Þriðjudagur, 22. júlí 2003
Ég vaknaði í morgun upp af martröð. Þessi martröð var sérstaklega áhugaverð vegna þess að hún snérist um að ég þurfti að fara á ákveðin stað í Kópavogi og ég villtist. Úr varð martröð og ég vaknaði kóf sveitt og með allt of hraðan hjartslátt.
Þetta er skondið í ljósi þess að ég var einmitt búin að áveða að fara inn í Kópavog í dag að heimsækja frænku mína. Ég held að það sé augljóst að ég er bundin átthagafjötrum við vesturbæinn.