Laugardagur, 12. júlí 2003
Ég er með fordóma gegn útihátíðum og hef haft þessa fordóma frá því ég var farþegi í bíl sem keyrði í gegnum tjaldstæðið á Laugarvatni verslunarmannahelgina þegar ég var 15 ára. Ég og foreldrar mínir vorum í bústað í prentarahverfinu en ég fór í bíltúr með strákum sem ég var í skóla með. Á tjaldstæðinu mátti sjá fólk ælandi, liggjandi dautt í grasinu, sumir með girt niður um sig. Fólk var ríðandi, öskrandi, grenjandi, mígandi, hlæjandi, dansandi, lemjandi... ég hef sjaldan verið eins hrædd um líf mitt og þarna og mér fannst þetta vægast sagt ógeðsleg lífreynsla.
Ákvað að þetta væri eitthvað sem ég hafði engan áhuga á að taka þátt í.
Enda.. ég hef aldrei skilið af hverju það þarf endilega að fara út í rassgat til að láta svona, nema það sé einmitt málið. Að fólki finnist "í lagi" að sleppa sér svona af því það er "í rassgati".
Það er vel hægt að tjalda í Laugardalnum í rigningu og norpa með bland í pela ef það er the attraction. Það er hægt að leggjast dauður í grasið þar líka... syngja, dansa, grenja.. whatever. Fyrir þá sem hafa áhuga á því.
Verslunarmannahelgin er í mínum huga sá tími sem Reykjavík er hvað mest heillandi. Það er temmilega mikið af fólki í bænum og það er svo skrítið að áflogahundarnir og leiðindapúkarnir virðast hverfa með öllu
-út í rassgat.
Ekkert er fegurr'en verslunarmannahelgarkvöld í Reykjavík.