 |
|
|
|
 |
Ilmurinn
Fimmtudagur, 04. september 2003
Þegar manni er illt í maganum, kalt, óglatt og með hita þá er ekkert meira hressandi en að liggja undir sæng í þægilegum sófa og horfa á Sex and the city. Fallegar konur og vandamál þeirra. Böööö djöfuls lygi. Það er ekkert gaman að horfa á fallegar konur og vandamál þeirra þegar manni er kalt, óglatt og með hita. Ég er búin að reyna að púsla en mér er of kalt til þess. Ég er búin að reyna að horfa á sjónvarpið, en ég sofna alltaf. Er ég orðin gamalmenni? Líftryggingin mín var samþykkt. Ég hljóma greinilega ekki óglöð í síma. Magnað. Finnst reyndar magnað að nokkur hafi viljað líftryggja mig með þessa bólu á nefinu. Ég fékk fræin sem ég pantaði um daginn. Ég er búin að planta þeim í mold. Gerði það á þriðjudagskvöldið. Á miðvikudagsmorgun spurði Doddi mig hvort eitthvað væri búið að vaxa í moldinni. Hann spurði mig líka í morgun og líka þegar hann kom heim úr leikskólanum í dag. En það hefur ekkert vaxið í þessa tvo daga nema mögulega vanlíðan mín. Þar sem ég er búin að liggja mikið ýmist sofandi eða í móki hef ég lítið gert annað en að hugsa. -Þ.e. þegar ég er í hálf-vakandi-móki. Og ég hef velt því fyrir mér af hverju í andskotanum ég er að panta mér þetta fræ. Af hverju langar mig svona í þessa plöntu? Why? Ég veit af hverju. En á ég að segja frá því? Það eina sem mig vantar er nafn. Nafn á dagmömmu sem ég var hjá í stuttan tíma þegar ég var líklega 5 ára. Hvað gerir maður þegar maður þarf nafn á dagmömmu sem maður var hjá sem barn? Maður hringir í mömmu. Lot of good that did me... Var það þessi sem bjó í bla bla bla? Eða sú sem bla bla, nei þú varst nú bara í nokkrar vikur þar, en þessi sem var í breiðholtinu? Nei þú varst svo miklu eldri þá... Ég hef líklega verið í pössun hjá öllum dagmömmum á stór Reykjavíkursvæðinu! Ekki furða að ég sé veik. Að hugsa sér allar pestirnar sem ég hef komist í tæri við um ævina! Þegar mamma var búin að telja upp yfir 10 dagmömmur stoppaði ég hana af og sagði henni að þetta skipti ekki máli. Þetta var smá útúrdúr og not to worry.. ég hef bælt niður allar þessar dagmömmuminningar fyrir utan Öllu í Kópavogi sem píndi alla krakka til að borða brauð með mysing og breiðholtskonuna sem nennti ekki að reima skóna mína fimm sinnum á dag þegar ég var fjögurra ára svo hún læsti mig úti eitt skiptið sem ég dinglaði á bjöllunni hennar til að biðja hana um að reima svo ég myndi ekki detta þegar ég var að hlaupa um og leika mér með hinum krökkunum. Hún sagði mér að hún ætlaði ekki að hleypa mér inn og ég yrði að gera þetta sjálf. Ég settist á tröppurnar og hugsaði málið. Svo fór ég að reyna að finna út úr hvernig maður reimar skó. Nokkrum klukkutímum seinna fann ég út úr þessu og hef reimað skóna mína sjálf ever since. Því miður hafði engin kennt mér að gefa fokk merki því ekkert hefði verið meira viðeigandi að gefa dagmömmunni næst þegar ég sá hana. Þetta er gott dæmi um vanþakklæti mitt því after all... það má segja að konan hafi kennt mér að reima skó! Það er hinsvegar ein minning um dagmömmu sem yljar mér um hjartaræturnar ég bara man ekki hvað hún heitir. Hún átti heima í Kópavogi og leyfði mér að borða fisk án tómatsósu ólíkt því sem gerðist á dagheimilum Kópavogs þar sem Vals tómatsósulíki var sullað samviskusamlega á allan fisk. Allir áttu að fá eins og þó maður bæði fallega um að fá að sleppa tómatsósuviðbjóðinum fékk maður disk með eplamauki með rauðum matarlit og kekkjum. Að maður hafi ekki skitið rauðu er ótrúlegt. Nei þessi kona var yndisleg og hún átti yndislega dóttur sem ég lék mér við og við urðum bestu vinkonur í þann stutta tíma sem ég fékk að vera í pössun hjá þessari konu. Og þá komum við að plöntunni. Þessi kona átti svona plöntu. Hún var í stóra stofuglugganum sem snéri í suður og hún ilmaði svo vel að stundum fengum við stelpurnar leyfi til að taka nokkur blöð og setja í flösku með vatni og búa til ilmvatn. I shit you not.. þetta var gott ilmvatn. Og mig langar í svona ilmvatn. Ekki til að bera á mig. Ekki til að selja. Því það er einmitt þegar maður er lítill og blár og óglatt og veikur sem gæti verið gott að hafa svona ilmvatn því þá getur maður lokað augunum og farið aftur um eins og 27 ár... 27 ÁR! Sjís.. ég er gamalmenni... | anna | 23:50 |
comments
Ekki myndi ég þora að hafa líftryggingu ef ég byggi með Tóta. Nr. 1 | posted by: Organistinn | 5.09.2003 | 2:05:27 | [+] |
|
