Mánudagur, 07. júlí 2003
Ég er búin að vera eins og útspýtt hundsskinn út um allan bæ í dag að útrétta, enda fyrsti "virki" frídagurinn minn í dag.
Ákvað eftir kvöldmat að fara út á vídeóleigu og finna einhverja mynd til að glápa á í kvöld. Kúra undir sæng í sófanum með silfur extra tyggjó.
Fór út á vídeóleigu og sá að allt sem mig langaði að sjá (the banger sisters) var úti. Ég missti þó ekki móðinn og fór að afgreiðsluborðinu og spurði hvort afgreiðslustúlkan ætti von á eintaki af þeirri mynd inn í kvöld. Hún fór að pikka heil ósköp og komst að því að öll eintökin væru væntanleg. Ég bað hana að taka eitt eintak frá fyrir mig og hún fór að pikka eins og mofo aftur.
Á sama tíma þokaðist af afgreiðsluborðinu dökkhærð, grönn kona sem hélt á hvítum poka. Hún nam staðar við afgreiðsluborðið og mundaði pokann.
Ég hafði séð hana koma inn og tekið eftir pokanum. Ég tók líka eftir því að hún var með spólur í honum og ályktaði að hún væri að skila spólum. Mér varð starsýnt á pokann og horfði á þegar hún fálmaði eftir innihaldinu. Mér sýndist ég sjá í Goldie Hawn í gegnum hvítt plastið en var ekki viss....
Þegar hingað var komið við sögu hafði dökkhærða, granna konan tekið eftir hversu undarlega ég starði á hana og þegar hún veiddi tvær spólur upp úr pokanum spurði hún: "Er það þessi?" As God is my witness! Ég fékk ofbirtu í augun. Það stirndi af hulstrinu sem innihélt vídeóspóluna sem var destend to be mine tonight. Ég sagði "já" og við féllumst í faðma.
Nei ekki alveg. Ég sagði: "Akkúrat" og brosti, hún brosti til mín á móti og þegar afgreiðslustúlkan hafði þerrað tárin eftir þessa dramantík spurði hún mig hvort ég vildi taka gamla spólu ókeypis með. Ég tók bara sama pakkann og dökkhærða, granna konan hafði komið að skila.
Það er til Guð og það er ekki ég.