinu mínu. Finn allskonar dót sem ég hélt að væri löngu glatað. Í kvöld fann ég uppáhalds glossinn minn, blóðgjafakortið mitt, sígarettupakka, naglalakkið sem ég hélt að ég hefði klárað, tvo fimmtíu kalla og einn hundrað kall, penna sem virkar, hringinn sem Úðafoss menn fundu fyrir mig og ég var búin að týna aftur, snúru sem ég hef leitað lengi að, eitt par af sokkum og nærbuxur.

Hvað eru nærbuxur að gera á skrifborðinu mínu spyr ég nú bara! Svo fann ég fullt af bréfum. Ástarbréfum frá bankanum aðallega og haug af gulum miðum sem hafa týnst í pappírsöldunum.

En nú er skrifborðið mitt hreint. Sparkling. Heyrist "PLING" og stirnir á það.

Ég er hinsvegar allt of útkeyrð til að fara að læra. Á morgun ætla ég að baka fyrir bekkjarafmælið sem verður á laugardaginn. Ekki læri ég þá. Á laugardagskvöldið ætla ég að vera með Dreamweaver skemmtikvöld. Það fer í forgang. Æi.. pæli í þessu á morgun. Finn tíma. Ég meina... með svona hreint skrifborð er allt hægt!

Nei ég nenni því ekki.

En..

Ég er búin að baka svo mikið í kvöld að ég er að springa. Aðallega vegna þess að ég er búin að þurfa að smakka allt mjög samviskusamlega. Sérstaklega pizzu snúðana. Grrrr sleeeeef

Nú sit ég og bíð eftir að Karamellukaka Stærðfræðingsins bakist. Hélt að ég væri búin að skemma hana en eftir ég las Nönnu um daginn komst ég að því að maður bara reddar hlutunum. Það gerir líka lífið svo miklu, miklu skemmtilegra. -Auk þess held ég að það hafi bara verið allt í lagi að stífþeyta hvíturnar svona. Kitchenaid vélin mín er svo mögnuð að hún bara þeytti þetta til andskotans á meðan ég las einn tölvupóst. Og ég er ekki lengi að lesa. Og ég gleymdi mér ekki við tölvuna, þótt ég eigi það til.

Af hverju á ég ekki Kitchenaid plugin fyrir heilann á mér?

VARÚÐ! LÍFTRYGGINGAMENN, GEÐLÆKNAR OG AÐRIR SEM GETA LAGT FÓLK Á KLEPP, EKKI LESA LENGRA!

Annars finnst mér vanta svo margar tegundir af vélum í lífinu. Það vantar til dæmis ljósritunarvél sem getur ljósritað hluti. Ég stend mig í alvörunni að því að hugsa: "Æi það skiptir ekki máli þótt Doddi brjóti þennan vasa.. ég skanna hann bara og laga hann." Svo.. þegar ég fatta að vasinn er ekki ljósmynd hugsa ég: "DOH!"

Mér finnst ég líka oft þurfa að copy og paste-a hluti. Til dæmis ef mig vantar tvö hrein glös en á bara eitt, því einhver hefur ekki kveikt á uppþvottavélinni ætla ég stundum að copy-a hreina glasið og paste-a því á borðið. En svo fatta ég að það er ekki hægt. Þetta veldur mér hugarangri.

Eftir ég kíkti á Nönnu áðan komst ég að því að ég er búin að missa af viðburði ársins: Edduverðlaununum. Á meðan ég var að baka var ég að hlusta á Idol og ég er ekki í nokkrum vafa um að Bjöggi hefði gert þetta betur.

Bubbi er bara ekkert flottur þegar hann er að vera nazty. Það er hinsvegar eitthvað sem Bó gerir óðafinnanlega. Hann er bara flottari.

Annars finnst mér stöð 2 koma sterk inn í haust. Byrja á að trylla lýðinn með Þórhalli miðli sem þykist sjá dauða. Ég kaupi þetta ekki. Ég get hinsvegar ekki fært betri rök fyrir því af hverju ég trúi þessu ekki en Sverrir Stormsker gerir:

SVERRIR STORMSKER SKRIFAR:

Sýnir, vitranir, draumar, tarrotspil, kristalskúlukellingar, fylgjur, draugar, kaffibollaspámenni, stjörnuspámenni, happagripir, heilun, álfar, tröll, guð, teskeiðabeygingar, skurðgoð, andalækningar, huldufólk, reiki, orkusteinar, fljúgandi furðuhlutir, talna"speki", útfrymi, lófalestrarhryssur, miðlar.
Allt eru þetta fyrirbrigði sem trúgirnin þarfnast og gleypir ótuggin í öll mál, fyrirbrigði sem standa afskaplega djúpum rótum í vitsmunalífi heimsins, en þó sérílagi íslensku þjóðarinnar. Reyndar eiga mörg þessara fyrirbrigða það sameiginlegt með vitsmunalífi þjóðarinnar að tilvist þeirra er ekki sönnuð, en það er annað mál.

Töfrasnillingurinn mesti, Harry Houdini, vann fyrir sér á fyrstu árum sínum í galdrabransanum með því að bregða sér í gervi "alvöru" miðils og setti upp miðilsfundi út um kvappinn og kvippinn og blekkti auðtrúa skrílinn gjörsamlega uppúr bomsunum. Fyrir utan að vera þessi líka svakalega flinki blekkingarmeistari, þ.e.a.s. miðill, þá hafði hann einn kost sem afar sjaldgjæft er að finna hjá dæmigerðum miðlum: Hann var heiðarlegur, strangheiðarlegur blekkingarmeistari. Og því hætti hann fljótlega þessum óleik. Hann sagði seinna: "Fólkið var svo brjóstumkennanlegt og svo hrekklaust. Orðsendingar okkar "að handan" veittu þeim huggun, en það var ósönn huggun, ef það var þá ekki verra. Smátt og smátt varð mér ljóst hve ósæmileg svik það eru að flytja hrekklausu fólki lognar orðsendingar frá liðnum mönnum, og stundum verður það til þess að menn bíða alvarlegt tjón á sálu sinni." Svo mælti Houdini.
Nú myndu margir vitna í Stormsker og segja:

Þegar vesælt viskumegn
veldur sálarfúa
þá er huggun harmi gegn
að hafa á nóg að trúa.

En Houdini var ekki sammála svona steypu. Svo fór að hann fékk alveg uppí kok af þessari glæpsamlegu draugastarfsemi sinni og sneri algerlega við blaðinu. Hann fór á miðlaveiðar. Þessi mesti töframaður allra tíma gerði það að heilagri skyldu sinni að afhjúpa bestu og frægustu miðla samtíðar sinnar, semsé að koma prettvísinni í hendur réttvísinnar. Og hann fór létt með það. Hann kunni jú öll trikkin í bókinni. Flestir þessara afhjúpuðu roðflettu miðla lentu í grjótinu, en þar eiga þeir og aðrir fjársvikarar að sjálfsögðu heima. Houdini varð aðal ghostbuster heimsins, hann kvað niður þessa bölvuðu drauga sem kölluðu sig miðla. Ekki bara tíu eða tuttugu, heldur fleiri hundruð, reyndar hvern og einn einasta sem hann komst í tæri við.

Eftir nokkurra ára rannsóknir á dulspekilegum drullusokkum varð hann orðinn svo sannfærður um að ekki finndist EINN ekta miðill á jarðarkringlunni að hann lét þau boð út ganga að hann skildi gefa gríðarlegar fjárhæðir hverjum þeim miðli sem sannað gæti að væri gæddur dulrænum gáfum og lofaði því að hann myndi leika eftir mun betur öll þau fyrirbrigði sem talin væru af andavöldum. Miðlar, sem hafa nú aldrei slegið hendinni á móti auðfengnu fé, streymdu að úr öllum heimshornum til að vinna pottinn, mættu á svæðið með alla sína blístrandi slæðudrauga og óþolandi útfrymi í farteskinu og bjuggu til hressilegan draugang með tilheyrandi húsgagnaskjálfta og röddum að handan og öllu því leiðinda nonsensi. Og auðvitað fletti Houdini ofan af öllum þessum hræbillegu andaheimasvikahröppum og berstrípaði þá gjörsamlega og aldrei gekk potturinn út. Ekki fannst EINN heiðarlegur og sannur miðill í veröldinni.

Eftir þessa krossferð Houdinis hurfu draugagangsmiðlar og aðrir útfrymisasnar að mestu af sjónarsviðinu, semsé þessir fjölhæfu töfrabragðamiðlar, eða fjölmiðlar einsog ég kalla þá. En þarsem miðlastarsemin gefur vel í aðra hönd, enda um nótulaus viðskipti að ræða, þá hurfu náttúrulega ekki miðlarnir. Þessir gjaldmiðlar breyttu bara um taktík. Fóru að hætta að nenna að falla í trans og tala tungum og andarnir hættu að nenna að búa til skarkala og færa hluti úr stað á fundum o.s.fr. Ef við vippum okkur yfir til dagsins í dag þá má t.d. finna þessa gæa á útvarpsstöðvum og kallast þeir þá talnaspekingar og útvarpsmiðlar og tala þá fáránlegustu íslensku sem heyrst hefur utan sandkassa. Orðanotkun þessara vafasömu gúrúa ein og sér er næg ástæða til að senda þá rakleitt beint á næsta sambýli. Hér eru dæmi úr síðustu þáttum:

"Er þér illt í öllum tilfinningunum þínum?"
"Hefurðu orðið fyrir árekstri nýlega?"
"Hefurðu verið að fást við höfuðverk uppá síðkastið eða í gær?"
"Streymir venjan um þig að innanverðu?"
"Mér langar að tengja þig við móðir þína, en samt vill ég frekar tala um faðir þinn, er hann annars ekki alveg örugglega farinn?"
"Bar hann afi þinn ekki brjóst ömmu þinnar fyrir hagi?"

Svona heimspeki, eða heimskuspeki, dýrkar fólk. Það elskar þetta. En takiði eftir að öll þessi della sem ég var að vitna í er öll í spurningaformi? Blekkingarleikur miðilsins byggist nefnilega á spurningum, að fiska uppúr fólki. Sjálfur segir hann raunverulega ekki neitt heldur hagræðir bulli sínu algerlega eftir viðbrögðum og upplýsingum hins táldregna innhringjara og aðlagar vitleysuna að því sem hann nær að draga uppúr honum. Ef miðillinn röflar einhverja steypu og hittir ekki í mark þá er viðkvæðið alltaf þetta: "Mundu bara hvað ég sagði." Með þessu móti getur miðillinn alltaf þóst hafa rétt fyrir sér þó hann viti ekkert í sinn haus. Og ef hann kemst ekkert áfram með viðmælanda og nær ekki að toga neitt uppúr honum þá fer hann að tala um neikvæða orku og sambandsleysi; "við skulum prófa annan hlustanda." Eða heldur einhver óbrjálaður maður að útvarpsmiðill gæti nokkurntíma hitt naglann á höfuðið um nokkurn skapaðan hlut ef hann fengi ekki fyrst að heyra í ginningarfíflinu, aldursgreina það og kyngreina það o.s.fr. Að sjálfsögðu ekki. Ef að einhver hringdi nú inn og segði ekki orð heldur biði bara eftir fréttum að handan, (og það ætti nú að koma út á eitt ef útvarpsmiðillinn væri ekta), þá yrði miðillinn einnig kjaftstopp. Hann myndi ekki vita hvort kall eða kelling væri á línunni og hvað manneskjan væri gömul og hann færi jafnvel að spyrja einhvern gamlan afa hvort hann væri óléttur, og allt færi í steik, sem þýðir augljóslega að þetta er algjört feik.

Í dag er það hinsvegar þannig að ginningarfíflið, þ.e.a.s. innhringjarinn er allur af vilja gerður til að hjálpa miðlinum; er jákvæður og opinn og lætur honum í té allar þær upplýsingar sem hvaða meðalskussi sem er í blekkingarfræðunum ætti að geta unnið úr, en samt nær miðillinn undarlega oft að klúðra þessu sem von er. Allt er voðalega loðið og sambandið við andaheiminn mjög slæmt þegar kemur að nöfnum og borðleggjandi staðreyndum einsog t.d. að afturgangan sem sé komin á línuna sé 100% langamma innhringjarans og heiti Þorbjörg Kristjánsdóttir, fyrrum til heimilis að Rassgötu 5 á Akureyri og engar refjar með það. Nei. Þetta getur enginn miðill. Því þegar kemur að beinhörðum staðreyndum að fyrra bragði þá fer sambandið að dofna og miðillinn að heyra gasalega illa. En eftir að hann hefur dregið einhverja vofu úr innhringjaranum með spurningaflóði, þá getur hann hinsvegar haft orðrétt eftir henni ýmis nauðaómerkileg almenn skilaboð, t.d. að henni líði vel og hún segir að allt sé í gúdí fíling og að hún hafi ekkert merkilegra við tímann að gera í himnaríki en að fylgjast grannt með sinni jarðnesku famelíu og hún segir að barnabarn sitt þurfi að hætta að greiða svona mikið á sér hárið og snúast svona mikið í kringum sjálft sig og bla bla bla og bull bull bull. Þetta er hreint út sagt grátlega vitlaust.

Skilaboðin að handan eru að sjálfsögðu aldrei merkilegri en miðillinn. Því þó hann þurfi alltaf að tengja og tengja þessi líka reiðinnar býsn; tengja framhjá og tengja allt við alla og tengja alla við hitt og þetta út og suður einsog ofvirkur rafvirki, þá tengir hann aldrei eitt eða neitt. Hann bara tengir ekki. Það vantar einfaldlega alla tengingu í hann. Hann fær bara straum, - en alltaf að vísu voðalega jákvæðan straum. Jafnvel þó hann sé allur skaðbrenndur og flæktur í snúrunum þá er allt alveg obboslega jákvætt og gott. En afhverju tengja hlustendur ekki? Er virkilega ekki kominn tími til að tengja?
Svona gæti dæmigert samtal verið milli útvarpsmiðils og miðlatrúmanns:

- "Trúirðu á svona?"
- "Já, ég hlusta alltaf á þig."
- "Það kemur strax hérna vestfjarðarbær, einhver þoka, vestfirðir, eitthvað fyrir vestan. Hvern þekkirðu fyrir vestan sem er farinn? Ekki jarðneskur."
- "Ég þekki nú bara engan fyrir vestan."
- "Jú víst."
- "Neiiii, ég kannast ekki við..."
- "Jú, jújú, hár maður, hár eftir vexti, stór miðað við stærð. Ég þarf að tengja þig þarna á vestfirðina, vestfjarðarkjálkann, og ég þarf að tengja við tenginguna þarna fyrir vestan. Skilurðu Þetta?"
- "Nei, allt mitt fólk býr í Texas."
- "Takk. Texas er fyrir vestan. Kannski ekki alveg á vestfjörðum en þú skilur hvað ég á við...Veistu, það er voðalega gott að tala við þig. Þú hefur svo mikið og jákvætt orkustreymi í tilfinningunum þínum. En segðu mér með þetta Texas. Er einhver hár maður þar? Grannur? Í köflóttri skirtu?
- "Já, en ekki í köflóttri skirtu."
- "Í hverju var hann þá?"
- "Hann var í fangelsi."
- "Takk takk takk takk. Það er allt voðalega jákvætt og gott í kringum hann og honum líður voðalega vel. Nú brosir hann."
- "Já en hann er ennþá lifandi. Hann fer í rafmagnsstólinn í næstu viku."
- "...Gott. Þá er hann nú svo gott sem dauður. En hver er Gunna? Guðrún, Gunnhildur, Guðríður eða Guð-eitthvað, Guðminn almáttugur, hárið á henni er gráhært og það er eitthvað að henni í hnénu. Hún er með svona hné. Ég þarf að tengja tengja tengja tengja þig alveg gríðarlega mikið við hnéð á henni. Það er svona einsog hún sé svona með eitthvað í hnénu, liðamót eða eitthvað. Það þarf að kíkja eitthvað á það."
- Ja afi haltraði soldið og hann hét einmitt Gunnlaugur."
- "Takk takk. Konan hans kallaði hann einmitt Gunnu eftir að hún hafði séð hann að neðan. Hann biður voðalega vel að heilsa. Sendir dúndur stuðkveðjur til allra sem voru með honum á Bindindismótinu í Galtarlæk 1957."
- "Jájá."
- "Segðu mér, dóu afi þinn og amma ekki barnlaus? Áttu þau einhver börn?"
- "Jú, veistu, ég held að þau hafi átt einhver börn."
- "Nei. Nei, þau áttu engin börn. Mundu bara hvað ég sagði. Ertu sátt við mig?"
- "Já, alveg obboslega."
- "Það er gott, guð veri með þér vina mín. Og láttu þér líða vel í tilfinningunum þínum. Og hugsaðu meira um sjálfan þig. Það geri ÉG. Annars væri ég ekki að vinna við að blóðmjólka trúgjarna vanvita og hræra í tilfinningum syrgjenda og gefa læknisfræðileg ráð og beygja hegningarlög um fjársvik. Ertu sátt við mig?"
- "Já, alveg gríðarlega sátt."

Ég spyr: Hver getur verið sáttur við svona píp? Hverskonar fólk trúir á svona rugl? Hverskonar draugar eru það eiginlega sem trúa á miðla? Fyrir utan náttúrulega að þessir gjaldmiðlar hanga utaní 253. grein almennra hegningarlaga en þar stendur að noti maður sér bágindi annars manns, einfeldni hans og fákunnáttu í gróðaskyni þá varði það fangelsi allt að tveimur árum, með vaselíni og júgursmyrsli og alle græer.

Ég endurtek það sem Houdini sagði, heiðarlegi töframaðurinn sem mest vit hafði á miðlum og þeirra blekkingaraðferðum. Hann sagði, einsog áður sagði: "Smátt og smátt varð mér ljóst hve ósæmileg svik það eru að flytja hrekklausu fólki lognar orðsendingar frá liðnum mönnum, og stundum verður það til þess að menn bíða alvarlegt tjón á sálu sinni."
Þetta er rétt hjá honum. Og menn mega ekki við því að bíða alvarlegt tjón á sálu sinni vegna þess að fólk sem trúir miðlabulli hlýtur að hafa beðið alvarlegt tjón á heila sínum.

(Ísland í bítið, Stöð 2, 24. apríl 2002)

Tekið úr bókinni Hrollvekjur og Hugvekjur eftir Sverri Stormsker
hehehe... ISBN 9979955201 -fyrir Þór

Doddi var að hlæja upp úr svefni í morgun. Það er hægt að tala við hann þegar hann er sofandi. Hann sagði að hann væri að hlæja að því að það væri kall að ýta í annan kall með púða og það heyrðist plíng.

Ég er sannfærð um að ég hafi tekið rétta ákvörðun þegar ég ákvað að verða aldrei fullorðin.

Harpa kom á laugardagskvöldið að læra á Dreamweaver. Við enduðum auðvitað á að drekka bjór og kjafta langt fram á nótt. Harpa fékk mig hinsvegar til að gera svolítið sem ég hef ekki gert mjög lengi. (það mun vera bjórinn) Ég lagði fyrir hana Tarot spil.

Ég trúi ekki á Tarot spil og ég er hætt að "spá" fyrir fólki því það eru bara of margir sem taka því sem ég segi eins og heilögum sannleika. Ég kæri mig ekki um að bera ábyrgð á lífi fólks.

Það hefur líklega verið skrítin upplifun fyrir Hörpu að fá svona "spá" því með hverju spili sem ég "túlkaði" árétti ég vitleysuna og ruglið sem það er að trúa þessu.

Því after all. Það eru 72 spil í stokknum. 72 atriði sem eiga við hvern sem er hvenær sem er. Enda átti spáin mjög vel við Hörpu, eins og við var að búast.

Gott dæmi um hvernig þetta virkar er eitt spilið sem "segir" að viðkomandi subject þurfi að taka ákvörðun um eitthvað. Skv. þessu spili muntu fá "sign" til að vísa þér leiðina. Þetta minnir mig á myndina the man with two brains. Þegar Dr huffhurr spyr málverk látnu eiginkonu sinnar hvort hún hafi eitthvað á móti því að hann taki sér Kathleen Turner sem eiginkonu biður hann málverkið um sign. Allt herbergið fer á reiðiskjálf, málverkið snýst í hringi á veggnum og það heyrist "no, NO, NOOOOOOO"
Þegar þessu er lokið segir hann: "Any sign at all, I'll be on the lookout" eða eitthvað í þá veru. Sama gildir um þetta spil. Fólk þarf alltaf að vera að taka ákvarðanir um þetta og hitt og þótt eitthvað spil segi að það muni sjá eitthvað tákn sem segir því hvað það á að gera.. þá virkar þetta ekki þannig. Þetta virkar þannig að fólk mun ákveða hvað það vill gera og sjá svo tákn sem hentar þeirri ákvörðun. Svo telur það sér jafnvel trú um að einhver hafi séð þetta fyrir! Ég sé ekkert fyrir. Nema hið augljósa. Hefði getað sagt Hörpu að hún myndi sjá baðherbergið mitt. Ég vissi það um leið og ég vissi að hún ætlaði að koma með bjór.

Ég sagði henni líka að þegar ég legg spil fyrir mig fæ ég alltaf annaðhvort dauðann eða djöfulinn. Hún fór að hlæja. Svo ég lagði spil fyrir mig. Djöfullinn var spil númer 2. Segið svo að ég sé ekki göldrótt.

MÚHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA

Það er búið að senda mömmu heim. Hún er "alheil" eins og læknirinn orðaði það og sleppur við sprautur og geisla. Ég get farið í bað og hætt að vera í vondu skapi. Mér líður eins og í lokin á Simpsons þætti og veit að í næsta þætti verður allt orðið eins og það á að vera...

Í glasinu
vatn
úr tanki
tanka-vatn
það er vindur
úti
hann blæs
heyrist
úúúúúúúú

Leiðindar veður alltaf
segir bókarinn
og ég
er sammála
en segi ekkert
horfi á vatnið
og finn
ég þarf að pissa

Í gærkvöldi eldaði ég rosalega gott lambakjöt sem fjölskyldan úðaði í sig og slóst um síðustu bitana. Ég vann og borðaði síðasta bitann, enda með steikarhnífinn. Hinir áttu aldrei séns og fengu sér meiri kartöflur.

Eftir matinn bakaði ég Sólskinsköku með karamellukremi og þegar hún var tilbúin fórum við í heimsókn til mömmu sem var að koma heim af spítalanum. Hún táraðist þegar hún sá kökuna og blessaði mig í bak og fyrir. Við vorum ekki lengi að klára kökuna. Maður ætti kannski að baka tvöfalda uppskrift næst?

Ég horfði á As good as it gets á meðan ég var að elda og baka í gær og verð að segja að mér finnst myndin ekki eins góð og mig minnti að hún væri. Kannski er ekki nóg að hlusta..

En hvað ef lífið mitt er As good as it gets? Er það nóg? Hvað er nóg?
Þessum spurningum og mörgum öðrum verður svarað í næsta þætti af Soap. Or not.

Af hverju sýnir engin sjónvarpsstöð S.O.A.P? Why? Mér fannst það brill þættir og eftir ég sá reruns af Dallas efast ég ekki um að mér myndi finnast Soap skemmtilegt þrátt fyrir elli.

Mér finnst svo grátlegt að ég þekki engan sem á Sledge Hammer complete. Þýðingin hans Guðna Kolbeins er alveg frábær. Það eru þættir sem er hægt að horfa endalaust á. Og Black Adder. Og Fawlty Towers. Og Frasier. Og Bottom. Og AbFab. Hverju er ég að gleyma?

Tóti er lagstur í pest. Við ætluðum að halda matarboð í kvöld en þar sem ég læsti Tóta inná baði í sóttkví, og hef ekki gesta baðherbergi, varð ég að hringja í einn matargestinn sem bara tók að sér að halda matarboðið. Tóti var dauðfegin að geta tekið sæng sína úr baðkarinu og fært sig í sófann.

Ég og krakkarnir fórum í matarboð og ég er gjörsamlega að springa ég er svo södd. Við fengum rosalega góðan indverskan rétt með nan brauði og það er langt síðan ég hef borðað svona mikið. Sá svo eftir því þegar ég sá eftirréttinn því ég var svo södd að ég gat rétt torgað einni sneið.

Ég komst að því að Nóna er nú ekki alveg útskrifuð í háttvísi þegar hún lét komment eins og: "Já þetta er bara furðu gott kjöt" eins og hún hafi búist við einhverjum viðbjóði, eða þegar dýrindis terta var borin á borð og Nónu boðin sneið sagði hún: "Nei ég ætla að sjá hvort Doddi getur borðað þetta, þá ætla ég að prufa"...

Á leiðinni út í bíl sá ég norðurljós en þau voru gufuð upp þegar ég ætlaði að sýna krökkunum þau, svo ég keyrði upp í Öskjuhlíð með þau til að sýna þeim en þar var of skýjað til að sjá nokkuð. Oh well.. við förum bara seinna.

Doddi var næstum búin að snúa sig úr hálslið þegar hann sá stjörnurnar á himninum þegar við vorum komin heim en svo þurfti hann skyndilega að pissa, svo skyndilega að hann vildi pissa út í næsta runna. Ég sagði að hann gæti nú vel haldið í sér þangað til við kæmum inn, sem hann gerði, en á leiðinni upp stigann spurði hann mig hvort bunan myndi ekki stinga sig ef hann pissaði á stingurunnann...

Nú eru krakkarnir komnir upp í rúm, Tóti er í sófanum og ég.. er búin að fara í extra víðu joggingbuxurnar mínar því ég borðaði í alvörunni yfir mig.

Hér gefur að líta niðurstöður síðustu könnunar en ég lét hana vera uppi þangað til ég varð sátt við niðurstöðuna.

Á að banna tölvupóst á vinnustöðum?

Já banna allan tölvupóst
20.0%

Banna rusl sendingar starfsfólks
26.7%

Nei banna ekkert
53.3%

total votes: 15

Þegar ég var á leiðinni heim áðan leið mér svo furðulega. Ég var glöð, þakklát, hissa og ég skammaðist mín. Og svo þegar ég kom heim varð ég furðu lostinn, hissa, glöð og fegin.

Og nú er ég semsagt þakklát, glöð, furðu lostinn, fegin, hissa og ég skammast mín.

Þetta er furðulegur kokteill.

Þegar ég kom heim áðan magnaðist þotuhreyfilshljóðið sem þvottavélin okkar gefur frá sér þegar hún er að vinda með hverju þrepi á leiðinni upp. Tóti er að þvo, hugsaði ég, ætli hann sé að skána af pestinni?

Þegar ég opnaði útidyrahurðina átti ég von á að sjá draslið og ruslið sem var út um allt þegar ég fór út fyrr í kvöld á síðasta fund námskeiðisins sem ég er á en í stað ruslsins var ekkert rusl. Ekkert drasl. Ekkert uppvask. Ekkert óhreint tau. Engir krakkar vakandi. Bara kalt kók í ísskápnum, kyrrð og ró.

Dásamlegt. Ef ég væri ekki orðin svona emotionally stable hefði ég líklega fengið taugaáfall og brostið í grát. Hefði fengið massíft kvíðakast sem óöryggi mitt í þessum aðstæðum hefði framkallað og væri nú á leiðinni í leigubíl upp á slysó. Í staðinn kyssti ég Tóta og sagði honum hvað fundurinn var góður og las fyrir hann lokaverkefnið mitt. Svo fékk ég mér kók í glas og settist við tölvuna. Ég var næstum búin að gleyma mér.. en svo mundi ég eftir að segja Tóta hvað mér hafi fundist gott að koma heim þegar allt er svona hreint.

Ég velti því fyrir mér hvort ég ætti að fara í bað. Freyðibað jafnvel...

Ég náði einu af takmörkum mínum í lífinu í kvöld og framvegis verður þetta dagurinn sem ég fékk púsluspilið Romantic town í pósti, alla leið upp að dyrum.

Þótt ég hafi keypt þetta púsluspil á ebay.de varð ég mjög hissa þegar lagleg hnáta frá Póstinum kom með pakkann því ég keypti þetta fyrir rúmum mánuði síðan. Hélt satt að segja að viðkomandi aðili hefði stiffað mig á þessum díl.
Púsluspilið er frá árinu 1985. Já, 85, það er rétt. Fokking 18 ára gamalt! Djöfull er það scary.
And it's mine, mine, MINE!

Unbefuckingbeleavable!!

Þegar dyrabjallan hringdi svaraði Nóna dyrasímanum. Þegar hún sagði: "ha" datt mér í hug að þetta væri pósturinn.. fékk sting í magann en þorði ekki að vona. Svo.. þegar Nóna sagði: "þetta er pósturinn með pakka fyrir Önnu", þá VISSI ég að þetta var pósturinn með pakka fyrir Önnu! Með þessar upplýsingar var ég dead cert. Því ef hún hefði sagt: "Þetta er pósturinn með sendingu til Önnu hefði ég slökkt á öllum rafmagnstækjum og læst mig og krakkana inná baði í hálftíma. Jafnvel lengur. Alveg þangað til ég var viss um að pósturinn væri farinn. Hótunarbréfin frá Intrum hræða mig svona mikið. hehehe glætan.

[smelltu á myndina hér að ofan til að sjá allt púsluspilið]

Ég var búin að plana að púsla þetta um jólin en nú er ég ekki viss um að ég geti beðið svo lengi. Það reynir á festu mína og styrk. Ég þarf að finna "UNAGI!"

Í kvöld gáfumst við Tóti einnig upp á Stöðvar 2 straffinu og fengum okkur áskrift. Og ég tel mér trú um að ég muni púsla þetta um jólin..

Reyndar vorum við síðast í áskrift af Stöð 2 s.l. mars. Jú.. ég ætti að geta þraukað þetta.

Rosalega finnst mér þetta orð, púsla, ljótt.

Tóti er í bíó að sjá Kill Bill. Ég var að horfa á Pulp Fiction byrjunina. Er orðin svo leið á þeirri mynd, eða.. ég er ekki beint leið á henni. Mér leiðist bara Biblíukvótið.

Við Tóti vorum að horfa á myndina Confessions of a dangerous mind í gær. Nema hvað.. klukkan hálf þrjú rankaði ég við mér í sófanum og bað Tóta um að koma upp í rúm, því ég var sofnuð. Ég skreyddist upp í rúm og var sofnuð áður en hausinn datt á koddann.

Þegar við vöknuðum í dag kláruðum við að horfa á myndina.

Þessi mynd er um manninn sem fann upp djúpu laugina, eða the dating game, ásamt mörgum öðrum game shows. Hann hafði beautiful mind.

Í lokin segir hann að hann hafi fengið hugmynd að þætti sem á að heita The old show. Í þættinum eru þrír gamlir menn. Þeir fá allir hlaðna byssu. Svo fara þeir yfir ævi sína. Rifja upp drauma, vonir og þrár og sá sem skýtur sig ekki í hausinn að lokum, vinnur. Hann fær ísskáp í verðlaun.

Það sem mér finnst scary er að ég held að fólk myndi horfa á þennan þátt. Það eina sem heldur aftur að gerð svona þáttar er að það væri lögbrot. En hvað ætli það sé langt í að The Running man eða The old show verði að veruleika?

George Clooney leikstýrir þessari mynd og sannar að sumir eru ekki bara flottir.. þeir eru talented líka.

Intolerable Cruelty. Hvað skal segja...

Þetta er la la mynd, færi betur að horfa á í vídeói en á breiðtjaldinu. Clooney er alltaf flottur og Zetan líka. Geoffrey Rush er æði. Hefði viljað sjá meira af honum.

Það verður að segjast, þessari mynd til varnar, að ég hafði high hopes. Það veit sjaldan á gott. Hún uppfyllti ekki væntingar mínar en er langt frá því að vera ömurð eins og Grandma's House.

Simpson áhugamenn og fíklar geta í þessar mynd barið Mr Burns augum, in the flesh, og séð óheppnasta astmasjúkling sögunnar. Ræðan á N.O.M.A.N. fannst mér pathetic og langaði að gubba.

Coming up... ég hlakka til að sjá Calendar Girls og Love Actually

Rétt í þessu hringdi systir mín og reyndi að drepa mig. Hvernig gerði hún það? Hún sagðist ætla að gefa mér námskeið þar sem mér yrði kennt að sauma flíkur úr loðfeldum. Ég get ekki einu sinni komið inn í búðina hjá Eggert Feldskera án þess að fá ofnæmi, hvað þá saumað úr þessum óþverra.
Þegar ég minnti hana á þessa fötlun mína hló hún miklum og djúpum Dr. Evil hlátri en svo kom á hana hik... "djö.. það þýðir þá ekkert að gefa þér eitthvað loðið um hálsinn í jólagjöf?"

Nei. Það þýðir ekkert.

En ég fór að spá... ég er með ofnæmi fyrir öllum óekta skartgripum og ég er með ofnæmi fyrir loðfeldum. Maðurinn minn hefur ekki efni á að gefa mér skartgripi því þeir verða helst að vera úr gulli og ef ég verð einhverntíman rík get ég ekki klæðst pelsum. ÞAÐ er intolerable cruelty!

Leiðinlegasta mynd sem ég hef séð á ævinni er án efa Grandma's House, eða Grandmother's house, eins og hún hét þegar hún var sýnd í Laugarásbíó á sínum tíma.

Það er saga á bak við það af hverju við blaðamaðurinn fórum á þessa mynd. Það var þannig að hann valdi alltaf hvaða myndir við fórum á í bíó. Af hverju? Jú, þegar ég valdi myndina var hún oftast leiðinleg.

Einn daginn ákváðum við að fara í bíó og ég stóð föst á því að ég ætti að velja myndina. Tók ekki annað í mál. Ég valdi Grandmother's House. Blaðamaðurinn glotti og sagði "sure".

In my defence þá hélt ég að þetta væri virkilega gorí mynd og þar sem mér fannst gott þegar ég gat látið blaðamanninn "passa" mig fannst mér upplagt að fara á þessa mynd. Plaggatið gaf mér þá von að ég yrði yfir mig hrædd og þyrfti mikla pössun.

Staðreyndin var sú að við hefðum líklega orðið hræddari við að reyna að búa til bernaisesósu en að horfa á þessa mynd. Þetta er verst leikna, ömurlegasta, minnst spennandi mynd sem ég hef séð á ævinni og þá er ég hvorki að ýkja né ljúga.

As a result fékk ég ekki að velja mynd næstu 10 árin. Nú er ég hinsvegar orðin þrítug og eins og afi úlfur sagði alltaf: "Þú skilur þetta þegar þú ert orðin þrítug", þá skil ég þetta núna. En furðulegt nokk... það var ég sem valdi Intolerable Cruelty.

Kannski "fæ" ég að velja næst þegar ég verð fertug...

Áströlsku runnabörnin mín eru öll komin út í glugga. Frumkvöðlarnir (græðlingarnir sem ég setti út í glugga til að athuga hvort þeir myndu lifa) eru ennþá á lífi og gott ef ekki góðu lífi.

Það svínvirkar að toppa græðlingana og ég þakka Margréti fyrir ráðleggingarnar. Minnstu áströlsku einstaklingarnir eru að vísu að þorna upp en það verður bara að hafa það. Survival of the fittest og allt það. Auk þess hef ég ekkert við fimmtíu svona plöntur að gera.

Annars er hérna mynd af uppáhalds blóminu mínu ever. Þetta er Hoya Carnosa, þessi klassíska, og ég er búin að eiga hana síðan mamma gaf mér hana þegar ég flutti að heimann sautján ára gömul.

Fyrstu sjö árinn óx þessi planta ekki neitt, (afleggjarinn var ca 7 cm stór) hún var eins og steingervingur í pottinum því hún var alltaf eins. Svo.. eitt árið.. fór hún að vaxa. Og hún hefur ekki hætt síðan. Pottinn, sem hún er í, smíðaði ég þegar ég fann engan flottan háan pott á viðráðanlegu verði.

Um daginn var ég stödd í byggingu og út í glugga fann ég svona blóm, greinilega komið til ára sinna. Ég spurði tvær konur sem stóðu við blómið hvort þær vissu eitthvað um hvernig það hefði komist þangað. Kom í ljós að önnur þeirra plantaði því og setti það þarna árið 1987, minnti hana. Ég spurði hvort ég mætti fá afleggjara og hún sagði: "Já, en þú verður að stela honum. Þú ert með leyfi frá mér til að stela honum".

Svo ég gerði það. Þegar ég var viss um að engin væri að horfa, stal ég afleggjara af blóminu.

Ætli ég sé þá orðin glæpamaður? Ætli konan sem sagði að ég yrði að stela honum sé sek um að hvetja aðra til glæpaverka?

Hmmmmm

Mamma sagði mér stuttu seinna að það væri reglan að maður þyrfti alltaf að stela afleggjurum af blómum, því annars vaxa þeir ekki. Þetta á við Hoya blómið hér að ofan sem hún gaf mér afleggjara af sjálf. Hann óx ekki fyrr en eftir sjö ár. Ætli þetta sé universal regla?

Ég er saumakona. Ég sór þess dýran eið fyrir löngu síðan að ég myndi aldrei sauma föt aftur. Ég tek þetta loforð alvarlega og geng þessvegna iðulega í rifnum fötum.

Vetrarjakkinn minn er með götóttum vösum, eins og flestir aðrir jakkar sem ég á. Ég kalla þetta "djúpa" vasa því þeir ná inn í fóður. Ekkert að því svosem og alltaf gaman að athuga hvað finnst í fóðrinu þegar ég nenni að tékka á því. Ég hef oft fundið fúlgur fjár í fóðrinu á jökkunum mínum mér og öðrum svöngum fjölskyldumeðlimum til mikillar ánægju.

Í tvær vikur hef ég hinsvegar fundið fyrir einhverju hörðu þegar ég fæ mér sæti í þessum jakka og rétt áðan ákvað ég að tékka á hvað þetta er sem ég sting mig í rasskinnarnar á í hvert sinn sem ég hlamma mér niður einhverstaðar.

Það tók mig u.þ.b. 20 sekúndtur að veiða þennan hlut úr fóðrinu og sjá, það var kveikjari.

Ég er sem sagt búin að vera í bráðri lífshættu því í þessar tvær vikur hef ég verið að drepast úr vindgangi og geri fátt annað en að prumpa daginn út og daginn inn.

Ég er búin að bjarga lífi mínu í dag og það tók mig innan við mínútu.

Annars minnti þetta mig á martröðina sem ég fékk í nótt. Mig dreymdi að við hjónin værum alveg hætt að tala saman nema á nýju alþjóðlegu tungumáli. Við fretuðum saman.

Maður verður aldrei samur eftir sumar martraðir.

Annars er þetta með rifnu fötinn ekkert mál. Nema þegar maður er goin' commando og er með bilaðan rennilás...

Gat verið að það væri skýring á því af hverju það rignir alltaf um helgar! Það er vegna þess að fimm daga vikunnar fyllum við (mannfólkið) andrúmsloftið af mengun sem safnar utaná sig vökva og rignir niður um helgar.

Mér finnst nú samt skárra að það sé ástæða fyrir því að það rignir svona oft um helgar en að halda að þetta sé bara whim í veðrinu...

Ég þurfti að taka erfiða ákvörðun í kvöld en held að ég hafi valið rétta kostinn. En hver veit svo sem hvað er rétt?

Hann var góður, en það er orðið soldið síðan.

Að horfa á hann hjá Leno er eins og að horfa á Frank Sinatra í 24. kombakkinu hans... þegar hann titraði og skalf á sviðinu.. gleymdi textanum...

Skelfilegt þegar fólk kann ekki að hætta.

Í framhaldi af afleggjarapælingunni minni í gær þá hef ég þungar áhyggjur af afleggjaranum sem ég fékk af þessu blómi um daginn. Ég fékk hann nefnilega gefins.

Ef Alan hefur rétt fyrir sér þá mun þessi afleggjari drepast innan tíðar þar sem hann er ekki stolinn. Ó mig auma!

Annars var ég að hringja í blómabúðir, fyrir svolitlu síðan, til að athuga hvort afbrigði af Hoya blómum væru til sölu. Því miður átti engin svona blóm en ég talaði við konu í Garðheimum sem mundi eftir gamalli konu sem safnaði Hoya blómum og átti víst heilmikið safn.

Því miður vissi hún ekki hvað gamla konan hét eða hvort hún væri á lífi. Ég hefði sko ekkert á móti því að koma í heimsókn til hennar.

Samtals töldu 29 manns sig vita hvað sveittur júmbó er.

3 sögðu að það væri: Fíll eftir aerobik æfingu

23 sögðu að það væri: Hamborgari frá Júmbó hitaður í örbylgjuofni

2 sögðu að það væri: Pulsa úr sjoppunni Júmbó í Skipholtinu

og 1 var viss um að það væri: Sláninn úr bókinni Gúmmi Tarzan

Meirihlutinn hafði þetta rétt. Sveittur júmbó er hamborgari frá Júmbó hitaður í örbylgjuofni.

Þegar ég var í Bandaríkjunum á sínum tíma dró "mamma" mín þar mig á keramik námskeið. Ég smitaðist af áhuga hennar og fór að mála keramik eins og ég ætti lífið að leysa.

Þegar ég kom heim hélt á áfram þótt úrvalið hér á klakanum væri dapurlegt miðað við úti. Ég fékk smám saman leið á að mála keramik, enda megnið af þessu dóti forljótt.. það sem ekki er forljótt er rándýrt.

Þó ég væri hætt að mála keramik átti ég fullt af litum og penslum til þess arna sem ég vissi ekki hvað ég átti að gera við. Ég vildi samt ekki henda þessu svo ég pakkaði öllu dótinu í hentugan plastkassa með loki og setti upp í skáp.

Í hvert sinn sem ég flyt velti ég því fyrir mér hvort ég eigi nú ekki að losa mig við þetta dót en niðurstaðan er alltaf sú að ég hola þessu inní skáp einhverstaðar, sem betur fer.

Í vetur fann ég, í Blómaval, á útsölu flotta blómapotta nema þeir voru ógeðslega ljótir á litinn. Ungbarna-niðurgangs-grænir. Ég keypti þrjá, fór heim og málaði þá. Nú eru þeir flottir bæði í laginu og á litinn.

Þegar ég tók að mér verkefni nýlega við að búa til dúkkur velti ég því fyrir mér hvað ég ætti að nota fyrir augu, nef, munn o.s.frv. Þegar ég fattaði að keramiklitirnir mínir eru taulitir líka voru öll mín vandamál leyst.

Ég kem aldrei til með að mála keramik aftur, en ég veit að ég á eftir að nota þessa liti til að mála nánast allt annað en það sem ég skil ekki er.. hvaða forsjálni það var að hola þessum litum ekki niður í geymslu, því þangað hefði ég aldrei nennt að ná í það.

Ég þarf að kynna mér vúdú. Veit einhver um vefslóð þar sem ég get séð spells og svoleiðis?

Búin að vera svo ógó dugleg síðustu daga að ég yrði ekki hissa þó ég fengi Fálkaorðuna um jólin og þegar klukkan slær fimm, á eftir, ætla ég að kaupa mér kók, sækja Dodda og Jóhönnu, fara heim og slappa af.

Sem er lygi. Ég ætla að halda áfram að vera svona ógó dugleg eins og ég er búin að vera...

Ég var að hlusta á Stevie Wonder, sem mér finnst rosalega góður.

Hann er tónlistarmaður sem fær mig til að brosa. Það er samt ein minning sem ég á við lag sem hann syngur sem gerir mig leiða. Það er Ebony and Ivory.

Eins og flest börn átti ég uppáhalds ömmu. Hún er ennþá uppáhalds amma mín þó að hún sé búin að vera dáin í nokkur ár. Ég bjó með mömmu og pabba í kjallaranum hjá henni og afa þegar pabbi og mamma voru að koma undir sig fótunum mér fannst himneskt að fara í heimsókn til ömmu og afa. Amma var heimavinnandi og hún átti hið fullkomna heimili, að mínu mati. Allt var á sínum stað. Í stórri skúffu inní eldhúsi var macintosh dós sem var alltaf full af kexi og á eldhúsborðinu var skál með pralín bróstsykurmolum. Hún átti servíettur sem voru svo fínlegar að það sást í gegnum þær og hún bjó til besta mat í heimi.

Að koma til ömmu var alltaf eins og að koma heim. Hún var virkilega góð við mig. Seinna, fór hún að vinna í vörumarkaði. Hún kunni ekki að keyra og fór alltaf í strætó í vinnuna. Það gerði mikið fyrir ömmu að fara út á vinnumarkaðinn. Hún eignaðist vinkonur í konunum sem voru að vinna með henni sem héldu tryggð við hana löngu eftir að hún var hætt að vinna úti.

Amma var smart og mjúkir pakkar frá ömmu voru alltaf vel þegnir. Einu sinni kom hún heim frá útlöndum með kúrekastígvél á mig sem ég gekk í þangað til þau voru orðin svo lítil að það var kvalræði að klæða sig í þau. Hvað ég man eftir þessum kúrekastígvélum...

Ömmu fannst gaman að hlusta á ABBA og country tónlist. Hún hnýtti flugur og elskaði að veiða. Eitt af því skemmtilegasta sem við gerðum saman var að fara að veiða og það er alveg sama hvað ég reyni að búa til samloku með eggjum.. þær verða aldrei eins góðar og hún gerði þær.

Ég sá enga galla í fari ömmu. Í mínum barnsaugum var amma mín fullkomin.

Ég man ekki hvað ég var gömul þegar ég sat í eldhúsinu hjá henni, að borða kleinur og mjólk, þegar Ebony and Ivory byrjaði að hljóma í útvarpinu. Þetta var uppáhalds lagið mitt á þessum tíma og ég fór að syngja með við eldhúsborðið. Þegar lagið var búið settist amma hjá mér og sagði að hún væri ekki sammála því sem þeir Paul og Stevie væru að syngja um. Ég varð svo hissa. Ég sagði að mér þætti allir ættu að vera jafnir þótt fólk væri ekki allt eins á litinn. Hún sagði mér að henni þætti það ekki vera rétt.

Þetta fannst mér hræðilegt. Þarna var amma mín, þessi dásamlega kona, að segja eitthvað sem mér fannst ljótt!

Ég held að ég hafi grafið þennan atburð á rykföllnum stað í heilanum því ég bara vildi ekki vita þetta, aðallega vegna þess að ég var ekki sammála ömmu og mér fannst hún ekki hafa rétt fyrir sér.

Lífið hélt áfram. Amma hélt áfram að vera yndisleg og ég hélt áfram að líta upp til hennar.

Svo dó amma.

Mér fannst við öll fátækari þegar amma dó. Ég var lengi í afneitun. Trúði því ekki að hún væri ekki þarna... á sínum stað.. heima. Að baka kleinur og hnýta flugur.

Ég kvaddi ömmu fjórum árum eftir að hún dó. Þá hafði ég aldrei farið að heimsækja leiðið hennar en ákvað að fara þegar ég var að keyra Jóhönnu í afmælisveislu í Mosfellsbæ. Þegar Jóhanna var komin í afmælið keyrði ég í kirkjugarðinn í Mosó og fann leiðið hennar. Þennan dag brast eitthvað í mér þegar ég las nafnið hennar á krossinum og ég gat loksins viðurkennt fyrir mér að hún var farin og það var rosalega sárt. Ég grét og grét við leiðið hennar.

Mér finnst Stevie Wonder frábær og hann fær mig til að brosa. En ég spila ekki Ebony and Ivory.

Ég er orðin aumingjabloggari. Hef ekkert að segja.

Fannst rétt að láta vita af þessu.

Ég hef rosalega gaman af flottum töskum en ég hef þó aldrei almennilega kunnað að nota þær. Töskurnar mínar fyllast venjulega af rusli.

Sumar konur eru eins og Mary Poppins.. eiga litla pena tösku en í henni er allt. Og þá meina ég allt. Frá first aid kitti til hárþurrku.

Mín taska inniheldur akkúrat núna:

2,387.- krónur
Kvittun frá Ikea upp á 420 krónur (rammi)
Kvittun frá Essó Ægissíðu upp á 715 krónur (kók, prins og camel)
Kvittun frá Shell Birkimel upp á 710 krónur (kók, chupa chubb sleikjó x2 og camel)
Kortaveski með debetkorti og kredit-debetkorti
Estee Lauder spegill
Plokkari
Blár miði með tækniupplýsingum
litlir post-it merkimiðar í átta litum
nikótíntyggjó
eitt extra white tyggjó sem er orðið svart af elli
naglaþjöl
Sony cd-merkipenni
kúlupenni
4 kveikjarar
1 gloss
camel pakki með 3 sígarettum
lyklakippa með sex lyklum
lyklakippa með tveimur lyklum
bíllykill

Ég á langt í land.. er ekki einu sinni með plástur! Gæti nú samt brennt fyrir með kveikjara...

Annars er ég ennþá í hálfgerðu sjokki. Ég var að fatta hver Jónas R er og komst að því í gærkvöldi að Stöð 2 er drasl. Horfði þess vegna á skjá einn.. eða hlustaði á meðan ég var að vinna í verkefninu mínu.

Queer eye for the straight guy. Mér finnast það skemmtilegir þættir og hef komist að því að draumamaðurinn minn er fimm hommar. Magnað. Ég myndi samt ekki vilja búa með þessum mönnum.. meira horfa á þá í sjónvarpinu...

Jónas R á að stjórna Viltu vinna milljón. Hverjum datt það nú í hug?

Ég hef ekki horft svona mikið (horft/hlustað) á sjónvarp síðan ég veit ekki hvenær. Á móti kemur að ég hef ekki kveikt á tölvunni minni dögum saman. Nú fer reyndar að líða að seinni stigum verkefnisins sem fer allt fram í tölvu svo ég verð í góðum gír í blogginu þá. Auk þess sem ég get blurtað því out hvað ég er búin að vera að gera þegar þetta er tilbúið.

Í dag eru afhent vefverðlaun Vefsýn.

Doddi: Ertu komin heim?
Anna: Já
Doddi: Af hverju ertu komin heim svona snemma?
Anna: Af því ég þarf að afhenda verðlaun í kvöld og þarf að líta vel út. Það tekur tíma...

Og leikar fóru svona:

Besta afþreyingarvefurinn:

hugi.is

Besti einstaklingsvefurinn:

bjorn.is

Besta útlits- og viðmótshönnun:

nikitaclothing.com

Besti fyrirtækjavefurinn:

vinbud.is

Besti íslenski vefurinn:

tonlist.is

Þetta var nú allt gott og blessað. Það gleymdist að vísu að segja Valgerði að hún myndi ekki afhenda verðlaunin fyrir besta íslenska vefinn og þegar ég kom til hennar, til að afhenda verðlaunin, hélt aumingja konan að ég væri vinningshafi og tók í höndina á mér og óskaði mér til hamingju.
"Takk", sagði ég, "það er ég sem afhendi þessi verðlaun" og Valgerður hrökklaðist til baka.

Ef ég hefði verið spurð fyrir viku síðan hvort ég ætti einhverntíman eftir að taka fram fyrir hendurnar á Iðnaðar- og viðskiptaráðherra Íslands hefði ég sagt nei. Sannar að engin veit sína ævi fyrr en öll er...

Til hamingju allir, ég er rokin út.. á fund.

Á morgun er Halloween og ég hef ákveðið að halda upp á Halloween í ár. Ég er búin að bjóða nokkrum krökkum í heimsókn og við ætlum að baka hryllings-piparkökur og horfa á Casper the friendly ghost.

Allir verða í grímubúningum auðvitað. Var að spá í að vera Catwoman en sé ekki fyrir mér að ég geti bakað mikið með þessar klær...

Ah.. tek bara hanskana af rétt á meðan...

Tóta hnerrar á blogginu sínu eins og alki á þurrafylleríi, sem er ekki skrítið, enda er hún að gefa út bók um jólin og ég get ímyndað mér að sé mikið álag sem því fylgir. Ég fæ reyndar ekki séð hvernig mat á verkum annarra getur verið staðreynd á einn eða annan hátt, en það er önnur saga. Bók Tótu er um Rut Reginalds.

Rut þessi hefur verið í viðtölum hjá glanstímaritum og gert upp ævi sína þar, oftar en einu sinni, ef ég man rétt. Hún hefur barist við að halda í a.m.k. einn kastara sviðsljóssins og það hefur tekist með naumindum. Linda P hefur hinsvegar alltaf verið meira og minna í sviðsljósinu og "alveg fyrirhafnarlaust". Ég man t.d. eftir því þegar lögreglumaður átti að hafa sparkað í rassinn á henni.. það var fjallað um það í nánast öllum fjölmiðlum þrátt fyrir að engin bók væri væntanleg um líf hennar og störf.

Mér finnst það sannarlega vera frétt ef Linda, eigandi Baðhússins, hefur uppgvötvað líkamsrækt á efri árum. Fólk sem ekki sér íróníuna í þeirri frétt ætti að láta kanna tengingarnar uppí haus, but then again.. húmor er ekki öllum gefin.

Persónulega þekki ég hvorki Lindu né Rut en af því sem ég hef heyrt og séð finnst mér Linda hafa spilað vel úr sínum spilum þrátt fyrir áfengissýki og önnur vandamál. Samanborið við Jónínu Ben er Linda vissulega viðskiptajöfur. Hún á allavega ennþá sitt veldi og þarf ekki að kenna öllum karlmönnum jarðarinnar um að hún hafi misst eitt né neitt og er búin að takast á við sjálfa sig. - Virðist vera. Kannski kemur annað í ljós í bókinni.. who knows.

En eigum við að leggja spilin á borðið? Það sem Rut þarf að gera til að fá eins mikla athygli og Linda er að vinna Miss World, stofna fyrirtæki sem gengur vel, eiga marga ríka kærasta og ekki alla í einu, vera drukkin og til almennra vandræða in public (og þá helst eftir að fólk er farið að vera með á nótunum hver hún er), fara í meðferð og vinna í sjálfri sér, flytja erlendis og byrja nýtt líf.

Annars á ég hvorki eftir að lesa Lindu P bókina né Rut bókina. Ég geymi ævisögurnar fyrir elliheimilið. Eitthvað verður maður að hafa að gera þegar maður er komin þangað ef ég verð ekki löngu dauð úr reykingum eða kartöfluáti.

Ég vona að Rut bókin seljist vel, og efast ekki um að hún sé vel skrifuð og átakanleg. Gefur Lindu P örugglega ekkert eftir. Linda P er bara frægari. That's all.