Þegar ég var lítil var ég ekki með ofnæmi fyrir dýrum. Þá var ég með ofnæmi fyrir blómum. Ef ég kom inn í blómabúð entist ég í ca 5 mín og þá varð að hlaupa með mig út því augun í mér voru sokkin og ég gat varla andað.

Þegar ég var lítil átti ég nefnilega kött. Hún hét Kalla Kisuljóns. Ég elskaði þennan kött meira en nokkuð annað og hún kúrði uppí rúmi hjá mér og malaði á hverri nóttu. Ég hef líklega lært þetta af henni, að mala. Systrum hans pabba fannst hljóðið sem ég gaf frá mér svo sætt að þær kepptust við að strjúka á mér hárið því ég malaði þegar mér leið vel og mér leið einmitt vel þegar þær struku á mér hárið.

Kalla var mikill veiðiköttur og þrátt fyrir bjöllu um hálsinn þá gekk henni mjög vel að veiða fugla og mýs sem hún færði að fótum okkar með mikilli viðhöfn. Þetta fór eitthvað í taugarnar á mömmu. Sérstaklega fór þetta í taugarnar á henni þegar Kalla hafði dregið fugl inní stofu og slegist við hann þar svo það var fiður út um allt og fuglslík undir sófa. Þetta pirraði mig lítið því mér þótti svo vænt um Köllu, auk þess töluðu pabbi og mamma alltaf um að þau væru blönk.. má ekki borða fugla?

Hún nennti alltaf að leika við mig og klóraði mig aldrei, ekki einu sinni þegar ég fór í störu við hana. Hún var góður vinur. Það hefur líklega pirrað mömmu soldið líka að það varð auðvitað að jarða alla fuglana í garðinum. Sem betur fer var bakgarðurinn ekkert rosalega skipulagður og hentaði því vel til að jarða fugla í. Það var jarðaför hjá okkur einu sinni í viku að meðaltali.

Í hvert skipti sem Kalla veiddi fugl var hún skömmuð og lokuð inní þvottahúsi. Það fannst mér leiðinlegt og stalst oft í heimsókn til hennar í þvottahúsið þrátt fyrir allar köngulærnar sem höfðu sitt fasta aðsetur þar. Ég eyddi ófáum ánægjustundum með Köllu í þvottahúsinu hjá köngulónum.

Eitt skipti sem við mamma komum heim voru fjaðrir út um allt. Á ganginum, baðherberginu og stofunni og undan sófa heyrðist skrítið kvak. Kalla var í árásastellingum úti á gólfi og starði undir sófann. Þegar hún sá okkur varð hún skömmustuleg og fór að þvottahúsdyrunum. Mamma lokaði hana inni. En undir sófa var ekkert lík, bara vængbrotið fuglsgrey.

Mamma bjó til spelkur á fuglinn úr íspinnaspýtu og ég var send út til að veiða orma. Við hjúkruðum fuglinum þangað til hann gat flogið út um stofugluggann en þá var Kalla löngu farin út um þvottahúsgluggann því ekki nennti hún að eyða fleiri dögum þar inni. Skiljanlega. Ef bara köngulærnar hefðu tekið hana til fyrirmyndar.

Ég var eyðilöggð þegar Kalla skilaði sér ekki og grét og grét. En svo kom Kalla. Hún hafði farið að breima og var kettlingafull.

Þegar Kalla fékk léttasótt var eitthvað að og engir kettlingar komu. Mamma fór með Köllu til dýralæknis sem sagði að hún væri gengin með framyfir og hún þyrfti hjálp svo hann gaf henni sprautu sem átti að framkalla fæðingu. Við vorum sendar heim með hana og áttum að búa okkur undir fæðingu.

Ég hef sjaldan verið eins hrædd og þennan dag því Kalla var greinilega mjög kvalin. Þegar við komum heim setti mamma Köllu í hjónarúmið og viti menn.. stuttu eftir að við komum heim fæddist andvana kettlingur. Svo fæddist annar kettlingur sem var á lífi og sá þriðji var á lífi líka. Eftir að hafa fætt þrjá kettlinga missti Kalla sóttina aftur og kvaldist nú helmingi meira en áður. Mömmu stóð ekki á sama og hringdi í ljósmóður sem bjó í næsta húsi. Hún kom og hjálpaði síðasta kettlingnum í heiminn en hann var varla með lífsmarki, mamma blés í hann líf.

Kalla var hin hressasta daginn eftir og passaði vel upp á kisurnar sínar þrjár. Sá sem hafði fæðst fyrst og var andvana var grafinn út í garði hjá öllum fuglunum. Ég var heilluð af þessum litlu blindu hnoðrum og lék við Köllu og börnin hennar en svo auglýstu pabbi og mamma þau einhverstaðar og ókunnugt fólk kom og fór með þá. Við Kalla vorum ekki sáttar við það en fengum litlu um þetta að ráða.

Ég átti góðar stundir með Köllu eftir þetta en svo varð hún veik og einn morguninn þegar ég vaknaði lá engin Kalla við hliðina á mér. Þegar ég spurði mömmu hvar hún var sagði mamma að Kalla hefði orðið fyrir bíl og dáið. Ég var óhuggandi lengi á eftir. Ég veit núna að Kalla var orðin mjög veik og mamma og pabbi fóru með hana til dýralæknis að láta svæfa hana. Ég held að það hafi verið rétt ákvörðun hjá þeim að segja mér að hún hafi orðið fyrir bíl því ég hefði aldrei fyrirgefið þeim hitt. Ég hefði ekki haft skilning á því hvað hún var veik því hún leit ekki út fyrir það.

Til að hressa mig við var fengin annar köttur á heimilið sem hét Perla. Perla var leiðinlegasti köttur sem ég hef nokkurtíman hitt. Hún varð fyrir bíl í alvörunni og dó. Ég var fegin að þurfa ekki að hafa hana fyrir augunum meir. Reyndar varð öll fjölskyldan fegin, svo leiðinleg var hún. Kannski ekki skrítið.. það hlýtur að hafa verið erfitt að vera kötturinn sem átti að koma í stað Köllu Kisuljóns.

Stuttu eftir að Perla dó breyttist ofnæmið mitt eins og hendi væri veifað. Skyndilega þoldi ég blóm en ekki ketti. Kannski var Perla svona óþolandi að ég fékk líkamlegt kattaróþol við að þekkja hana. Hver veit.

Var að skoða gamlar myndir. Ótrúlega mikið af minningum sem ein mynd getur lífgað við...

| anna | 20:44 |

comments

Og ertu enn með ofnæmi fyrir köttum?
Ég er þeirrar skoðunnar að ungabörn sem sofa frá fæðingu á kodda með tveimur köttum og einum hundi losni við að fá ofnæmi og kvef til lífstíðar.
Á einn lítinn af ofnæmisættum sem búið hefur við þetta atlæti og er nú liðlega þriggja ára. Honum hefur aldrei orðið misdægurt, fær aldrei kvef og ég man ekki eftir að hann hafi fengð hita yfir 38 gráður. Missir ekki dag úr leikskóla vegna veikinda, hvaða pestir sem hafa verið þar í gangi.
Begga

Nr. 1 | posted by: Begga | 22.09.2003 | 0:02:47 | [+] |

Já ég er ennþá með bráðaofnæmi fyrir köttum. Ég hef verið lögð inn á spítala vegna þessa ofnæmis nærri dauða en lífi svo ég held að það sé útséð með að ég get aldrei átt kött aftur. Eins sorglegt og það er.

Nr. 2 | posted by: anna | 22.09.2003 | 9:19:39 | [+] |

Mjög mannleg saga, full af tilfinningum, og eftirsjá.
Vá hvað við vorum ekki í contact við hvor aðra í gamla daga. 'Eg man ekki eftir að hafa heyrt þig ever tala um kattareign þína? Já þú ert full of surprizes. Þú manst bara eftir að taka lyfin þín áður en þú kemur til mín í vatn næst.

Nr. 3 | posted by: þóra m | 24.09.2003 | 2:59:43 | [+] |

Var að setja inn sönnun þess að ég svaf með Köllu kisuljóns upp í rúmi og endaði samt með bráðaofnæmi fyrir köttum. Þetta hefði kannski endað öðruvísi ef ég hefði verið með tvo ketti og hund, það er möguleiki!

Nr. 4 | posted by: anna | 26.09.2003 | 23:02:07 | [+] |