Fimmtudagur, 25. september 2003
Fyrir sex árum síðan var ég að vinna á saumastofu og til að dreifa leiðum huganum hlustaði ég religiously á gufuna, allt nema eftirmiðdagstónanna eða hvað það er kallað. Þoli ekki svona píanóglamur. Eitt af því sem hélt mér gangandi var útvarpssagan.
Af þeim útvarpssögum sem ég hlustaði á samhliða því að rekja upp rennilása og sauma nýja í, var saga um konu sem veikist af krabbameini og dóttur hennar. Ég er gjörsamlega búin að gleyma hvað sagan heitir og þigg með þökkum ábendingar. Sagan er skrifuð af dótturinni og upplifun hennar á aðstæðunum og ég hef aldrei fyrr áttað mig á kvölunum sem bæði sjúklingurinn og aðstandendur ganga í gegnum þegar einhver veikist svona alvarlega.
Ég man ekki hvað þessi bók tók margar vikur í flutningi en ég lifði mig svo inní atburðarrásina að í lokin var ég óstarfhæf úr sorg. Ég óskaði þess að ég þyrfti aldrei, aldrei að horfa upp á neinn sem mér þykir vænt um fara í gegnum það helvíti sem geislameðferð er.
Það lítur út fyrir að engin hafi verið við þennan dag. Annaðhvort það.. eða ég óskaði mér ekki nógu fallega.