Föstudagur, 18. júlí 2003
"Nú byrjar myndin" sagði hás maður fyrir aftan mig þegar ca 20 mín af trailerum voru búnir. Ég sat í bíó, að fara að horfa á Terminator 3 og plantaði mér auðvitað í sæti með blaðrara fyrir aftan mig. What luck.
"Þetta er hún!" Sagði hann ákafur í einu atriðinu.
"Já það var lagið" heyrðist næst.
Það er samt ekki rétt að byrja frásögnina hérna. Byrjum 45 mínútum áður en ég heyrði hann segja: "Nú byrjar myndin".
Þá var ég heima hjá mér. -Stóð með nefið þétt upp við stóra spegilinn á ganginum og taldi fílapensla. Ég var komin upp í 37 þegar ég gjörsamlega missti mig og fór að kreista. Fílapenslar frussuðust á spegilinn og ég hamaðist og hamaðist eins og óð manneskja. Var búin með hægri hluta andlitsins, ennið, kinnina hökuna og kjálkalínuna þegar síminn hringdi. Mér var boðið í bíó og ég, hálfviti, þáði boðið.
In high spirits leit ég aftur í spegilinn og fékk áfall. Ég leit út eins og eftir geitungaárás... en bara hægra megin á andlitinu. Fáránlegt. Ég fór leiftursnöggt yfir stöðuna. Ég gat kreist vinstri helminginn líka til að vera með matching bólgu look.. gat reynt að spartla upp í þetta með sandspartlinu sem ég notaði í sprunguna í eldhúsinu um daginn. Niðurstaðan var kökumeik frá Kanebo og hárgreiðsla eins og þeir voru með í Human League á sínum tíma.
Vindum okkur aftur í bíó.
Það var komið hlé og maðurinn fyrir aftan mig var búin að útlista öll major plot point í myndinni fram að þessu. Ég taldi mig gera okkur öllum greiða þegar ég tók hárið frá andlitinu, snéri bólgna, mislita hluta þess að honum, sendi honum baneitrað augnarráð og sagði: "Þú - ert næstur".
Hann lét sig hverfa og við, sem sátum nálægt honum, nutum Terminator 3, í bíó, án útskýringa - allt til enda.