Mánudagur, 01. september 2003
Á leiðinni heim eftir langt ferðalag sá ég mynd af Ted Danson á strædóskýli, með fullan munninn að slefa Cheerios og hugsaði: Hva.. er Ted Danson orðin formaður "I hate Cheerios and I'm not afraid to show it" klúbbnum?
Þegar Tóti sagði mér að þessi mynd er bara alls ekki af Ted Danson heldur Síra Pálma Mattíassyni hugsaði ég: "Hjúkk að við bárum gæfu til að láta einhvern annan prest en Pálma gifta okkur". (for the record.. þá kom Pálmi aldrei til greina, hefur alltaf fundist maðurinn lame)
Er það ekki soldið glatað að keyra með börnin sín á götum borgarinnar og segja: "Krakkar! Sjáiði myndina af manninum sem er að slefa á strædóskýlinu? Þetta er presturinn sem gifti mig og pabba ykkar! Oh.. það var svo hátíðleg athöfn".
Hvernig er hægt að vera svona mikið sellout og ætlast til að vera tekin trúanlega sem Guðs-maður? Mér er sama um hina sem kunna ekki mannasiði í þessari auglýsingu. Íþróttafólk verður víst að lifa á einhverju. Það er eins víst og sú staðreynd að mig hefur aldrei fyrr langað minna í Cheerios. Meira að segja börnin báðu bæði um Cornflakes þegar við vorum að versla í gær. Já.. mikill er máttur auglýsinga...