Sunnudagur, 28. september 2003
Ég er svo hjartanlega sammála Nönnu að það hálfa væri nóg en ég er komin í svo brjálað skap eftir að hafa rifjað upp það sem pirraði mig einna helst (og pirra er ekki alveg nógu sterkt orð yfir þetta) þegar ég átti dóttur mína að ég bara get ekki orða bundist og ÞARF AÐ FÁ ÚTRÁS!
Hvað er betra en að fá útrás á blogginu sínu? Ég bara spyr. Ég finn hvernig stóísk ró mun færast yfir mig um leið og ég er búin að ná þessu út úr systeminu.
Fyrir ykkur miðaldra karlmenn sem lesið síðuna mína þá er best ég segi það bara hreint út. Þið munuð aldrei fæða börn. Þessvegna skulu þið ímynda ykkur eftirfarandi:
Það hefur bíll keyrt á þig. Þú ert klesstur upp við vegg og finnur ekki fyrir fótunum á þér með húddið á bílnum lengst inn í maga. Þú ert að drepast úr kvölum, augljóslega, og þegar læknir kemur á svæðið til að hjálpa þér kemur hann með lítið útvarp sem hann setur á húddið á bílnum og kveikir á því.
Á meðan tækniliðið er að klippa burtu brotin úr líkama þínum og þú kvelst eins og þú hefur aldrei kvalist áður, ekki einu sinni þetta skipti sem þú bremsaðir of fast á hjólinu og fórst beint á stöngina, nei þetta er versti sársauki sem þú hefur nokkurtíman upplifað og þú átt jafnvel von á að þetta sé þitt síðasta. Enda finnst þér þú literally vera að slitna í sundur!
Á meðan all of this is going on færðu að hlusta á:
"og þetta var lagið bla bla með bla bla sem giftist bla bla í sumar á ströndinni undan Miami. Það var nú skemmtilegt. Næst ætlum við að heyra í söngkonu sem hefur gert það gott í Evrópu eftir að hún tók þátt í bla bla bla bla bla bla bla bla bla"
Ég gat ekki talað þannig að fólk skildi mig og það eina sem ég þráði var að einhver slökkti á helvítis útvarpinu.
Hei! Mér líður miklu betur.