Á leiðinni heim eftir langt ferðalag sá ég mynd af Ted Danson á strædóskýli, með fullan munninn að slefa Cheerios og hugsaði: Hva.. er Ted Danson orðin formaður "I hate Cheerios and I'm not afraid to show it" klúbbnum?

Þegar Tóti sagði mér að þessi mynd er bara alls ekki af Ted Danson heldur Síra Pálma Mattíassyni hugsaði ég: "Hjúkk að við bárum gæfu til að láta einhvern annan prest en Pálma gifta okkur". (for the record.. þá kom Pálmi aldrei til greina, hefur alltaf fundist maðurinn lame)

Er það ekki soldið glatað að keyra með börnin sín á götum borgarinnar og segja: "Krakkar! Sjáiði myndina af manninum sem er að slefa á strædóskýlinu? Þetta er presturinn sem gifti mig og pabba ykkar! Oh.. það var svo hátíðleg athöfn".

Hvernig er hægt að vera svona mikið sellout og ætlast til að vera tekin trúanlega sem Guðs-maður? Mér er sama um hina sem kunna ekki mannasiði í þessari auglýsingu. Íþróttafólk verður víst að lifa á einhverju. Það er eins víst og sú staðreynd að mig hefur aldrei fyrr langað minna í Cheerios. Meira að segja börnin báðu bæði um Cornflakes þegar við vorum að versla í gær. Já.. mikill er máttur auglýsinga...

Hjón sitja hjá ráðgjafa á ættleiðingastofu og eru að leggja fram gögn.

Maðurinn sem tekur við gögnunum spyr þau: "hva.. hvar fengu þið þetta giftingarvottorð?
Í Cheeriospakka?"

Það eru fleiri en Michael Jackson sem leita til mín í neyð. Rétt áðan hringdi í mig virtur framkvæmdarstjóri hér í bæ og sagði mér að hann væri í vandræðum. Hann var með lag á heilanum en þar sem hann er gjörsamlega laglaus og mundi ekki textann þá gæti hann ekki fundið út hvaða lag þetta var.

Hann gat gefið mér "You.. I'm so in love with you" sem hann var sannfærður um að væri hluti af textanum. Ég bað hann um að syngja þennan part fyrir mig.

Við skulum átta okkur á því að við erum að tala um fullkomlega laglausan mann. Hann þurfti þess vegna að syngja: "You.. I'm so in love with you" fimm sinnum þegar ég fattaði... "whatever you want to do.. is all right with me. You make me feel so brand new... I want to spend my whole life with you.
(dró andann)
Oh baby let's.... let's stay together..... Loving you whether, whether... times are good or bad, happy or sad"

I rule.

Þess má geta.. á meðan ég var að syngja í símann.. sat Tóti í sófanum og hristi hausinn.

Þegar manni er illt í maganum, kalt, óglatt og með hita þá er ekkert meira hressandi en að liggja undir sæng í þægilegum sófa og horfa á Sex and the city. Fallegar konur og vandamál þeirra. Böööö djöfuls lygi. Það er ekkert gaman að horfa á fallegar konur og vandamál þeirra þegar manni er kalt, óglatt og með hita.

Ég er búin að reyna að púsla en mér er of kalt til þess. Ég er búin að reyna að horfa á sjónvarpið, en ég sofna alltaf. Er ég orðin gamalmenni?

Líftryggingin mín var samþykkt. Ég hljóma greinilega ekki óglöð í síma. Magnað. Finnst reyndar magnað að nokkur hafi viljað líftryggja mig með þessa bólu á nefinu.

Ég fékk fræin sem ég pantaði um daginn. Ég er búin að planta þeim í mold. Gerði það á þriðjudagskvöldið. Á miðvikudagsmorgun spurði Doddi mig hvort eitthvað væri búið að vaxa í moldinni. Hann spurði mig líka í morgun og líka þegar hann kom heim úr leikskólanum í dag. En það hefur ekkert vaxið í þessa tvo daga nema mögulega vanlíðan mín.

Þar sem ég er búin að liggja mikið ýmist sofandi eða í móki hef ég lítið gert annað en að hugsa. -Þ.e. þegar ég er í hálf-vakandi-móki. Og ég hef velt því fyrir mér af hverju í andskotanum ég er að panta mér þetta fræ. Af hverju langar mig svona í þessa plöntu? Why?

Ég veit af hverju. En á ég að segja frá því? Það eina sem mig vantar er nafn. Nafn á dagmömmu sem ég var hjá í stuttan tíma þegar ég var líklega 5 ára. Hvað gerir maður þegar maður þarf nafn á dagmömmu sem maður var hjá sem barn? Maður hringir í mömmu. Lot of good that did me...

Var það þessi sem bjó í bla bla bla? Eða sú sem bla bla, nei þú varst nú bara í nokkrar vikur þar, en þessi sem var í breiðholtinu? Nei þú varst svo miklu eldri þá...

Ég hef líklega verið í pössun hjá öllum dagmömmum á stór Reykjavíkursvæðinu! Ekki furða að ég sé veik. Að hugsa sér allar pestirnar sem ég hef komist í tæri við um ævina! Þegar mamma var búin að telja upp yfir 10 dagmömmur stoppaði ég hana af og sagði henni að þetta skipti ekki máli.

Þetta var smá útúrdúr og not to worry.. ég hef bælt niður allar þessar dagmömmuminningar fyrir utan Öllu í Kópavogi sem píndi alla krakka til að borða brauð með mysing og breiðholtskonuna sem nennti ekki að reima skóna mína fimm sinnum á dag þegar ég var fjögurra ára svo hún læsti mig úti eitt skiptið sem ég dinglaði á bjöllunni hennar til að biðja hana um að reima svo ég myndi ekki detta þegar ég var að hlaupa um og leika mér með hinum krökkunum. Hún sagði mér að hún ætlaði ekki að hleypa mér inn og ég yrði að gera þetta sjálf. Ég settist á tröppurnar og hugsaði málið. Svo fór ég að reyna að finna út úr hvernig maður reimar skó. Nokkrum klukkutímum seinna fann ég út úr þessu og hef reimað skóna mína sjálf ever since. Því miður hafði engin kennt mér að gefa fokk merki því ekkert hefði verið meira viðeigandi að gefa dagmömmunni næst þegar ég sá hana. Þetta er gott dæmi um vanþakklæti mitt því after all... það má segja að konan hafi kennt mér að reima skó!

Það er hinsvegar ein minning um dagmömmu sem yljar mér um hjartaræturnar ég bara man ekki hvað hún heitir. Hún átti heima í Kópavogi og leyfði mér að borða fisk án tómatsósu ólíkt því sem gerðist á dagheimilum Kópavogs þar sem Vals tómatsósulíki var sullað samviskusamlega á allan fisk. Allir áttu að fá eins og þó maður bæði fallega um að fá að sleppa tómatsósuviðbjóðinum fékk maður disk með eplamauki með rauðum matarlit og kekkjum. Að maður hafi ekki skitið rauðu er ótrúlegt.

Nei þessi kona var yndisleg og hún átti yndislega dóttur sem ég lék mér við og við urðum bestu vinkonur í þann stutta tíma sem ég fékk að vera í pössun hjá þessari konu. Og þá komum við að plöntunni. Þessi kona átti svona plöntu. Hún var í stóra stofuglugganum sem snéri í suður og hún ilmaði svo vel að stundum fengum við stelpurnar leyfi til að taka nokkur blöð og setja í flösku með vatni og búa til ilmvatn.

I shit you not.. þetta var gott ilmvatn. Og mig langar í svona ilmvatn. Ekki til að bera á mig. Ekki til að selja. Því það er einmitt þegar maður er lítill og blár og óglatt og veikur sem gæti verið gott að hafa svona ilmvatn því þá getur maður lokað augunum og farið aftur um eins og 27 ár...

27 ÁR! Sjís.. ég er gamalmenni...

I'm easely amused Prufa Sibbie!!

[uppfært] Ég held að mér sé að batna!

Ég hef haft áhyggjur af því að ég sé orðin kleppsmatur. Stundum.. seint á kvöldin.. heyri ég raddir.. mjög lágværar raddir.. ég heyri ekki hvað þær segja... sem betur fer.. því kannski segja þær mér að stökkva niður af svölunum. Eða worse.. ná í hníf...

Í viku hef ég haft af þessu þungar áhyggjur en ekki þorað að segja lifandi manni frá þessu. Hver vill heyra raddir? Og hversu glataður geðsjúklingur er maður þegar maður greinir ekki hvað raddirnar segja? Kannski eru þær með lottótölurnar!

Það er mynd á vídeóleigum landsins með einn mest óspennandi titil sem hugsast getur; The Shipping News. Myndin er hlaðin góðum leikurum, m.a. Kevin Spacey, Judi Dench, Rhys Ifans, Cate Blanchett og Julianne Moore. Síðast en ekki síst.. þessi mynd er góð. Hún er svo góð.. að þótt þú sért að horfa á NARC með kryppildinu honum Jason Patrick og að sofna... þá vaknarðu ef þú bara slekkur á NARC og setur The Shipping News í tækið.

Ég bið lesendur afsökunar ef þetta eru old news. Ég er ekkert rosalega up to date þegar kemur að fréttum.

Þetta gerðist einmitt í gær. Tóti fór að ná í vídeó fyrir veiku elskuna sína og kom heim með NARC og The Shipping News. Við byrjuðum á að horfa á NARC. Ég byrjaði að geispa fimm mín inní myndina og eftir 20 mín var ég á að gæla við þá hugmynd að fara uppí rúm... klukkan 11... hélt ég væri svona þreytt.. uppgefin.. eftir allan svefninn þann daginn...

Skyndilega spurði Tóti hvort við ættum að kíkja frekar á The Shipping News. Við skiptum um mynd og fimm mín inn í The Shipping News var ég hætt að geispa.

Þegar við vorum búin að horfa á The Shipping News í 20 mínútur kom klósettpása... svo við settum á pásu. Á meðan Tóti fór á klósettið heyrði ég raddirnar aftur og þegar hann kom af klósettinu var ég farin að sjá fyrir mér spennitreyju og prósakk í skammtastærðum sem heimilislæknar fá ekki að skrifa út.

Þú getur þess vegna ímyndað þér léttirinn þegar Tóti sagði "Hvaða helvítis raddir eru þetta?" þegar hann hlammaði sér niður í stólinn. Ég spratt upp undan sænginni í sófanum og horfði á hann. Ég veit ekki hvernig ég var á svipinn en það hlýtur að hafa verið mjög expressive því samstundis áttaði hann sig á því að hann sig á því hversu miklu máli það skipti mig að hann heyrði þetta líka og við fórum að skellihlæja.

En hvaða raddir voru þetta? Hvaðan komu þær? Hver var að ofsækja okkur?

Það tók mig ekki langan tíma að finna út úr því.. þegar ég var búin að fá staðfestingu á að ég var ekki orðin endanlega klikk fór ég að leita að sorsinum. Jú. Raddirnar voru í RUV sem virðist vera endanlega gengið af göflunum i frekju og yfirgangi og neitaði að hætta að gefa frá sér hljóð þótt sjónvarpið væri ekki stillt á RUV. Ah.. ekkert við þessu að gera hugsaði ég og við héldum áfram að horfa á myndina.

En þar sem þessi mynd inniheldur ekki stöðuga æsingartónlist og byssubardaga heyrðist stundum óþægilega mikið í RUV á meðan við vorum að reyna að horfa á The Shipping News. Það tók mig korter.. en þá spratt ég upp.. reif vídeótækið fram úr skápnum og tók loftnetið úr sambandi.

Þannig kvað ég niður RUV drauginn þegar ég horfði á The Shipping News sem fjallar einmitt um mann sem kveður niður sína drauga og kemst að því að það er hægt að lækna brotna menn. Ég ætla horfa á hana aftur.

[Update]
Tóti vissi allan tímann að þetta var sjónvarpið! Gaslight.. anyone!?!

Ég hef risið úr rekkju og ætla að fara á bíó í kvöld. Úhú!

Þegar ég vaknaði í morgun spurði Doddi mig hvort fræin væru byrjuð að vaxa og þegar ég fór til að sýna honum að þau væru ekki byrjuð að vaxa kom í ljós að 16 fræ eru byrjuð að spíra af þessum 30 sem ég plantaði. ÚHÚ! Góð lykt og gamlar minningar commin' right up!

Ég reyndi meira að segja að taka myndir af þeim en þau eru ennþá of lítil til að þau festist á pixel. Enda á ég bara svona pocket cameru. Ekki nógu gott súmm til að taka skýra mynd af sandkorni. Verð samt að segja að þessi camera er ein besta fjárfesting mín á þessu ári. Digital er snilld.

Ég er veik. Ég er mjög veik ung kona. Svo veik að áðan, þegar ég vaknaði upp við hroðalegan hósta, fór ég til læknis sem skoðaði mig og komst að því að ég er með heiftarlega kinnholusýkingu sem mun líklega draga mig til dauða. Ekki í alvörunni.. mér á bara eftir að finnast ég vera að deyja á meðan þetta er að ganga yfir.

Já.. best að taka fram að ég er búin að vera reyklaus í rúma viku núna. Vei. -Bara til að fá ekki hate-comment frá anti reykingarmönnum sem kenna reykingum um allt sem illa fer. Eins og kinnholusýkingu og hósta. Og for the record þá er súrefnisupptakan hjá mér alveg í besta lagi og lungun blettalaus svo ég virðist hafa sloppið fyrir horn...

Læknirinn skrifaði upp á sýklalyf fyrir mig og sagði mér að ég yrði orðin góð af kinnholusýkingunni, ef ég væri dugleg að taka lyfin mín, eftir þrjá daga. Verð að segja að eftir samskipti mín við þennan lækni er ég öll önnur. Þ.e. ég hef aftur trú á að ég muni lifa eðlilegu lífi einhvertímann í nánustu framtíð.

Það getur hinsvegar ekki talist eðlilegt karma að fá fyrst magapest og svo kvef og kinnholusýkingu. Það eina jákvæða í þessu öllu saman er röddin.

Um daginn, í vinnunni, hringdi í mig viðskiptavinur sem hefur nokkrum sinnum þurft nauðbeygður að eiga við mig samskipti og þá oftast í gegnum tölvupóst. Hann hefur því aðeins kynnst "Ágæti viðskiptavinur" Önnu og "Ef þú hlýðir ekki skaltu hafa verra af" Önnu. Hann hélt að ég væri þurr og leiðinleg. Þetta fékk hann staðfest þegar hann hringdi í mig.

Hann sagði mér í mesta bróðerni að ég væri stofnanaleg í símann. Stofnanaleg. Auk þess sagði hann að ég væri með djúpa rödd en samt ekki bassi. Hjúkk. Hver vill vera skrækur?

En ég er með stofnanalega rödd. Og svo gef ég fólki leiðbeiningar inn með teskeið. Oh well.. flestir taka þessu smá-skammta-hand-mati mínu fegins hendi þar sem ég tala oft framandi tungum þegar ég er í vinnunni. Reyndar finnst mér alveg frábært að vera með stofnanalega rödd. Það sannar að practise makes perfect.

Núna hinsvegar er djúpa röddin mín orðin rám. Ég er með hálfgerða Whisky rödd og gæti líklega hrætt fastakúnna sem hringja í mig til að vita af hverju póstþjónn virkar ekki þegar honum er vísað á IP tölu eða af hverju AXFR fæst ekki í prófunum eða af hverju nafnaþjónninn þeirra verður að vera rétt skráður í DNS eða hvað reverse nslookup er eða af hverju viðkomandi getur ekki opnað póstinn sinn. Öllum þessum spurningum get ég svarað nema þeirri síðustu. Þar er yfirleitt vandamál á ferðinni sem á sér rætur að rekja einhverstaðar á milli stólsins sem viðkomandi situr á og lyklaborðsins sem hann er að nota. Ég vísa þessu fólki eitthvað annað. En röddin í mér hljómar eins og í temptress og auk þessa er ég forfallinn daðrari og á það sameiginlegt með Nigellu að daðra við allt sem hefur púls.

Ég lít líka alveg ljómandi vel út þessa dagana fyrir utan glansandi og daufleg augu þá er húðin á andlitinu slétt og mjúk og gráa reykingarslikjan er horfin. Ef ég væri ekki komin með sár í kringum nasirnar eftir endalausar snýtingar gæti ég sagt að ég hefði aldrei litið betur út. En því miður veldur stöðugur hósti og höfuðverkur því að röddin ráma fær ekki að njóta sín frekar en heilbrigða húðin mín.

Ég ætlast hinsvegar til þess að vera alveg pestalaus langt fram á næsta ár eftir að hafa tekið þessar tvær í röð. Djöfuls leiðindi.

Að lokum komst ég að því áðan að það er ekkert Apótek opið á næturnar á stór Reykjavíkursvæðinu. What's up with that? Lifum við ekki á 21. öldinni? Er engin samkeppni í þessum geira? Er ég eina manneskjan á Íslandi sem þarf að kaupa sér Pektólín klukkan tvö að nóttu? Ég bara spyr...

Ég náði loksins ásættanlegri mynd af Ástralska runnanum sem ég er að rækta. Myndin er í stærðinni 1:1.

Ingó:
Það þýddi ekkert að nota skannann.
Snúran nær ekki.

Veit einhver um einhvern sem vill selja bókina
"Mannkynssaga og Íslandssaga 2" ?

Djöfull er ég reið.

Ég var í bíó að sjá myndina The Magdalene Sisters. Kannski er það bara ég sem er big softie en ég sver að ég hef ekki þurft að berjast svona mikið við tárin á leiðinni út úr bíó síðan ég fór að sjá Cinema Paradiso.

Var vælandi af allt öðrum ástæðum á þeirri mynd og var ekkert reið. Meira.. hamingjusöm.

Af tillitsemi við fólk eins og mig voru ljósin ekki kveikt eftir sýninguna heldur fengu áhorfendur að ganga niðurlútir að dyrunum og as luck would have it.. þá var rigning.

Ég ætla ekki að skrifa um þessa mynd. Ég get það ekki.

En ég get gefið henni stjörnur

Johnny Cash

Fæddur 26. febrúar 1932
Dáin 12. september 2003

Þegar ég var lítil sá ég mynd í sjónvarpinu um Dracula. Það var þá sem ég ákvað að gerast Vampíra þegar ég yrði stór. Þegar ég hinsvegar komst að því að Vampírur eru ekki til hrundi veröld mín og ég hef ekki ennþá fundið neitt sem mig langar að verða eins mikið og mig langaði að verða Vampíra.

Því let's face it. Ísland er fyrirheitna land Vampírunnar á veturna þegar sólin skín í örfáa klukkutíma á dag. Ég bý við kjöraðstæður þótt ég þyrfti að flytja eitthvað annað á sumrin. Ég var líka búin að fatta að ef ég ætlaði að verða rík yrði ég að lifa rosalega lengi. Helst bara vera eilíf því mér gengur svo illa að spara.

Í gegnum tíðina hefur dálæti mitt á Vampírum orðið til þess að ég hef kynnt mér frægar mennskar "Vampírur"; Vlad Tepes, Elizabeth Bathory og Gilles de Rais.

Þessi þrenning samanstendur af kolklikkuðu hyski sem var langt frá því að vera ódauðlegt. Það var hinsvegar svo grimmt og sjúkt að eðlilega dró fólk þá ályktun að um væri að ræða verur ekki af þessum heimi. Það sem mér finnst svipa mest til Vampírisma við þessi þrjú er að Elizabeth drakk blóð og baðaði sig upp úr því í þeirri trú að við þetta myndi hún ekki eldast. En hún var ekki Vampíra. Ruglið sem gengur á í hausnum á sumu fólki...

Það er soldið sorglegt að þessu fólki sé ruglað saman við Vampírur því ég held að Vampírur séu hvorki geðsjúkar né morðingjar. Það er jú ekki morð ef fórnarlambið er lifandi dautt.. er það? Auk þess þarf að bíta þrisvar til að "drepa" og það gerir maður bara við menn eins og Jude Law.. hehehe nammi namm! Mér finnst aristókrata scenarioið í Dracula cool og held að hann hafi bara verið soldið oft í vondu skapi. Auk þess sem hann er gjörsamlega að springa úr kynþokka. What do you know.. þá er hann auðvitað ekki til. Classic.

Þar sem ég er hvorki grimm né morðingi mun mín ekki verða minnst sem Vampíru. Ég hef lítinn áhuga á að drekka blóð. Mig hryllir við tilhugsunina. Það er hinsvegar eitthvað mjög svo erótískt við það að bíta einhvern í hálsinn. Mátulega fast...

Reyklaus Anna er andlaus Anna. Það er bara þannig.

Það er eins og kaldhæðnin hverfi og ég verð umburðalyndari en ég var og almennt sáttari við lífið og tilveruna. Óþolandi því þá hef ég ekkert til að blogga um.

Hvað er það við sígarettuna sem veldur því að ég hef endalaust eitthvað til að skrifa um? Mér dettur ekkert í hug, enda búin að vera reyklaus lengi. Hvað á ég til bragðs að taka?

Það er þrennt sem ég get gert í stöðunni:

1. Hætt að blogga
2. Byrjað að reykja
3. Dettur ekkert fleira í hug

Það er ekkert eins pirrandi og þegar maður er komin með langar neglur og ein brotnar. Sérstaklega ef hún brotnar af því að maður var að naga hana.

Það er auðvitað til lausn á þessu skemmtilega vandamáli og ég eyddi kvöldinu í kvöld í að laga nöglina, sem tók enga stund, taka myndir af öllu saman og setja leiðbeiningar á netið - sem tók allt kvöldið. Sem var fínt. Ég hugsaði rosa lítið um sígarettur á meðan...

Á þessari mynd er aðeins auðveldara að greina að þetta er actually planta.

Annars spurði Tóti mig um daginn hvort ég héldi að þetta yrði einhvern tímann stórt tré. Það minnti mig á...

Þegar ég var að læra að sauma saumaði ég m.a. skyrtur. Djöfull á ég erfitt með þetta orð.. er það y eða i? Anyway.. ég saumaði skyrtur. Ef það er með y þá er það eins og skyr.. sem hefur ekkert með klæðnað að gera! En ef það er með i þá er það bara ljótt.

Allavega.. ég saumaði m.a. þessar flíkur. Þegar það, að ég væri að sauma skyrtur, barst í tal í boði spurði kunningi minn: "Saumiði skyrtur? Er það hægt? Ég hélt að það væri bara hægt í verksmiðjum."

Hann hafði aldrei leitt hugan að því að það væri actually hægt að sauma skyrtur á Bernina vél á eldhúsborðinu heima hjá sér.

Ég sagði Tóta þessa sögu og spurði svo: Hvernig heldur þú að tré verði til? Sérðu fyrir þér stórt gróðurhús og mann með töfrasprota sem segir: "Verði tré!"

Ég held samt að hann hafi efast vegna þeirra aðstæðna sem þessi tré eru alin upp við. Morgunsöngur klukkan sjö, áburður klukkan átta, hádegisáburður klukkan 12:07. Eftirmiðdags úði klukkan 17:45 og kvöld áburður klukkan átta. Þá er lokið sett á míní gróðurhúsið og sungin vögguvísa.

Í morgun sendi ég póst til vinkvenna minna með slóð á naglalagfæringarnar. Ég veit nefnilega að nokkrar þeirra hafa neglur og brjóta þær reglulega. Eins og ég.

Klukkan fjögur í dag fékk ég fyrirspurn í pósti sem hljóðaði svona: "Ertu skyggn eða?"

Þessi spurning vakti forvitni mína og ég hafði samband við viðkomandi. Jú.. í morgun var þessi fagra unga kona í vinnunni, með neglurnar, og braut eina alveg niður við kviku svo hún hljóðaði upp yfir sig og hélt um puttann með veiku nöglinni og hoppaði um á einum fæti. Samstarfsmaður hennar var vitni að þessum hræðilega atburði. Þegar hún kom inn á skrifstofuna sína með fingurinn í fatla skoðaði hún póstinn sinn og rak strax augun í Subjectið: "beauty is pain.. or is it? - Brotin nögl"

Hún skoðaði síðuna og þar sem henni fannst þetta vera óhugnarleg tilviljun fór hún að hlæja. Þar sem þessi manneskja hafði verið nánast gráti næst þegar hún kom hópuðust samstarfsmennirnir að henni og þegar þeir sáu síðuna mína varð einum að orði: "Hvernig gat hún vitað að þú braust nögl?" Annar sagði: "Vá hvað sumt fólk hefur mikinn frítíma".

Nema hvað að ég bauð henni að koma í fix og áðan lagaði ég nöglina á henni svo hún er eins og ný. Það vildi okkur báðum til happs að nöglin var ekki brotin alveg af og hún hafði plástrað þetta vel og vandlega þannig að brotið mikilvæga var áfast nöglinni ennþá. Með nöglina pikk fasta og puttan úr fatla fór hún syngjandi glöð á brott. Já.. btw.. ég laug í lýsingunni. Þetta tekur í raun og veru bara korter þegar maður er orðin vanur. Ég vildi bara ekki gera konur hræddar sem reyna þetta heima því þetta tekur örugglega hálftíma fyrsta skiptið.

En hversu mikinn frítíma hef ég?

Ég velti þessu fyrir mér áðan á meðan ég gekk frá eftir matinn. Velti þessu líka fyrir mér á meðan ég lét renna í baðið fyrir son minn. Ég vinn alla virka daga á milli 9 - 5. Þessa vinnu kalla ég dagvinnu. Ég er með þrjár heimasíður í smíðum og er að þýða gagnagrunn sem ég kem til með að nota á eina þeirra. Ég er í fjarnámi í VMA og IR alls 5 áföngum. Í dag tók ég svo að mér að sauma 70 litlar dúkkur fyrir ákveðið verkefni og þær þurfa að vera tilbúnar í byrjun desember. Ég get ekki útskýrt þetta verkefni nánar því þetta er top secret. Að lokum naglalakka ég mig að meðaltali þrisvar á dag og hugsa stanslaust um hvað mér þykir gott að reykja en hvað það er vont í raun og veru.

Ég veit ekki hvort maður á að taka matseld, þrif, þvotta og almenn leiðindi inn í svona. En ég hef nóg af frítíma. Til dæmis ætla ég að horfa á Friends í allt kvöld. -með smá þýðingarvinnu og naglalökkun. En ekki fyrr en ég er búin að lesa fyrir Dodda og kyssa krakkana góða nótt.

Þegar ég var búin að horfa á eina syrpu af Friends fór mér að leiðast svo mér datt í hug að búa til eitthvað sem ég veit ekki hvað heitir en mun reyna að lýsa.

Til að búa það til þarf maður krukku með loki og fullt af jukki sem lyktar eins og jólin (þegar það er allt sett saman) og ef maður setur það í krukkuna og lætur það bíða rosa lengi koma jólin (í formi lyktar) upp úr krukkunni.

Ég á uppskrift af þessu í blaði sem ég geymdi. Þegar ég fór að leita að uppskriftunum sem ég nota sjaldan (aldrei) komst ég að því að ég var búin að færa þær úr eldhúsinu og upp í efstu hilluna í bókaskápnum inní herbergi. Þegar ég var búin að skoða mig um í efstu hillunni fattaði ég að ég var búin að færa uppskriftirnar í kassann undir rúmi og svo mundi ég að ég fór með kassann undan rúminu niður í geymslu síðast þegar við tróðum í geymsluna og síðan þá datt hilla á hurðina og fullt af drasli ofan á hilluna og við getum ekki opnað geymsluhurðina.

Ég stóð uppi á stól við háu hilluna inní herbergi þegar ég áttaði mig á þessari staðreynd en eins og til að storka örlögunum teygði ég mig í möppu sem ég taldi mér trú um að gæti innihaldið umrædda uppskrift af jólum í krukku. Þegar ég snerti möppuna flaug taugaveikluð fluga upp úr möppunni.

Nú er flugan búin að fljúga eins og brjálæðingur út um allt herbergi í hálftíma. Hún flýgur á veggi, hún flýgur á ljósið og hrapar niður á gólf og flýgur svo aftur upp og beint á gluggann. Tóti situr uppí rúmi og segir mig hafa vakið upp taugaveikluðustu flugu sem sögur fara um á meðan hann fylgist heillaður með aðförunum.

Ég get ekki sofið í návist svona taugaveiklun. Nógu slæm er ég sjálf á taugum þó að ég fari ekki að deila herbergi með lífveru sem, ef einhver manngæska væri til í heiminum, ætti að sprauta niður.

Hvaðan kom þessi fluga annars? Ég hef ekki orðið vör við neina flugu í íbúðinni fyrir utan geitungana sem drukkna í kókinu mínu. Ég heyri í henni hingað fram ég sver það!

Þar hafi þið það. Ég kemst ekki í geymsluna svo það verða engin jól hjá mér og svo til að toppa það hef ég vakið upp geðsjúka flugu sem lá líklega í vetrardvala í möppu sem innihélt ekki uppskriftina af jólunum og nú verð ég að sofa í sófanum. Því ég er búin að loka fluguna inni hjá Tóta.

hehehe.. hann verður komin fram að ná í dagblað áður en ég veit af. Best að kíkja aðeins á meira af Friends...

Þegar ég byrjaði daginn á að kveikja næstum því í íbúðinni hefði ég átt að taka svefntöflu og fara aftur upp í rúm. Ég kveikti næstum því í með því að setja tvær brauðsneiðar í ristina, stilla á hæstu stillingu og setjast fyrir framan tölvuna.

Nokkrum mínútum síðar heyrðist í Jóhönnu: "Ma..amma" og þegar ég leit inní eldhús ósaði reykur upp úr ristinni. Það kemur manni ekkert í föstudagsskapið eins og megn brunastybba að morgni.

Ég þurfti að græja skattamál í dag sem ég gerði og fékk peninga endurgreidda.. bara helmingi minna en ég átti voná. Svo komst ég að því að Doddi er veikur svo ég sá mína sæng upp reidda.. ég þurfti að vera heima í dag. Sem er vont mál því það er engin til að leysa mig af. Svo ég var í e.k. fjarvinnu.

Ég ákvað að hringja líka í áfangastjóra fjarnámsins í VMA út af smá máli, sem ég gerði en fékk símsvara. 38 mínútum seinna og 23 sekúndum betur ákvað ég að hringja í hann aftur en sá að ég hafði ekki skellt nógu vel á síðast svo ég var ennþá að "tala" inn á símsvarann hjá honum.

This day is shaping up to be SUPER!

Þegar Jóhanna kom heim úr skólanum fór ég í vinnuna til að afgreiða krisis mál og þegar því var lokið kom einn góðvinur minn frá RHI í "heimsókn" og við fórum að spjalla.

M.a. spurði hann mig hvort tannhvassa tengdamamman mín væri notuð á leiðinlega viðskiptavini og skellti saman tönnunum á tengdamömmunni.

(For the record þá hef ég bara lent í einum leiðinlegum viðskiptavini, hinir eru bara mis skemmtilegir, en ef ég hefði sagt það.. hefði ég drepið umræðuna svo...)

Ég sagði að ég væri bara þurrkuntuleg við þá. Eftir smá þögn spurði hann: "Ertu þá blautkuntuleg við hina?"

Ég varð kjaftstopp. Ekki út af spurningunni sem slíkri. Ég hafði bara aldrei áttað mig á andheiti orðsins: "þurrkunta".

Er blautkuntulegur alvöru orð? En þurrtyppalegur? Er hægt að nota það orð yfir karlmenn sem eru þurrir á manninn? Eða kannski geldinga? Eru þá blauttyppamenn þeir sem fá það of fljótt?

Úff.. mikið að hugsa um og ég er hrædd um að hjólið sem hamsturinn hleypur í gæti ofhitnað.

Þetta tal okkar reyndist vera vendipunktur á deginum því ég er búin að vera í góðu skapi síðan OG hef eitthvað til að blogga um. Getur það orðið betra?

Ég vaknaði snemma á laugardaginn og byrjaði á því að taka til vegna þess að klukkan 3 átti að byrja afmælisveisla Jóhönnu.

Klukkan hálf ellefu fórum við Tóti í innkaupaleiðangur að kaupa hráefni í kökurnar sem ég ætlaði að baka og afmælisgjöf fyrir Jóhönnu. Þegar við komum heim rétt fyrir tólf báðum við krakkana að koma niður og hjálpa okkur upp með pokana. Þegar allir voru komnir upp komumst við að því að hurðin hafði í millitíðinni skellst í lás og við vorum læst úti.

Ég hringdi á lásasmið sem kom hálftíma seinna til að brjótast inn í íbúðina. Þegar hann byrjaði með tólin sín spurði Doddi hvort hann ætlaði að taka hurðina af hjörunum. Nei, sagði lásakallinn, ég ætla að reyna að opna hurðina. Ertu með lykil? Spurði Doddi, Nei svaraði lásakallinn. Ekki við heldur sagði Doddi. Geturðu opnað spurði Doddi í framhaldinu og lásakallinn sagði að það kæmi í ljós bráðlega. Fimm mínútum seinna sagði Doddi: "Sagðir þú ekki að það kæmi í ljós bráðlega?"

Þegar lásakallinn var búin að reyna að opna lásinn í hálftíma ákvað hann að bora lásinn út í staðinn. Ætlarðu að bora gat á hurðina svo við komumst inn spurði Doddi.

Þegar við komumst inn í íbúðina var klukkan rúmlega eitt og ég vissi að ég myndi aldrei ná að baka það sem ég ætlaði að baka á tveimur tímum. Ég þurfti þrjá svo við hringdum í alla og frestuðum afmælinu um klukkutíma.

Ég bakaði Betty Crocker devils food cake, muffins dverganna sjö, súkkulaðibita kökur, sólskinsköku með karamellukremi og bjó til heitan rétt. Ég var einmitt að leggja lokahöndina á sólskinskökuna þegar gestirnir komu klukkan fjögur.

Jóhanna var í skýjunum með afmælið. Þegar gestirnir voru farnir tókum við til eftir afmælið en vorum svo gjörsamlega búin eftir það að við gláptum á sjónvarpið og fórum snemma að sofa.

Í dag var svo seinnipartur afmælisins, ég bakaði aðra Sólskinsköku með karamellukremu og sver.. að ég hef aldrei orðið eins hrædd og þegar ég bar hana á borð því gestirnir borðuðu hana nærri alla á mettíma. Ég varð að slá til þeirra með sleif þegar einn biti var eftir því einn gesturinn var ókominn og hann átti von á að fá köku.

Ef þú vilt baka Sólskinsköku er uppskriftin hér

Ég er hálf úrvinda eftir þessa helgi og er jafnvel að hugsa um að leggja mig bara eða fara að sofa. Hlakka ekkert smá til að fara að vinna á morgun. Ég þarf á fríi að halda.

Þegar ég var lítil var ég ekki með ofnæmi fyrir dýrum. Þá var ég með ofnæmi fyrir blómum. Ef ég kom inn í blómabúð entist ég í ca 5 mín og þá varð að hlaupa með mig út því augun í mér voru sokkin og ég gat varla andað.

Þegar ég var lítil átti ég nefnilega kött. Hún hét Kalla Kisuljóns. Ég elskaði þennan kött meira en nokkuð annað og hún kúrði uppí rúmi hjá mér og malaði á hverri nóttu. Ég hef líklega lært þetta af henni, að mala. Systrum hans pabba fannst hljóðið sem ég gaf frá mér svo sætt að þær kepptust við að strjúka á mér hárið því ég malaði þegar mér leið vel og mér leið einmitt vel þegar þær struku á mér hárið.

Kalla var mikill veiðiköttur og þrátt fyrir bjöllu um hálsinn þá gekk henni mjög vel að veiða fugla og mýs sem hún færði að fótum okkar með mikilli viðhöfn. Þetta fór eitthvað í taugarnar á mömmu. Sérstaklega fór þetta í taugarnar á henni þegar Kalla hafði dregið fugl inní stofu og slegist við hann þar svo það var fiður út um allt og fuglslík undir sófa. Þetta pirraði mig lítið því mér þótti svo vænt um Köllu, auk þess töluðu pabbi og mamma alltaf um að þau væru blönk.. má ekki borða fugla?

Hún nennti alltaf að leika við mig og klóraði mig aldrei, ekki einu sinni þegar ég fór í störu við hana. Hún var góður vinur. Það hefur líklega pirrað mömmu soldið líka að það varð auðvitað að jarða alla fuglana í garðinum. Sem betur fer var bakgarðurinn ekkert rosalega skipulagður og hentaði því vel til að jarða fugla í. Það var jarðaför hjá okkur einu sinni í viku að meðaltali.

Í hvert skipti sem Kalla veiddi fugl var hún skömmuð og lokuð inní þvottahúsi. Það fannst mér leiðinlegt og stalst oft í heimsókn til hennar í þvottahúsið þrátt fyrir allar köngulærnar sem höfðu sitt fasta aðsetur þar. Ég eyddi ófáum ánægjustundum með Köllu í þvottahúsinu hjá köngulónum.

Eitt skipti sem við mamma komum heim voru fjaðrir út um allt. Á ganginum, baðherberginu og stofunni og undan sófa heyrðist skrítið kvak. Kalla var í árásastellingum úti á gólfi og starði undir sófann. Þegar hún sá okkur varð hún skömmustuleg og fór að þvottahúsdyrunum. Mamma lokaði hana inni. En undir sófa var ekkert lík, bara vængbrotið fuglsgrey.

Mamma bjó til spelkur á fuglinn úr íspinnaspýtu og ég var send út til að veiða orma. Við hjúkruðum fuglinum þangað til hann gat flogið út um stofugluggann en þá var Kalla löngu farin út um þvottahúsgluggann því ekki nennti hún að eyða fleiri dögum þar inni. Skiljanlega. Ef bara köngulærnar hefðu tekið hana til fyrirmyndar.

Ég var eyðilöggð þegar Kalla skilaði sér ekki og grét og grét. En svo kom Kalla. Hún hafði farið að breima og var kettlingafull.

Þegar Kalla fékk léttasótt var eitthvað að og engir kettlingar komu. Mamma fór með Köllu til dýralæknis sem sagði að hún væri gengin með framyfir og hún þyrfti hjálp svo hann gaf henni sprautu sem átti að framkalla fæðingu. Við vorum sendar heim með hana og áttum að búa okkur undir fæðingu.

Ég hef sjaldan verið eins hrædd og þennan dag því Kalla var greinilega mjög kvalin. Þegar við komum heim setti mamma Köllu í hjónarúmið og viti menn.. stuttu eftir að við komum heim fæddist andvana kettlingur. Svo fæddist annar kettlingur sem var á lífi og sá þriðji var á lífi líka. Eftir að hafa fætt þrjá kettlinga missti Kalla sóttina aftur og kvaldist nú helmingi meira en áður. Mömmu stóð ekki á sama og hringdi í ljósmóður sem bjó í næsta húsi. Hún kom og hjálpaði síðasta kettlingnum í heiminn en hann var varla með lífsmarki, mamma blés í hann líf.

Kalla var hin hressasta daginn eftir og passaði vel upp á kisurnar sínar þrjár. Sá sem hafði fæðst fyrst og var andvana var grafinn út í garði hjá öllum fuglunum. Ég var heilluð af þessum litlu blindu hnoðrum og lék við Köllu og börnin hennar en svo auglýstu pabbi og mamma þau einhverstaðar og ókunnugt fólk kom og fór með þá. Við Kalla vorum ekki sáttar við það en fengum litlu um þetta að ráða.

Ég átti góðar stundir með Köllu eftir þetta en svo varð hún veik og einn morguninn þegar ég vaknaði lá engin Kalla við hliðina á mér. Þegar ég spurði mömmu hvar hún var sagði mamma að Kalla hefði orðið fyrir bíl og dáið. Ég var óhuggandi lengi á eftir. Ég veit núna að Kalla var orðin mjög veik og mamma og pabbi fóru með hana til dýralæknis að láta svæfa hana. Ég held að það hafi verið rétt ákvörðun hjá þeim að segja mér að hún hafi orðið fyrir bíl því ég hefði aldrei fyrirgefið þeim hitt. Ég hefði ekki haft skilning á því hvað hún var veik því hún leit ekki út fyrir það.

Til að hressa mig við var fengin annar köttur á heimilið sem hét Perla. Perla var leiðinlegasti köttur sem ég hef nokkurtíman hitt. Hún varð fyrir bíl í alvörunni og dó. Ég var fegin að þurfa ekki að hafa hana fyrir augunum meir. Reyndar varð öll fjölskyldan fegin, svo leiðinleg var hún. Kannski ekki skrítið.. það hlýtur að hafa verið erfitt að vera kötturinn sem átti að koma í stað Köllu Kisuljóns.

Stuttu eftir að Perla dó breyttist ofnæmið mitt eins og hendi væri veifað. Skyndilega þoldi ég blóm en ekki ketti. Kannski var Perla svona óþolandi að ég fékk líkamlegt kattaróþol við að þekkja hana. Hver veit.

Var að skoða gamlar myndir. Ótrúlega mikið af minningum sem ein mynd getur lífgað við...

Við Tóti og Doddi vorum í bílnum áðan að drepa tíma á meðan Jóhanna var í Karate. Skyndilega datt mér í hug að dekra aðeins við okkur og spurði Tóta: "Isn't it the caramel doughnut our son likes?" - á ensku því ekkert var ákveðið og ég vildi ekki að Doddi skildi mig.

Ég rétt náði að sleppa orðinu þegar Doddi kallar úr aftursætinu: "Mig langar í kleinuhring!"

DOH! (Homer style)

Hann veit að doughnut er kleinuhringur. Ég vissi ekki að hann veit að doughnut er kleinuhringur. Þetta er ákveðið vandamál því ég kann bara að tala íslensku og ensku, ég tala ekki þýsku ennþá þótt ég sé alltaf að læra af ebay.de. Auk þess.. ef ég talaði þýsku þá myndu börnin mín skilja mig hvort sem er. Þau vita ekkert skemmtilegra en að spila Rayman 3 á þýsku og spönsku því þá talar Rayman "svo skemmtilega".

Þegar við vorum búin að kaupa djúsí kleinuhringi fyrir Dodda og Tóta og vínabrauð fyrir mig (því mér finnast kleinuhringir vondir) fórum við á bókasafnið að skila bókum og byrjuðum á að borga tvöþúsundkall í sekt.

Á leiðinni upp í barnadeildina sagði ég Tóta að nú væri ég hætt að taka bækur á bókasafninu, það borgaði sig bara fyrir mig að kaupa þær. En ég er kona og áskil mér rétt á að skipta um skoðun, jafnvel innan 10 mínútna og það gerði ég einmitt á bókasafninu.

Ég tók fullt af matreiðslubókum og einhverjum decor bókum með flottum myndum, Tóti tók tvær Tarzan bækur og Doddi Einar Áskell og Ástrík.

Í kvöldmat voru afleiðingar óígrundaðrar spurningar sem spurð var á laugardagsmorgun. Þegar við vorum á leiðinni að versla inn fyrir afmælið datt mér í hug að leyfa Jóhönnu að velja hvað yrði í matinn á þessum hátíðsdegi. Tóti hringdi og fékk upp réttin sem Jóhanna vildi hafa. Á laugardaginn átum við hinsvegar yfir okkur af kökum og gúmmelaði svo við höfðum engan kvöldmat. Sama sagan á sunnudaginn. Hátíðarmaturinn var í kvöld. Bjúgu í uppstúfi með tartalettum...

Í morgun lá ég sofandi uppí rúmi. Doddi lá sofandi uppí sínu rúmi. Fyrirmyndarmannverurnar dóttir mín og eiginmaður voru farin á fætur og Tóti gargaði til skiptis á mig og Dodda að koma á lappir.

Eftir smá tíma bar hann Dodda sofandi uppí til mín en það er besti hluti morgunsins, að kúra við Dodda rétt áður en við ákveðum að vakna. Með þessum áþreifanlega hætti varpar hann allri ábyrgð á mig og ég veit að þegar Doddi er komin upp í rúm til mín er það mitt hlutverk að vekja hann og á hverjum morgni reyni ég að finna auðvelda lausn á þessu því Doddi er eins og ég: átakanlega morgunsvæfur.

Í morgun, þar sem ég lá og kúrði við Dodda, fékk ég snilldarhugmynd. Í gærkvöldi bakaði ég meira af súkkulaðibitakökum eftir að krakkarnir voru farnir upp í rúm. Doddi læddist hinsvegar fram þegar hann fann köku ilminn og ég lofaði honum að hann mætti fá eina köku þegar hann vaknaði daginn eftir.

Ég hvíslaði þessvegna létt í eyrað á Dodda sem lá við hliðina á mér steinsofandi: "Doddi, ætlar þú ekki að fá þér köku þegar þú vaknar?"

Aldrei fyrr hef ég séð annað eins. Hann glennti upp augun og spratt fram úr rúminu eins og stálfjöður og bókstaflega hljóp fram. Mikið vildi ég óska að eitthvað gæti gert mig svona viljuga til að vakna. Verst að það væri þá helst eldsvoði eða heimsendir.

Korteri seinna drattaðist ég á fætur og fann Dodda liggjandi makindarlega í sófanum kjamsandi á súkkulaðibitaköku. Hvar vorum við tuttugu mínútum seinna? Upp í sófa með sæng... að sjálfsögðu.

Hárið á mér hefur aldrei verið lufsulegra. Ég þarf svo desperately á makeover að halda að það er ekki fyndið. Strípurnar sem systir mín setti í mig at gunpoint eru ennþá ljótari en þær voru, núna þegar þær eru að vaxa úr og ég þarf KLIPPINGU!

En ég á ekki krónu svo ég fór í Hagsýn húsmóðir bókina mína og fann ráð við þessu. Nú er ég búin að breiða lök yfir alla spegla á heimilinu. No problem.

Fyrir sex árum síðan var ég að vinna á saumastofu og til að dreifa leiðum huganum hlustaði ég religiously á gufuna, allt nema eftirmiðdagstónanna eða hvað það er kallað. Þoli ekki svona píanóglamur. Eitt af því sem hélt mér gangandi var útvarpssagan.

Af þeim útvarpssögum sem ég hlustaði á samhliða því að rekja upp rennilása og sauma nýja í, var saga um konu sem veikist af krabbameini og dóttur hennar. Ég er gjörsamlega búin að gleyma hvað sagan heitir og þigg með þökkum ábendingar. Sagan er skrifuð af dótturinni og upplifun hennar á aðstæðunum og ég hef aldrei fyrr áttað mig á kvölunum sem bæði sjúklingurinn og aðstandendur ganga í gegnum þegar einhver veikist svona alvarlega.

Ég man ekki hvað þessi bók tók margar vikur í flutningi en ég lifði mig svo inní atburðarrásina að í lokin var ég óstarfhæf úr sorg. Ég óskaði þess að ég þyrfti aldrei, aldrei að horfa upp á neinn sem mér þykir vænt um fara í gegnum það helvíti sem geislameðferð er.

Það lítur út fyrir að engin hafi verið við þennan dag. Annaðhvort það.. eða ég óskaði mér ekki nógu fallega.

Fannst rétt að láta vita af þessu.

Ég er með sérstakan húmor og Dr. CycLob líka. Við höfum ákveðið að byrja að framleiða hljóðlega ógjörninga.

Sá fyrsti ber nafnið: "Sendifulltrúi".

Ég er að kenna sjálfri mér að taka bakgrunn af mynd. Það finnst mér gaman. Mér finnst líka gaman að flokka sokka og þurrka af en það er haugalygi.

Ég á Hoya blóm sem er að blómstra. Það þykja mér tíðindi. Skil ekki af hverju Séð og Heyrt er ekki komið í málið. Kannski maður ætti að skella í sig nokkrum öllurum og fara í bíltúr með blómið. Það er frétt.

Annars er þetta búin að vera bissí dagur hjá mér. Ég byrjaði á að sofa all hressilega yfir námskeið sem ég er á og ákvað að læra í staðinn. Búin að vera rooooooosalega dugleg enda er ég að örmagnast úr þreytu og hef ekkert komist í bað.

Á föstudaginn, þegar ég var að fara með Dodda í leikskólann, fór hann skyndilega að kveinka sér og hélt fyrir hjartað. Sagðist vera illt í hjartanu. Hann fór af þessum sökum ekki í leikskólann heldur með mér í vinnuna. Þegar þangað var komið læknaðist hann skyndilega nema hvað verkurinn tók sig upp í hvert skipti sem ég spurði hvort ég ætti ekki að keyra hann í skólann.

Sjís.. hvernig verður hann þegar hann er orðin 13 ára spyr ég nú bara.

Ég er samt svo mikið chicken að ég þorði ekki að fara með drenginn í leikskólann ef ske kynni að barnið væri að fá fyrir hjartað í alvörunni. Þá er betra að hann sé hjá mér svo ég geti keyrt á 150 km hraða upp á spítala.

Í vinnunni hjá mér fékk hann að teikna með kúlupenna og klippa niður myndir sem hann var búin að teikna. Það gekk vel.

Þegar vel var liðið á daginn og ég upptekin að svara tölvupósti læddist hann inná kaffistofu með skærin. Stuttu seinna kom hann fram og spurði mig: "Mamma, sérðu hárið á mér? Er það ekki fínt?" "Jú" sagði ég eftir að hafa litið snöggt á hann.

Það tók mig aðeins fjórar sekúndur að fatta að hann var ekki að spyrja að ástæðulausu svo ég stóð upp úr stólnum mínum og gekk til hans. Sá samt ekkert out of the ordinary. Ekki fyrr en ég skoðaði betur. Hann var búin að klippa sig, eins og mig grunaði, en hafði svo greitt á sér hárið þannig að það var bara helv flott.. svona eins og það væri greitt til hliðar.

Hvað á maður að gera í því?
Vá!! Rosalega klipptir þú þig vel!
ÞÚ MÁTT ALDREI GERA ÞAÐ AFTUR!

Það er erfitt að vera foreldri.

Þar sem ég stóð þarna, kjaftstopp, að velta fyrir mér hvað ég ætti að segja barninu bauðst hann til að sýna mér hárið sem hann hafði klippt af. Hann hafði falið það á bak við ísskápinn í kaffistofunni þessi elska. Ég tók utan um hann og sagði honum að þetta væri allt í lagi en það væri alltaf best að fara til hárgreiðslukonu að láta klippa sig.

Hann sætti sig við það. Hann er samt búin að vera mjög drjúgur með sig og nýju klippinguna alla helgina og við erum búin að fela öll skæri á heimilinu.

Ég er svo hjartanlega sammála Nönnu að það hálfa væri nóg en ég er komin í svo brjálað skap eftir að hafa rifjað upp það sem pirraði mig einna helst (og pirra er ekki alveg nógu sterkt orð yfir þetta) þegar ég átti dóttur mína að ég bara get ekki orða bundist og ÞARF AÐ FÁ ÚTRÁS!

Hvað er betra en að fá útrás á blogginu sínu? Ég bara spyr. Ég finn hvernig stóísk ró mun færast yfir mig um leið og ég er búin að ná þessu út úr systeminu.

Fyrir ykkur miðaldra karlmenn sem lesið síðuna mína þá er best ég segi það bara hreint út. Þið munuð aldrei fæða börn. Þessvegna skulu þið ímynda ykkur eftirfarandi:

Það hefur bíll keyrt á þig. Þú ert klesstur upp við vegg og finnur ekki fyrir fótunum á þér með húddið á bílnum lengst inn í maga. Þú ert að drepast úr kvölum, augljóslega, og þegar læknir kemur á svæðið til að hjálpa þér kemur hann með lítið útvarp sem hann setur á húddið á bílnum og kveikir á því.

Á meðan tækniliðið er að klippa burtu brotin úr líkama þínum og þú kvelst eins og þú hefur aldrei kvalist áður, ekki einu sinni þetta skipti sem þú bremsaðir of fast á hjólinu og fórst beint á stöngina, nei þetta er versti sársauki sem þú hefur nokkurtíman upplifað og þú átt jafnvel von á að þetta sé þitt síðasta. Enda finnst þér þú literally vera að slitna í sundur!

Á meðan all of this is going on færðu að hlusta á:

"og þetta var lagið bla bla með bla bla sem giftist bla bla í sumar á ströndinni undan Miami. Það var nú skemmtilegt. Næst ætlum við að heyra í söngkonu sem hefur gert það gott í Evrópu eftir að hún tók þátt í bla bla bla bla bla bla bla bla bla"

Ég gat ekki talað þannig að fólk skildi mig og það eina sem ég þráði var að einhver slökkti á helvítis útvarpinu.

Hei! Mér líður miklu betur.

Nú.. pappakassi er kassalaga og tómur að innan. Oftar en ekki eru pappakassar fylltir af rusli sem geymt er í þeim árum saman óhreyft.

Pappakassi er, eins og nafnið bendir til, búin til úr pappa. Pappi er ónýtt efni. Lendi pappakassi í vatni lyppast hann niður og er ónýtur. Þá er gott að fá sér nýjan en muna að það er ekki gott að leggja hann í bleyti.

Þegar ég keypti fræin mín af Eucalyptus Cinerea sagði Margrét, sem bjargaði mér með þetta, að það þyrfti að "toppa" græðlingana þegar þeir væru farnir að vaxa.

Hvað þýðir að "toppa" blóm spurði ég og hafði ekki hugmynd um hvað konan var að tala um. Hún var svo elskuleg að útskýra þetta fyrir mér. Það heitir að toppa plöntur þegar maður klippir ofanaf þeim eins og sést á myndinni hér til hægri.

Til hvers toppar maður plöntur? Til að þær vaxi þéttar og verði fallegri. Ég vil auðvitað toppa mínar plöntur. Að sjálfsögðu.

Nema hvað. Ég fór að toppa græðlingana mína strax og ég kom heim úr vinnunni í dag. Hvaða helvítis lygi. Fyrst reykti ég þrjár sígarettur og fékk mér snakk sem ég fann inní skáp, hef líklega falið það fyrir restinni af fjölskyldunni síðast þegar fjárveitin var veitt á snakk kaup. Skolaði því niður með kóki.
En SVO fór ég að toppa græðlingana og það sem gerðist.. var kraftaverk.

Á hverjum morgni tek ég lokið af mínígróðurhúsinu þar sem græðlingarnir mínir eru að vaxa og þefa af þeim. Því eins og dyggir lesendur mínir vita á að koma mjög sérstök og góð lykt af þessari plöntu. En á hverjum morgni finn ég enga lykt, fyrir utan þunga moldarlykt og smá mosalykt þar sem byrjaður er að vaxa mosi.

Í dag, þegar ég var að toppa græðlingana, FANN ÉG LYKT. Og hún er nákvæmlega eins og mig minnti. Ég er svo glöð að ég ræð mér ekki fyrir kæti!

Ég held að eftirmiðdagsúðinn og vögguvísan geri gæfumuninn!