Þriðjudagur, 23. september 2003
Í morgun lá ég sofandi uppí rúmi. Doddi lá sofandi uppí sínu rúmi. Fyrirmyndarmannverurnar dóttir mín og eiginmaður voru farin á fætur og Tóti gargaði til skiptis á mig og Dodda að koma á lappir.
Eftir smá tíma bar hann Dodda sofandi uppí til mín en það er besti hluti morgunsins, að kúra við Dodda rétt áður en við ákveðum að vakna. Með þessum áþreifanlega hætti varpar hann allri ábyrgð á mig og ég veit að þegar Doddi er komin upp í rúm til mín er það mitt hlutverk að vekja hann og á hverjum morgni reyni ég að finna auðvelda lausn á þessu því Doddi er eins og ég: átakanlega morgunsvæfur.
Í morgun, þar sem ég lá og kúrði við Dodda, fékk ég snilldarhugmynd. Í gærkvöldi bakaði ég meira af súkkulaðibitakökum eftir að krakkarnir voru farnir upp í rúm. Doddi læddist hinsvegar fram þegar hann fann köku ilminn og ég lofaði honum að hann mætti fá eina köku þegar hann vaknaði daginn eftir.
Ég hvíslaði þessvegna létt í eyrað á Dodda sem lá við hliðina á mér steinsofandi: "Doddi, ætlar þú ekki að fá þér köku þegar þú vaknar?"
Aldrei fyrr hef ég séð annað eins. Hann glennti upp augun og spratt fram úr rúminu eins og stálfjöður og bókstaflega hljóp fram. Mikið vildi ég óska að eitthvað gæti gert mig svona viljuga til að vakna. Verst að það væri þá helst eldsvoði eða heimsendir.
Korteri seinna drattaðist ég á fætur og fann Dodda liggjandi makindarlega í sófanum kjamsandi á súkkulaðibitaköku. Hvar vorum við tuttugu mínútum seinna? Upp í sófa með sæng... að sjálfsögðu.