Mánudagur, 15. september 2003
Þegar ég var lítil sá ég mynd í sjónvarpinu um Dracula. Það var þá sem ég ákvað að gerast Vampíra þegar ég yrði stór. Þegar ég hinsvegar komst að því að Vampírur eru ekki til hrundi veröld mín og ég hef ekki ennþá fundið neitt sem mig langar að verða eins mikið og mig langaði að verða Vampíra.
Því let's face it. Ísland er fyrirheitna land Vampírunnar á veturna þegar sólin skín í örfáa klukkutíma á dag. Ég bý við kjöraðstæður þótt ég þyrfti að flytja eitthvað annað á sumrin. Ég var líka búin að fatta að ef ég ætlaði að verða rík yrði ég að lifa rosalega lengi. Helst bara vera eilíf því mér gengur svo illa að spara.
Í gegnum tíðina hefur dálæti mitt á Vampírum orðið til þess að ég hef kynnt mér frægar mennskar "Vampírur"; Vlad Tepes, Elizabeth Bathory og Gilles de Rais.
Þessi þrenning samanstendur af kolklikkuðu hyski sem var langt frá því að vera ódauðlegt. Það var hinsvegar svo grimmt og sjúkt að eðlilega dró fólk þá ályktun að um væri að ræða verur ekki af þessum heimi. Það sem mér finnst svipa mest til Vampírisma við þessi þrjú er að Elizabeth drakk blóð og baðaði sig upp úr því í þeirri trú að við þetta myndi hún ekki eldast. En hún var ekki Vampíra. Ruglið sem gengur á í hausnum á sumu fólki...
Það er soldið sorglegt að þessu fólki sé ruglað saman við Vampírur því ég held að Vampírur séu hvorki geðsjúkar né morðingjar. Það er jú ekki morð ef fórnarlambið er lifandi dautt.. er það? Auk þess þarf að bíta þrisvar til að "drepa" og það gerir maður bara við menn eins og Jude Law.. hehehe nammi namm! Mér finnst aristókrata scenarioið í Dracula cool og held að hann hafi bara verið soldið oft í vondu skapi. Auk þess sem hann er gjörsamlega að springa úr kynþokka. What do you know.. þá er hann auðvitað ekki til. Classic.
Þar sem ég er hvorki grimm né morðingi mun mín ekki verða minnst sem Vampíru. Ég hef lítinn áhuga á að drekka blóð. Mig hryllir við tilhugsunina. Það er hinsvegar eitthvað mjög svo erótískt við það að bíta einhvern í hálsinn. Mátulega fast...