Frá því ég steig út úr bílnum á hlaðinu hjá Hörpu leið mér eins og ég hefði alltaf þekkt hana. Ég var samt að sjá hana og heyra í fyrsta skipti.

Þegar ég tók tjáningu í fjarnámi í VMA grunaði mig ekki að ég myndi kynnast einhverjum í alvörunni. Fannst þetta meira fyndið og furðulegt að taka tjáningu í fjarnámi. Hvernig er það hægt?

Með hjálp tölvupósts og msn hefur hinsvegar þróast vinskapur á milli okkar sem varð til þess að ég ákvað að heimsækja hana í sveitina. Þetta var ævintýraferð þar sem börnin mín hafa aldrei komið á alvöru sveitabæ og halda að kjöt komi úr kjötborðum, vacumpakkað.

Við sáum kanínur, hænur, hana, hesta, kindur, lömb, folöld og glænýja hænuunga. Ég sá kindur sem biðu slátrunnar. Það fór um mig hrollur en borðaði hangikjöt sama kvöld með bestu lyst.

Að komast út úr bænum í svona fallegt umhverfi hjá svona yndislegu fólki er ómetanlegt. Jóhanna fann vinkonu í dóttur Hörpu, Kötu. Saman fóru þær í rannsóknarleiðangra um sveitina. Mér var líka sýndur sá heiður að fá að líta leynistað Kötu og mun ekki segja nokkrum manni hvar hann er. Ég átti ófáa leynistaði sjálf sem barn og man hvað það er gaman að eiga leyndarmál. Það er eitt af því sem gefur lífinu gildi.

Doddi fór á hestbak og traktor-bak. Hann syngur þegar hann ræður sér ekki fyrir kæti. Hann söng allan tímann. Að horfa á hann á hestbaki fær mann til að íhuga alvarlega að senda hann á reiðnámskeið. Svo hefur hann svo gott lag á skeppnunum: "Heyrðu hestur! ..bíddu rólegur".
Hann var soldið hræddur við hænuungana en lét sig hafa það að halda á einum og brosa fyrir myndavélina. Það var svona frosið "drífðu þig svo ég geti látið þetta dýr aftur í kassann" bros.

Eiginmaður Hörpu hitti líka í fyrsta skipti tímaþjófinn ógurlega: mig. Ég held að hann hafi tekið mig í sátt þegar hann sá með eigin augum að ég er ekki ljótur perri sem villir á sér heimildir á msn.

Það eina sem klikkaði í ferðinni var ég. Ég gerði ekki við nokkurn skapaðan hlut og kenndi Hörpu ekkert, nema hvernig maður drekkur fram á morgun. Ah.. hún virtist nú kunna það fyrir.. EN. Ég stóð mig ekki. Næst mun ég fara með áætlun í ráðstefnustíl þar sem gerð verður grein fyrir hverjum klukkutíma.

Harpa kenndi mér hinsvegar ýmislegt. Hvernig maður bakar rosalega góðar lummur úr hafragraut og/eða grjónagraut. Það veit sá sem allt veit að ef Jóhanna hefði séð hvað fór í lummudeigið þá hefði hún ekki sporðrennt fjórum af bestu lyst. Hún kenndi mér að búa til hafragraut og sýndi mér fram á að börnin mín borðuðu líka hafragraut með bestu lyst. Hún kenndi mér að berja kjöt með buffhamri og sagði mér af hverju það er gott að gera það áður en maður steikir kjötið.

Hún kenndi mér að nota insert takkann á lyklaborði og hvernig maður getur "af-valið" insert, sem er ómetanleg vitneskja sem ég er nú þegar búin að nota. Hún kenndi mér að drekka Southern Comfort. Hún sagði mér sögur af eldhúsálfum sem finnast í Vatnsdalnum og eru mikil búbót. Hún kenndi mér að það er hægt að borða öll dýr. Líka kanínur. Ég held að kanínur séu góðar á bragðið svo ég vona að það verði komnir litlir kanínuungar næst þegar ég kem í heimsókn. Hún kenndi mér að sitja á hestbaki. Ég var búin að steingleyma hvað mér finnst það gaman.

Hún minnti mig líka á hvað það er dýrmætt að leyfa sér að liggja í háu grasi og naga strá í sólinni.

Hvað getur maður annað sagt en: Takk fyrir okkur frábæra fjölskylda!

| anna | 12:23 |

comments

Nr. 1 | posted by: Harpa | 17.07.2003 | 13:38:12 | [+] |