Fimmtudagur, 17. júlí 2003
Úhú! Frægðarsólin rís! Áður en ég veit af verð ég farin að auglýsa lambakjöt!
Nee.. ætli það.
Það er eitt sem ég þarf að tjá mig um í þessari Veru-blogg grein. Sumir kjósa að vera "nafnlaus og andlitslaus lesönd" og það er ekkert að því í sjálfu sér. Ég var andlitslaus lesönd hjá mörgum áður en ég kom út úr kommenta-skápnum. Það að setja inn komment á blogg einhvers sem maður þekkir ekki er ekki ósvipað og að missa meydóminn. Rosalega stressandi og erfitt fyrst.
Þegar ég setti mitt fyrsta komment var það á vef mannsins míns. Ég las það engu að síður tuttugu sinnum yfir áður en ég smellti á "submit" og huggaði mig við að ef þetta væri "hörmung" gæti ég alltaf farið inn á vefinn hjá honum og þurrkað það út. Að þurrka út komment er, undir eðlilegum kringumstæðum, ekki hægt og þessvegna er það soldið scary.
Þú leggur eitthvað til sem allir geta lesið og þú kemur aldrei til með að geta strokað það út. Aldrei.
Þú ert upp á náð og miskunn viðkomandi bloggara hvað það varðar.
Þegar ég setti inn mitt fyrsta komment hjá blá-ókunnugri manneskju var það hjá Tótu Pönk. Ég las það 45 sinnum yfir og endurskrifaði það jafn oft. Held að á endanum hafi það verið eitthvað svona: "það finnst mér líka" eða eitthvað álíka. Síðan eru liðnar margar vikur (ljósár í netheimum) og ég er orðin ófeimnari við að kommenta hjá öðrum. Hjá enn öðrum held ég áfram að vera nafnlaus og andlitslaus lesönd.
Mér fannst líka áhugavert að pistill frá mér væri birtur í Veru þar sem ég taldi lesendahóp minn vera miðaldra karlmenn eingöngu. Í framhaldi hef ég ákveðið að vera direct og bið þig að vera svo góð/ur að kjósa á forsíðu.