 |
|
|
|
 |
Dagur 2.01
Sunnudagur, 20. júlí 2003
Ég fór að synda með krökkunum í morgun og synti hálfan fokking kílómetra. Það lá við að ég gubbaði blóði þegar ég var búin.. eh... ég ýki smá. Var samt soldið móð. Mig hefur langað að vita eitt í svolítið langan tíma. Ef maður meiðir sig og grætur af sársauka... er maður þá að vorkenna sjálfum sér? | anna | 17:25 |
comments
Nei. Nei. Þá hefur þú bara meitt þig dáldið mikið. Nr. 1 | posted by: igor | 20.07.2003 | 18:19:33 | [+] |Djöf.sls dugnaður er þetta kona. Nei, nei. Ef maður grætur af sársauka þá er maður að gráta af því að manni líður djöfullega. Oftast samt, þegar ég meiði mig og grenja þá er það vegna þess að ég verð svo reið. Ógsla reið úti t.d. stólinn sem fór fyrir tánna og svoleiðis. Eða reið út í þann sem skildi tannstöngul eftir á gólfinu og varð þess vegna valdur af því að hann lenti á bólakaf í löppinni á mér. Ég held að gráturinn sé stjórntæki sem fundið var upp af "guði" or what ever til að fá menn til að beina athyglinni frá sársaukanum, eða eitthvað..... Thora: Ég verð í detox á morgun en svo var ég að spá í að kíkja til þín. Verður þú heima? Eh.. ég hringi í þig Já það er rosalegt átak í gangi hjá okkur báðum. Þetta er líka alveg svona Harpa: Já þetta hélt ég líka. Ég verð oftar reið út í sjálfa mig... og veit ekki fyrir hvað.. líklega það að ég skuli hafa meitt mig
|
erfitt!! 
