Ég hef aldrei sagt að ég hafi fulla fimm.
Hver vill vera one can short of a six pack?

eggið eða hænan?

Það kom í ljóst að lesendur mínir hafa skiptar skoðanir á þessu. Sannleikurinn (ef hann er til) er að hvorugt kom á undan. Guð skapaði bæði á sama tíma.

WAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA-haha-ehehe-ehm...

En í fullri alvöru þá segir hann Sigurður að eggið hafi komið á undan eins og 56,5% lesenda minna halda fram.

Smá tillaga til vísindavefs Háskólans: Hættiði með þessa helvítis frames síðu svo maður þurfi ekki að opna meginmálið í "new frame" í Mozilla til að geta linkað beint á það.

Að lokum legg ég til að allir vefarar hætti að nota frames til að gera líf netnotenda auðveldara.

Ég plataði systur mína til að setja í mig strípur í kvöld.
Núna lít ég út eins og hálfviti.

Þetta er ekki henni að kenna. Hún gerði ekkert sem ég skipaði henni ekki að gera.

Ég ofmetnaðist og hélt að ég gæti sko alveg gert mig eins flotta og Elín vinkona með því að fjarstýra systur minni. En quess what.

I was wrong.

Ég er reyndar ennþá með blautt hár svo þetta er ekki "alveg" að marka. Systir mín flúði áður en ég þvoði litinn úr. Annars var hún ekki í neinni hættu. Ég var búin að lofa að skamma hana ekkert. Allavega ekki svo hún heyrði.

Var að spegla mig. Ég er alveg drulluflott!

Tóta: í Melabúðinni, ef þú konu í gallabuxum, háhæluðum brúnum leðurstígvélum, gallajakka með hár sem nær vel niður fyrir axlir og er ljóst ofaná hausnum en svarbrúnt þegar það er komið niður fyrir eyru.. þá er það ég!

Nýtt lag. 7.64MB Snilld.

Í gærmorgun, þegar ég var búin að klæða mig, leit ég í spegil og fannst ég bara líta helv. vel út. Dismissaði þetta fljótt sem insanity. Auk þess var ég ekki með gleraugu.

Í morgun gerðist nákvæmlega það sama. Ég klæddi mig og fór fram. Mætti sjálfri mér í speglinum á ganginum og þrátt fyrir að ég væri með gleraugu fannst mér ég líta helv. vel út.

Þetta er furðulegt. Annaðhvort er ég að uppskera ávinning tannkúrsins eða þetta er losti.
Ef þetta er tannkúrinn þá eru góðar líkur á að ég verði svona áfram. Ef þetta er losti, þá verð ég óhugguleg innan nokkurra daga. Nema einhver viðhaldi honum.

Sem minnir mig á... ég fór til tannlæknis á mánudaginn. Engin hola og bara tveir tannsteinar sem hann fjarlægði sársaukalaust. Svo tók hann mynd af einni tönninni (þessari sem ég minntist á um árið... flottustu tönninni uppí mér... endajaxlinn vinstra megin) með fínu digital vélinni sinni.

Það er rosalega scary þegar tannlæknirinn manns spyr, með mörg hundruð þúsund króna digital myndavél um hálsinn: "Má ég taka mynd af þér?"
Mér datt strax í hug að þetta væri eitthvað af eftirfarandi:

1. Hann er perri og langar að eiga mynd af mér í tannlæknastólnum.
Sem er ósanngjarnt því mig langar í mynd af honum með borinn.

2. Hann er með kúnna sem burstar ekki nógu vel tennurnar. Hann vill taka myndir af tönnunum í mér til að sýna viðkomandi hversu ógeðslegar tennurnar geta orðið ef maður kann ekki að bursta.

3. What the fuck? Hvað meinar maðurinn? Taka mynd hvað? Nú hefði verið gott að vera búin að plokka sig! Sjís...

Hann sýndi mér myndina á prewiev skjánum og mikið rosalega er þessi endajaxl flottur. Miklu flottari en krónurnar sem ég er með. Djöfull er þetta góður tannlæknir!

Ég þarf ekki að koma aftur til hans fyrr en í desember. Sorglegt.

Ef ég hætti alveg að bursta í mér tennurnar... ætli ég fengi ekki tannpínu um leið?

Það eru fjórir klukkutímar þangað til ég er komin í sumarfrí. Úha!

Fór á Kaffibrennsluna áðan. Þar var fólk.

Það eru fjórir klukkutímar þangað til ég er komin í sumarfrí. Úha!

Ahhhhhh ég er komin í frí. Ég byrjaði fríið á að fara í áttræðisafmæli hjá konu sem er líklega komin af léttasta skeiði. Hún sagði mér að það væri rosalega gaman að vera áttræður og ég yrði það örugglega líka. Hjúkk!

Nú, þegar ég er komin í frí, er ég hálf eirðarlaus. Ég kann líklega ekki að vera í fríi. Ég er búin að ákveða að spila playstation til 4 í nótt og sofa út á morgun. That's it. Nema ég veit að þann 14. legg ég af stað með kræklingana mína út úr bænum á vit ævintýranna úti í óbyggðum. Svo get ég alltaf raðað bókhaldinu í möppur...

Úúúú vaknar Monican í mér. Ég þarf ca fjórar möppur, best að hafa þær allar svartar... búa til custom made merkimiða á kjölinn... kaupa milliblöð.. allskonar penna og áherslutússa og merkingarvél og flokka reikninga. Vei!!

Best að leggja sig fyrst...

Full Throttle

Magnað ævintýri kryddað með hillarious parodíu. Ég held mest upp á Cameron Diaz af þeim. Hún þorir að vera hallærisleg.

Annars er tónlistin í myndinni, klæðnaðurinn og make-up-ið snilld og þrykkir manni aftur um tuttugu ár. Plottið er þunnt, sagan engin en það skiptir bara engu máli. Eini maðurinn sem mér fannst out of place var John Cleese. Maðurinn er bara orðinn of gamall. Langt frá því að vera miðaldra. Meira gamalmenni.

Maður getur eiginlega ekki sagt skoðun sína á þessari mynd án þess að minnast á Demi Moore, sem er orðin eins og Terminator með skorinn líkama og sílíkon brjóst. Úff.. ef þetta er það sem karlmenn vilja then God help us all (konum um víða veröld). Að horfa á Demi í bikiníatriðinu minnti mig á forsíðu á einhverju kven-líkamsræktarblaði sem ég sá um daginn á tannlæknastofunni. Maður sér í vöðva á konunni sem maður vissi ekki að væru til á konum! Ljótt. En mikið djöfull er hún flott í fötum!

Það er nokkuð ljóst að ljósu strípurnar verða að fara...

Ég ætlaði að vera með country þema næstu vikur í song of the week og er orðin svo blá af því að hlusta á öll þau ömurlegu örlög sem sungið er um í þessum lögum að ég leitaði skjóls í Dirty Diana. Hinu laginu sem Elton John hafði fyrir að frumsemja fyrir Díönu.

Neee Elton fór bara í endurvinnsluna fyrir hana og ég er auðvitað að tala um lagið hans Michael Jackson. Ég á lagið bæði með söng og án. Hlusta oftar á það án. Gítarinn er að gera eitthvað fyrir mig í þessu lagi. Enda miðaldra maður sem spilar á hann. hehe Á meðan ég dansaði í stólnum að reyna að hrista af mér country doðann fór ég að hugsa um nágrannana í næstu blokk. Ég er með room with a view og það gæti sést til mín í stólnum með headphones headbanging og takandi luftguitar þegar ég er komin upp á stól.

Þess á milli geta nágrannar mínir fylgst með mér þar sem ég eigra aimlessly um íbúðina og naga neglurnar.

Djöfullinn. Working for the weekend virkar ennþá. Ótrúlegt... Þið sem eruð búin að sjá Angels... boy þekkti ég mig sem Helen í bílnum hjá O'Grady. UNBEFUCKINGBELIEVABLE -nema mitt date drap engan...

Búin að raða í möppu bókhaldi fyrir árin 2000, 2001, 2002 og það sem af er árinu 2003. Nú get ég flett upp reikningum alveg hægri vinstri og ef ég vil virkilega leggjast í þunglyndi þá tek ég bara nýjustu möppuna með mér uppí rúm og les.

Ég réðist líka á blaðahauginn inni á hinu skrifborðinu. Haugurinn þakti borðið alveg og náði mest 80 cm hæð. Ég mældi það áður en ég byrjaði. Hefði tekið mynd ef ég ætti filmu.

Henti einum og hálfum svörtum ruslapoka af pappírsdrasli. Tek fram að ekkert af þessu voru dagblöð. Ég skil ekki af hverju ég sanka að mér svona miklum pappír. Ég minnkaði þetta niður í tvo bréfabakka sem standa á skrifborðinu sem var eiginlega hálf nakið svo ég dreifði tindátunum hans Dodda um allt borðið. Maður verður að gera svona dramatískar breytingar smátt og smátt. Má ekki fara offari.

Þegar maður tekur til í svona haugum finnur maður alltaf eitthvað skemmtilegt. Ég fann t.d. kvittunn sem ég er búin að leita að mánuðum saman, inneignarnótu hjá Griffli upp á fimm þúsundkall sem rennur út eftir fimm daga, innskráningarupplýsingarnar í Íslendingabók svo nú get ég byrjað að skoða falsaða ættartréð mitt aftur, beltið mitt svo nú get ég farið að ganga í buxum sem passa ekki á mig aftur. Reiknivélina fann ég líka, því miður. Ég fann boðsmiðann út að borða og á sýningu á Broadway sem ég komst ekki á, einkunnirnar mínar úr Iðnskólanum sem ég þurfti að láta faxa til mín af skrifstofu Iðnskólans þar sem ég fann þær hvergi o.s.frv.

Ég fann sönnun fyrir því að víst var búið að greiða maí reikninginn af leikskólagjöldunum og ætla að senda afrit af honum til Intrum sem var að senda mér bréf þar sem stendur m.a.: "NÚ ER MÁLIÐ ORÐIÐ ALVARLEGT!". Sjís.. I'm shaking in my boots! Áður en þeir sendu þessa orðsendingu sendu þeir: "ÞAÐ BORGAR SIG FYRIR ÞIG AÐ LOSNA FRÁ ÞESSARI SKULD". og hvað eiga þeir að gera sem eiga ekki fyrir skuldinni? Hengja sig? Dásamlegar innheimtuaðferðir og yndislegt þegar þeir taka upp á að rukka eitthvað sem er löngu greitt og þvinga mann til að taka til heima hjá sér til að sanna það.

Annars var ég lang lengst að fara í gegnum teikningar Jóhönnu og Dodda. Doddi er dásamlegur súrealisti og Jóhanna er einfaldlega listamaður. Það er mottó hjá mér að eiga alltaf pappír og liti fyrir þau svo daginn sem ég henti fullt af pappír fór ég og keypti meira...

Mér líst hinsvegar ekkert á hvernig horfir. Ég hef ekkert náð að spila playstation það sem af er fríinu. Ég þarf að herða mig. Núna ætla ég hinsvegar í bað...

Eins og rotta? Það er ekki tilviljun að mér finnst rottur sætar.

Ég er hinsvegar með "condition". Ég kalla bloggið mitt ravings of a lunatic því ég hef eytt meiri tíma með tunglinu en sólinni. Ég veit því miður ekki hvað það kallast á ensku, Organistinn getur frætt mig um það líklega, en á því ylhýra kallast það "dægurbrengl" (enn eitt snilldar orð á íslensku). Kannski heitir þetta ástand nocturnal á ensku. Ég veit það ekki.

Ég man þegar ég bjó í Engihjallanum. Ég gat ekki sofnað. Mamma hafði keypt gardínur, brúnar með blómamynstri, og ég lá stjörf í efri kojunni (átti tvö rúm en ekkert systkyni) og sá í mynstrinu alls kyns ófreskjur sem ég var viss um að myndu, hvað á hverju, spretta út úr gardínunum og éta mig.

Eina nóttina ákvað ég að það væri þá allt í lagi. Mér væri bara alveg sama þótt grýlulega kellingin í ljósa blóminu kæmi og slátraði mér með augnarráðinu einu saman. Eða illa tennti dvergurinn með skökku húfuna. Þau væru þá allavega búin að put me out of my misery.

Gardínurnar voru ekki byrjunin á þessari nocturnal hegðun og ekki endirinn. Ég hef átt erfitt með að sofna á "réttum" tíma frá því ég man eftir mér. Man eftir því sem fóstrur á þeim tíma kölluðu "hvíld" á dagheimilunum. Ég hataði hvíld. Börnin fóru að sofa og ég fór að telja mínúturnar. Hefði miklu frekar viljað leika mér en mátti það ekki. Var svínbeygð til að liggja vakandi í rúman klukkutíma og hvíla mig. Ekki það... ég var alveg með á hreinu hver var hrifinn af hverjum og hvað væri best að blanda vodkað með. Ég vissi líka hvaða börn voru pirrandi og hver voru minna pirrandi.

Á nóttunni læddist ég um íbúðina í myrkrinu. Stundum fór ég inn til pabba og mömmu og horfði á þau sofa eins og geðsjúklingur í hryllingsmynd. Pabbi sefur með hálf opinn augun. Mér finnst það magnað. Trúði heillengi ekki að hann væri sofandi og veifaði hendinni fyrir framan augun á honum til á tékka á meðvitundarleysi hans. Ég hélt að hann væri kannski eins og ég. Mamma sefur eins og grjót nema ef það er t.d. fluga í herberginu. Þá vaknar hún. Þessvegna læddist ég. Hún gat orðið pirruð ef hún sá að ég var vakandi því það var svo erfitt að vekja mig á morgnanna. Pabbi varð oft pirraður þegar ég vaknaði ekki. Í Engihjalla sat ég stundum á gluggakistunni í herberginu mínu og taldi bíla á meðan ég velti hlutunum fyrir mér. Þá var ég yfirleitt búin að liggja í rúminu til tvö eða þrjú og "reyna" að sofna. Það var ákveðin huggun að sjá einn og einn bíl og vita að maður var ekki aleinn vakandi.

Það var ekki fyrr en ég var orðin unglingur og réði mig á deild á leiksskóla sem ég fattaði hvílík snilld hvíldin er og hvað það er róandi að liggja á dýnu innan um 15 sofandi börn. Fóstrurnar voru rosa glaðar að vera komnar með starfsstúlku sem vildi taka hvíldina á hverjum degi. Þá gátu þær verið í kaffi á meðan. Þær skiptu um skoðun þegar þær komust að því að það var töluvert erfiðara að vekja mig en börnin eftir the designated klukkutíma svefn. Enda mætti ég iðulega ósofin í vinnuna. Stundum leyfðu þær mér bara að sofa. Annaðhvort það eða þær gátu ekki vakið mig.

Í mörg ár leit ég út eins og dópisti á cold turkey vegna þess að ég svaf nánast ekki neitt. Tók svo tarnir og svaf heilu dagana á milli. Lengsta samfellda vökutímabil er hátt á þriðja dag en lengsta samfellda svefntimabilið er rétt undir sólarhring. Ég notaði sígarettur og kók til að halda mér vakandi á daginn sem gerði það svo ennþá erfiðara að sofna á kvöldin. Ég hef ekki tölu á öllu sem ég hef misst af vegna þess að ég svaf yfir mig. Það stendur uppúr þegar ég svaf yfir lokaferðina í unglingavinnunni þegar ég var 13 ára. Ég var búin að hlakka til í margar vikur því ég var svo skotin í strák sem var með mér í vinnuflokk.
Hvað ég grét.

Að sjálfsögðu var þetta ástand mitt greint sem aumingjaskapur mjög snemma af ættingjum og vinum og ég var aumingi allt til tuttugu og eins. Þá átti ég mitt fyrsta barn og hefði, ef marka var ættingja og vini, átt að hætta að vera aumingi. Ég hætti því ekki. Gat ekki sofnað og þar af leiðandi ekki vaknað heldur loksins þegar ég sofnaði.
Góður maður var búin að benda mér á að fara í svefnrannsókn hjá svefnrannsóknardeild Landsspítalans. Ég pantaði tíma en þorði ekki að fara. Ég vildi ekki fá staðfestingu á að ég væri aumingi. Það var skárra að trúa innst inni að ég væri það ekki.

Ég endaði samt í svefnrannsóknun á geðdeild Landspítalans, þegar ég komst í þreytulegt gjaldþrot, og þar komust menn að því að ég var með bilaða lífsklukku. Minn prime time er frá tvö á daginn til sjö á morgnanna. Þegar aðrir eru prógrammeraðir til að vakna er ég prógrammeruð til að sofna. Það eru misjöfn lífsins gæði og musterin sem maður fær úthlutað. Auk þess að þjást af dægurbrengli þjáðist ég líka af vökusvefni sem lýsir sér þannig að viðfangsefnið lítur út fyrir að vera sofandi og er það... en heilinn er vakandi og manneskjan skynjar allt sem gerist í kringum hana. Sem skýrir leiðindarhvíldarstundirnar í leikskólanum. Ég var sofandi.. en samt ekki. Þessi tegund af svefni er ekki mjög endurnærandi.

Í gegnum öll aumingja árin voru ófáir læknar sem vildu skrifa upp á svefnlyf fyrir mig en þar sem ég taldi mig vera aumingja vildi ég ekki slík lyf. Fannst ekki á aumingjaskapinn bætandi. Þeir voru fegnir upp á svefnrannsóknardeild því svefnlyf laga ekki ástand sem þetta. Flestir sem leita á náðir svefnlyfja í þessu ástandi verða eingöngu háðir þeim eftir langvarandi notkun. Svefninn hjá þessu fólki er hinsvegar alveg jafn fucked up og hann væri án þeirra.

Það var rosalega mikill léttir að komast að því að ég var ekki aumingi en allt of seint að fara í MR...

Áður en ég vissi hvað var að mér reyndi ég að laga svefninn með því að halda mér vakandi eina nótt og einn dag og fara þá að sofa í þeirri von að ég myndi vakna morguninn eftir. Hjá svefnlæknunum komst ég að því að slík endurstilling virkar ekki því maður er bara of þreyttur til að vakna næsta dag. Til að endurstilla svefninn succesfully þarf maður að seinka sér um tvo til þrjá tíma á hverjum degi og sofa alveg þangað til maður vaknar (því maður er víst með rosalega mikla uppsafnaða þreytu þegar maður sefur svona óreglulega) og þegar kemur að því að maður sefur frá 11 á kvöldin til 8 á morgnanna á maður að reyna að halda því. Virkar töluvert betur en hitt. Einföld lausn á þessu skemmtilega vandamáli er hinsvegar að flytja til Ástralíu.

Ég hef náð þónokkuð góðum árangri með að "endurstilla" svefninn en dett stundum í að vaka á nóttunni... gleymi mér... því ég er, after all, nocturnal eins og rotturnar í Reykjavík.

Þegar ég vaknaði í morgun bloggaði ég heil ósköp og fór svo inn í herbergi að kanna ástandið. Sá að þetta þýddi ekkert lengur og ákvað að fara í Ikea að kaupa kassa til að pakka niður bókum sem komast ekki fyrir í bókahillum og eru í stöflum hingað og þangað í herberginu.

Í Ikea fann ég bókaskáp sem er ódýrari en kassar svo ég keypti hann. Keypti líka skrifborðslampa fyrir Dodda og ramma utan um myndina sem ég málaði af krökkunum um árið sem heitir "engla-blóm". (Getur verið að Ábyrgðarsjóður launa sé búin að gera upp við Tóta?)

Þegar ég keyrði heim helltist yfir mig einhver undarleg tilfinning... mér leið eins og hellisbúa sem hafði fundið virkilega stóra kjötmikla bráð og væri á leiðinni heim til fjölskyldunnar til að sýna fenginn.

Ég kom heim, setti skápinn samann á mettíma og endurskipulagði svefnherbergið algjörlega. Útkoman er vægast sagt glæsileg og núna eru allar bækur á heimilinu í bókaskápum. Fyrir utan þær sem ég er með á náttborðinu.

Á morgun ætlum við Jóhanna að gera fyrir herbergið hennar það sem við gerðum við herbergið mitt. Operation clean-sweep!

Af því að ég var að segja frá myndum barnanna minna ætla ég að sýna nokkur dæmi um snilli þeirra. Reyndar fann ég ekki myndina sem ég ætlaði að sýna frá Jóhönnu. Hún er búin að fela hana einhverstaðar fyrir mér.

Jóhanna ætlar að vera tölvuleikjahönnuður og er stöðugt að teikna karaktera í tölvuleikina sína. Ég ætla ekki að gefa upp neitt um leikina... nema þessar myndir. Ég fer ekki að gefa í burtu öll snilldar plottin sem henni dettur í hug!

Doddi teiknaði bláa Spiderman og skrifaði nafnið hans alveg sjálfur fyrir tæpum tveimur árum. Það er rétt að taka fram að þessi Spiderman er "vondi" Spiderman. Sá rauði var góður. Munsturteikninginn hans er svona týpísk Dodda teikning. Þetta er nýleg mynd af geimskipi með byssum og geimverum. Ef þú sérð það ekki.. þá vantar í þig.

Sú síðasta er líka sú yngsta, teiknuð fyrir viku, mynd sem bræðir hjarta manns. Af mér og merkt af höfundi: Anna.

Hugskot:

Þú tókst kannski ekki eftir því en síðan mína er Copyrighted. Þessi ör er vissulega flott, enda bjó ég hana til. Ef þú getur ekki búið til þitt eigið material eru fullt af síðum á Internetinu sem bjóða upp á fría grafík. Ég bið þig vinsamlega um að láta grafíkina á síðunni minni í friði og skipta þessari ör út fyrir eitthvað sem þú hefur fullt leyfi til að birta á síðunni þinni.

Be original.

Ég er búin að vera eins og útspýtt hundsskinn út um allan bæ í dag að útrétta, enda fyrsti "virki" frídagurinn minn í dag.

Ákvað eftir kvöldmat að fara út á vídeóleigu og finna einhverja mynd til að glápa á í kvöld. Kúra undir sæng í sófanum með silfur extra tyggjó.

Fór út á vídeóleigu og sá að allt sem mig langaði að sjá (the banger sisters) var úti. Ég missti þó ekki móðinn og fór að afgreiðsluborðinu og spurði hvort afgreiðslustúlkan ætti von á eintaki af þeirri mynd inn í kvöld. Hún fór að pikka heil ósköp og komst að því að öll eintökin væru væntanleg. Ég bað hana að taka eitt eintak frá fyrir mig og hún fór að pikka eins og mofo aftur.

Á sama tíma þokaðist af afgreiðsluborðinu dökkhærð, grönn kona sem hélt á hvítum poka. Hún nam staðar við afgreiðsluborðið og mundaði pokann.

Ég hafði séð hana koma inn og tekið eftir pokanum. Ég tók líka eftir því að hún var með spólur í honum og ályktaði að hún væri að skila spólum. Mér varð starsýnt á pokann og horfði á þegar hún fálmaði eftir innihaldinu. Mér sýndist ég sjá í Goldie Hawn í gegnum hvítt plastið en var ekki viss....

Þegar hingað var komið við sögu hafði dökkhærða, granna konan tekið eftir hversu undarlega ég starði á hana og þegar hún veiddi tvær spólur upp úr pokanum spurði hún: "Er það þessi?" As God is my witness! Ég fékk ofbirtu í augun. Það stirndi af hulstrinu sem innihélt vídeóspóluna sem var destend to be mine tonight. Ég sagði "já" og við féllumst í faðma.

Nei ekki alveg. Ég sagði: "Akkúrat" og brosti, hún brosti til mín á móti og þegar afgreiðslustúlkan hafði þerrað tárin eftir þessa dramantík spurði hún mig hvort ég vildi taka gamla spólu ókeypis með. Ég tók bara sama pakkann og dökkhærða, granna konan hafði komið að skila.

Það er til Guð og það er ekki ég.

Ég taldi mig vera á leiðinni að fara að horfa á the banger sisters en kjaftaði svo mikið við mömmu, og hún við mig, að á endanum lofaði ég að lita hana og strípa gegn því að hún færi heim til sín að sofa.

Nú á ég ekkert appelsín og klukkan er orðin of margt til að byrja að glápa núna. Bömmer.

Ekki sá ég þetta fyrir.

Getur verið að önnur denial of service sé að gera mér lífið leitt?

Nú fer ég á límingunum...

Ég fór seint að sofa í gær og var næstum búin að sofa yfir síðasta sund tímann hans Dodda í morgun. Til allrar hamingju hringdi tryggingarsölumaðurinn, sem ætlar að endurlífga líftrygginguna mína, og vakti mig.

Ég lá sumsé í fasta svefni uppí rúmi þegar ég heyrði í símanum og áttaði mig á því að líklega var ég búin að sofa yfir mig og nú væri einhver að hringja til að tilkynna mér að öll mannréttindi mín hafi verið afturkölluð. Ég rauk framúr og beint í símann. Í flýtinum gleymdi ég að klæða mig.

Þegar ég heyrði rödd tryggingarmannsins varð ég rosalega fegin, þakkaði honum fyrir að hringja og staðfesti date-ið okkar í dag þar sem hann ætlar að leiða mig í gegnum the wonderful world of insurance. Skalf úr kulda allan tímann.

Þegar símtalinu lauk trítlaði ég aftur í átt að svefnherberginu. Skyndilega mætti ég sjálfri mér í stóra full-body-length speglinum á ganginum. Ég snarstansaði, horfði á mig og það sem gerðist hefur aldrei gerst áður.
Ég hugsaði: "hva... þetta er nú ekki svo slæmt" svo snéri ég mér við og kíkti yfir öxlina til að sjá baksvipinn og já.. svei mér þá! Ég lít bara þokkalega vel út!

Ég fór inn í svefnherbergi, klæddi mig in high spirits og fannst lífið dásamlegt. Alveg þangað til ég áttaði mig á því að ég var ekki búin að setja upp gleraugun.

Hér var færsla sem hét "góðir viðmælendur" sem ég ákvað bara að taka út því hún var bull og vitleysa sem auðvelt var að misskilja.

Hinsvegar fékk ég furðulega tilfinningu í kvöld og hef velt því fyrir mér síðan hvort ég sé í alvöru með paranoiu eða eitthvað þaðan af verra.

Ég held ég sé að verða veik... með hita og alles. Ég rugla.

Save your love my darling
save your love

sem minnir mig á fertugsafmælið hans pabba í Daltúninu.

Ég var að horfa á Blood Work með Clint Eastwood, hating every minute of it. Fyrir það fyrsta þá er Clint orðin gamalmenni sem á ekki að vera að kyssa ungar konur í bíómyndum. Maður fattaði á fyrsta korterinu hver morðingin var og af hverju konan var drepin. Ég hraðspólaði yfir þegar Clint tók lokabardagann við No One. What a waste of time.

Nú jæja. Ég get skrifað eitthvað af viti um bíómyndir. Ég er þá ekki gonner yet.

Alveg þess virði að kíkja á.

D: Mamma, veistu soldið ógeðslegt? Jóhanna fær bráðum brjóst.

A: Hvað er svona ógeðslegt við það?

D: ég vil ekki fá brjóst.

A: þú færð ekki brjóst.

D: af hverju ekki?

A: af því að þú ert strákur.

D: fá stelpur bara brjóst?

A: já

D: ó hjúkk

D: mamma, eru til hákarlar?

A: já

D: eru til hákarlar í þessu landi?

A: Nei, það eru ekki til hákarlar í þessu landi

D: ó hjúkk

Ég setti reglu um daginn og skrifaði hana niður og hengdi upp á vegg. Doddi sagði mér að þetta væri ekki "alvöru" regla nema hún væri skrifuð niður og hengd upp á vegg. Reglan hljóðar svona:

"Það er bannað að öskra og grenja þegar maður spilar tölvuleiki."

Ég setti regluna því þegar börnin mín eru orðin spennt við að leika sér eiga þau til að verða rosalega pirruð og reið og þá vil ég að þau slökkvi og fari að gera eitthvað annað. Þessi regla hefur gefist rosalega vel.

Nú er ég yfirleitt ubercool þegar ég spila tölvuleiki og hef haldið því fram að það þurfi ekki að vera með óhemjuskap þegar maður er að spila. Þetta var áður en ég fór að spila Sly Racoon.

Við krakkarnir skiptumst á að spila, hver og einn á sinn leik save-aðann og í gær fór ég í borð sem var rosalega erfitt. Ég var í keppni við einhverja helvítis hraunsnigla sem borðuðu tölvur og ég átti að ná upp í 60 tölvur á undan þeim.

Ég tók þrjár atrennur og í þeirri síðustu var ég gjörsamlega að fara á límingunum og þegar helvítis sniglarnir náðu 60 þá var ég með 58. Ég stóð upp, henti joy-stick-inu í sófann og öskraði: "OH COME ON! FOR FUCK SAKE! FIMMTÍU OG FOKKING ÁTTA! ÉG TRÚI ÞESSU EKKI!!!!"

Þá heyrðist í Dodda: "mamma, ef þú ætlar að vera með svona læti verðum við að slökkva á tölvunni".

Touche!

Um daginn var ég að pirrast yfir því að ég væri ekki með sjónvarpskort í vélinni minni svo ég gæti haft bíómyndir opnar í glugga á meðan ég er að vinna. Þetta var áður en ég fattaði að ég get einmitt gert þetta með DVD.

Ég er búin að "horfa" á Gattaca með Jude dúllu og núna er Notting Hill byrjuð og þegar hún er búin ætla ég að setja Sleepy Hollow af stað.

Það hentar mér mjög vel að horfa á bíómyndir á sama tíma og ég kjafta á msn og skoða heimasíður eða skrifa blogg.

Ég hef hljóðið í headphones og bara á öðru eyranu því ég þarf að fylgjast með leiknum hjá krökkunum líka. Öðru hvoru hrópa ég t.d.: "Þú þarft að fara í borðið með vélinni sem þú hleypur af stað til að finna það".

Ég er multitasking, no doubt about it.

Ég fór að skoða gleraugu í gær og aftur í dag. Í dag fór ég með linsur svo ég sæi mig með gleraugun sem ég var að máta.

Valið stendur á milli tveggja umgjarða. Önnur er mjög töff en ekkert rosalega áberandi og þegar ég er með þau er ég bara "venjuleg", soldið grimmileg en ekkert meira en venjulega. Hin umgjörðin, sem sölukonan og Dórið sögðu bæði að ég ætti að fá mér, er mjög töff en mjög áberandi. Hún fer mér mjög vel en ég er ekki "venjuleg" þegar ég er með þau.
Það eru týpu-gleraugu.

Í gær fannst mér þessi sem gera mig "venjulega" flottari en týpu-gleraugun en í dag, með linsur, er ég ekki eins viss. Í dag fannst mér týpu-gleraugun flottari.

Sem betur fer þarf ég ekki að taka ákvörðun um hvora umgjörðina ég kaupi því ég hef ekki efni á að kaupa mér ný gleraugu.

Síðast þegar ég fór út úr bænum tók ég Harrý og Heimir með mér á geisladiskum og það reddaði ferðinni gjörsamlega. Ég var reyndar nærri búin að keyra útaf í verstu hlátursköstunum en náði að hemja mig áður en illa fór.

Ég hef líka prufað að fara með barnalög ýmiskonar til að hafa ofanaf fyrir krökkunum á leiðinni en það er alveg rosalega leiðigjarnt og þegar ég var búin að hlusta á Maístjörnuna, flutta af einhverjum depressing barnakór, í fimmta skipti var ég næstum því búin að keyra viljandi út í skurð og enda þetta bara. Tek það lag ekki aftur í fríið. Ég hef aldrei heyrt eins depressing lag og Maístjörnuna og skil ekki af hverju börnum á leikskólum er kennt að syngja það. Má ég þá frekar biðja um Sól, sól skín á mig!

Einhverjir foreldrar hafa tekið Felix og Gunna með í ferðalagið en börnin mín vita ekki hverjir það eru svo þau hafa aldrei beðið mig um það.

Af öllu því efni sem hægt er að taka með sér til að stytta keyrsluna í fríið eru Harrý og Heimir lang bestir því það má hlusta á þá aftur og aftur og aftur... og... krakkarnir veltast um af hlátri ekkert síður en þeir fullorðnu.

Það er reyndar soldið erfitt að útskýra:

Heimir: Harrý... ég var að spöklera...
Harrý: Já
Heimir: ég var að velta því fyrir mér hvort að
Harrý: Já Harrý... út með það!
Heimir: Nú allt í lagi
Harrý: Nei ekki þetta Heimir, inn með það aftur!
Harrý: Það er svo erfitt að gera þér til hæfis Harrý...

-fyrir þeim.. en samt ekki.

Ég hef það eftir áræðanlegum heimildum að það taki okkur ca 4 tíma að keyra í Vatnsdal og ég spái því að okkur eigi ekki eftir að leiðast á leiðinni.

Ég er með fordóma gegn útihátíðum og hef haft þessa fordóma frá því ég var farþegi í bíl sem keyrði í gegnum tjaldstæðið á Laugarvatni verslunarmannahelgina þegar ég var 15 ára. Ég og foreldrar mínir vorum í bústað í prentarahverfinu en ég fór í bíltúr með strákum sem ég var í skóla með. Á tjaldstæðinu mátti sjá fólk ælandi, liggjandi dautt í grasinu, sumir með girt niður um sig. Fólk var ríðandi, öskrandi, grenjandi, mígandi, hlæjandi, dansandi, lemjandi... ég hef sjaldan verið eins hrædd um líf mitt og þarna og mér fannst þetta vægast sagt ógeðsleg lífreynsla.
Ákvað að þetta væri eitthvað sem ég hafði engan áhuga á að taka þátt í.

Enda.. ég hef aldrei skilið af hverju það þarf endilega að fara út í rassgat til að láta svona, nema það sé einmitt málið. Að fólki finnist "í lagi" að sleppa sér svona af því það er "í rassgati".
Það er vel hægt að tjalda í Laugardalnum í rigningu og norpa með bland í pela ef það er the attraction. Það er hægt að leggjast dauður í grasið þar líka... syngja, dansa, grenja.. whatever. Fyrir þá sem hafa áhuga á því.

Verslunarmannahelgin er í mínum huga sá tími sem Reykjavík er hvað mest heillandi. Það er temmilega mikið af fólki í bænum og það er svo skrítið að áflogahundarnir og leiðindapúkarnir virðast hverfa með öllu
-út í rassgat.

Ekkert er fegurr'en verslunarmannahelgarkvöld í Reykjavík.

Jæja... þá er það komið á hreint. Ég er orðin hænuhaus. Fór í afmæli í gær og drakk 3 stóra bjóra. Var á perunni. Dreif mig heim klukkan hálf ellefu og langaði að draga barnapíuna á tálar. Oh well... ég er allavega ekki timbruð.

Dreymdi furðulegan draum, eins og næstum alltaf þegar ég finn á mér þegar ég fer að sofa. Var að versla í Nóatúni. Verslaði m.a. pizzu. Á kassanum tók miðaldra kassadaman upp sokk og þurrkaði af pizzunni. Ég trompaðist og tók af henni sokkinn. Allt í einu var Nóatún orðið frontur fyrir alþjóðleg glæpasamtök sem eru að smygla varalitum út um allan heim. Ég er komin með ruthless Nóatúns-glæpamenn á eftir mér sem ætla að koma mér í fangelsi fyrir að stela sokk frá þeim...

Ó.. í gær keypti ég mér líka gæludýr. Ég keypti mér eðlu. Hún er auðvitað ekki lifandi en hún er úr plasti sem auðvelt er að þrífa og það er hægt að opna hana á maganum og fylla af vatni svo hún sé stöðug. Ég held að þetta sé "hann" og skýrði hann Elías. Jóhönnu finnst það asnalegt nafn á eðlu en ég er ekki sammála. Þegar ég eignast digital myndavél birti ég mynd af Elíasi á síðunni minni. Hann býr upp á skjánum mínum hjá Cheshire Cat og Meowth.

Ég er svo móð að ég næ varla andanum. Skreið upp síðustu tröppurnar upp á hæðina mína og dróst með veggjum að útihurðinni. Ég hef aldrei verið svona þreytt eftir tvær ferðir (fram og tilbaka) í sundlaug vesturbæjar fyrr.

Það er bót í máli að mig langar ekki að reykja. Ætlaði að hætta að reykja í dag og er búin með sígaretturnar. Nú er bara að sjá hvort ég geti staðist mátið á eftir þegar Melabúðin opnar...

Harpa heldur að ég haldi að hún reki hótel þar sem ég mun koma mér fyrir í sér herbergi og eyða tíma mínum í að drekka pinja colada og lesa allan daginn. Þetta er misskilningur. Ég er búin að pakka öllum málninga og druslugöllum sem ég hef rekist á í skápunum hjá mér, stígvélum og strigaskóm. Auk þess mun ég taka með mér koffeintöflur, magic og gingseng í fljótandi formi sem maður sprautar beint í æð. Held mér veiti ekki af ef ég á að vinna eitthvað í heyskap. Ekki virkaði að fara í sund til að byggja upp þol... nema maður þurfi að fara oftar.

sundbolur
rakvél
naglalakk
gleraugu
felgujárn
bíll
peningar
skrúfjárn
tónlist
harrý og heimir
krakkar
föt á krakkana
föt á mig
bensín
ofnæmislyf
bjór
hrífa
PS2 leikir
PC leikir
tannþráð
námsferill
sundföt á krakkana
nikótín tyggjó
make-up
gsm sími
gsm hleðslutæki
10 bónus brauð
1000 kall í göngin
heilsutvenna
eitthvað að drekka í bílnum
Elías - væri ljótt að skilja hann einan eftir. Reyndar mun Tóti taka við íbúðinni á meðan við erum í burtu en Elías þekkir hann ekki svo ég tek hann með. Óþarfi að kvekkja greyið. Hann gæti farið að fella plast.

Ég fór í bað í morgun, svo fór ég í sund, svo fór ég aftur í bað seinnipartinn og svo aftur eftir kvöldmat og er að spá í að fara núna fyrir svefninn.

Ég er búin að fara ca 19 sinnum á klósettið að pissa og er með krónískan magaverk. Ég er líka komin með skrítinn kipp í augnlokið vinstra megin. Það eru 12 tímar í brottför og ég er búin með neglur til að naga.

Ég keypti mér landakort og merkti leiðina með rauðum permanent túss á kortið. Ég trúi varla að ég sé að fara út úr Reykjavík og inn í óvissuna. Þar sem lifandi dýr spígspora um allstaðar. Þá er nú eins gott að hafa Elías hjá sér. Ég fékk 100 ofnæmistöflur hjá lækninum to be on the safe side og fyllti út organ donor kort á heilsugæslustöðinni.

Hey! Djöfuls gargandi snilld. Peysan mín hljóp í þurrkaranum og nú smellpassa ermarnar á mig!

Jæja.

7:30

Vaknaði og pissaði

8:00

pissaði

8:30

vakti börnin, pissaði

9:00

lét smyrja bílinn

10:30

pissaði

12:30

lagði af stað frá kjarvalsstöðum, eftir að ég var búin að pissa á stórgóðri aðstöðu sem kjarvalsstaðir bjóða uppá

13:00

Doddi: Hvenær komum við?
Anna: Rétt bráðum

13:05

Doddi: Hvenær komum við?
Anna: Rétt bráðum

14:00

Jóhanna: Hvenær komum við?
Anna: Rétt bráðum

15:30

Jóhanna og Doddi: Hvenær komum við?
Anna: Rétt bráðum

15:35

Anna: Sko krakkar.. ég sagði ykkur að við kæmum rétt bráðum!

15:36

Harpa: Nú, ég hélt þú litir allt öðruvísi út!
Anna: Ég líka.

16:05

Anna: Hvað er í þessum lummum? Rosalega góðar.
Harpa: Ehhh...

16:15

Anna: Mér er svo illt í maganum eitthvað.
Harpa: Það var engin fita í þessu.
Anna: Mér er batnað.

16:45

Doddi: Ég er svangur, hvenær er matur?
Anna: Rétt bráðum

17:30

Doddi: Ég er svangur, hvenær er matur?
Anna: Rétt bráðum

18:00

Doddi: Ég er svangur, hvenær er matur?
Anna: Rétt bráðum

19:00

Anna: Vá! Jólin! Tóti hatar hangikjöt en mér finnst það rosalega gott.
Harpa: Nei Anna, það er yfirleitt snjór hérna um jólin.
Anna: ó.. en af hverju eru þið þá með jólaseríuna uppi?
Harpa: We plan ahead.

20:00

Anna: Nei heldurðu að Doddi detti ekki af baki?
Harpa: Þá er hann allavega með hjálm.
Anna: ó hjúkk.

20:30

Anna: Á engin að leiða hestinn minn?
Harpa: Hestar eru ekki með hendur Anna mín en það er ekki hægt að teyma þá.
Anna: Á engin að teyma hestinn minn?
Harpa: Neee

20:35

Anna: HJÁÁÁÁÁÁÁÁÁLP!
Harpa: Hvaða, hvaða

20:45

Anna: Vá! Var ég ekki rosalega dugleg?
Harpa: Jú alveg rosalega.
Anna: Fæ ég verðlaun?
Harpa: Já.. sá sem er rosalega duglegur á hestbaki má vaska upp.
Anna: Veiiii!!

Mér leið eins og zetor hafi keyrt yfir hausinn á mér þegar ég vaknaði í morgun klukkna hálf níu. Líka eins og að geit hafi stangað mig í rassinn.

Ég hreyfi mig eins og gamalmenni...

Það rættist heilmikið úr deginum. Fórum í gönguferð upp í gil og að álfhólnum sem er á heimatúninu á bak við húsið. Það er rosalega fallegt hérna og líklega hefur Harpa rétt fyrir sér. Vatnsdalur er líklega fallegasti dalur landsins.

Doddi fékk að sitja inn í traktor í dag og hann brosti hringinn allan tímann. Ég var búin að gleyma hvað það er yndislegt að ganga úti í náttúrunni og tína blóm.

Lífið er dásamlegt.

Eins og ég sagði.. southern comfort. Virkar líka sem northern comfort. Bara mjög comforting hvernig sem á það er litið.

Breytir því ekki að ég get ekki drepið folald nema það ógni mér eða börnunum mínum... Hvernig er það guys... geta allir menn/konur drepið?

Það er nú ljóta helvítið þessi Alzheimer. Amma er farin að kommenta hjá mér, heldur að ég heiti Tómas og hafi misst sveindóminn árið '84.

Amma man ekki hvað hún heitir. Hvernig ætti hún að muna að ég er ekki karlmaður og missti meydóminn 1986, en ekki 1984. Ekki skrítið að henni finnist ég ljót-ur. Konur eru sjaldan flottir karlmenn.

Hvað er verið að hleypa gamalmennum í tölvur?

Af tilefni sveitaferðarinnar minnar og kommenti ömmu finnst mér rétt að bjóða upp á þennan bút úr Morðaleik Harrys og Heimis.

Á badabing.is bloggar Tóti um að þeir sem kommenti hjá mér séu bjánar, nema þeir sem kommenta hjá honum líka. Ég er ekki sammála honum.

Einu bjánarnir sem ég hef séð kommenta gerðu það í massavís á badabing.is svo ég varð að loka á þá.

Það er hinsvegar ekki hægt að loka á dónalega bloggara.
Nema maður sé Guð náttúrlega...

Frá því ég steig út úr bílnum á hlaðinu hjá Hörpu leið mér eins og ég hefði alltaf þekkt hana. Ég var samt að sjá hana og heyra í fyrsta skipti.

Þegar ég tók tjáningu í fjarnámi í VMA grunaði mig ekki að ég myndi kynnast einhverjum í alvörunni. Fannst þetta meira fyndið og furðulegt að taka tjáningu í fjarnámi. Hvernig er það hægt?

Með hjálp tölvupósts og msn hefur hinsvegar þróast vinskapur á milli okkar sem varð til þess að ég ákvað að heimsækja hana í sveitina. Þetta var ævintýraferð þar sem börnin mín hafa aldrei komið á alvöru sveitabæ og halda að kjöt komi úr kjötborðum, vacumpakkað.

Við sáum kanínur, hænur, hana, hesta, kindur, lömb, folöld og glænýja hænuunga. Ég sá kindur sem biðu slátrunnar. Það fór um mig hrollur en borðaði hangikjöt sama kvöld með bestu lyst.

Að komast út úr bænum í svona fallegt umhverfi hjá svona yndislegu fólki er ómetanlegt. Jóhanna fann vinkonu í dóttur Hörpu, Kötu. Saman fóru þær í rannsóknarleiðangra um sveitina. Mér var líka sýndur sá heiður að fá að líta leynistað Kötu og mun ekki segja nokkrum manni hvar hann er. Ég átti ófáa leynistaði sjálf sem barn og man hvað það er gaman að eiga leyndarmál. Það er eitt af því sem gefur lífinu gildi.

Doddi fór á hestbak og traktor-bak. Hann syngur þegar hann ræður sér ekki fyrir kæti. Hann söng allan tímann. Að horfa á hann á hestbaki fær mann til að íhuga alvarlega að senda hann á reiðnámskeið. Svo hefur hann svo gott lag á skeppnunum: "Heyrðu hestur! ..bíddu rólegur".
Hann var soldið hræddur við hænuungana en lét sig hafa það að halda á einum og brosa fyrir myndavélina. Það var svona frosið "drífðu þig svo ég geti látið þetta dýr aftur í kassann" bros.

Eiginmaður Hörpu hitti líka í fyrsta skipti tímaþjófinn ógurlega: mig. Ég held að hann hafi tekið mig í sátt þegar hann sá með eigin augum að ég er ekki ljótur perri sem villir á sér heimildir á msn.

Það eina sem klikkaði í ferðinni var ég. Ég gerði ekki við nokkurn skapaðan hlut og kenndi Hörpu ekkert, nema hvernig maður drekkur fram á morgun. Ah.. hún virtist nú kunna það fyrir.. EN. Ég stóð mig ekki. Næst mun ég fara með áætlun í ráðstefnustíl þar sem gerð verður grein fyrir hverjum klukkutíma.

Harpa kenndi mér hinsvegar ýmislegt. Hvernig maður bakar rosalega góðar lummur úr hafragraut og/eða grjónagraut. Það veit sá sem allt veit að ef Jóhanna hefði séð hvað fór í lummudeigið þá hefði hún ekki sporðrennt fjórum af bestu lyst. Hún kenndi mér að búa til hafragraut og sýndi mér fram á að börnin mín borðuðu líka hafragraut með bestu lyst. Hún kenndi mér að berja kjöt með buffhamri og sagði mér af hverju það er gott að gera það áður en maður steikir kjötið.

Hún kenndi mér að nota insert takkann á lyklaborði og hvernig maður getur "af-valið" insert, sem er ómetanleg vitneskja sem ég er nú þegar búin að nota. Hún kenndi mér að drekka Southern Comfort. Hún sagði mér sögur af eldhúsálfum sem finnast í Vatnsdalnum og eru mikil búbót. Hún kenndi mér að það er hægt að borða öll dýr. Líka kanínur. Ég held að kanínur séu góðar á bragðið svo ég vona að það verði komnir litlir kanínuungar næst þegar ég kem í heimsókn. Hún kenndi mér að sitja á hestbaki. Ég var búin að steingleyma hvað mér finnst það gaman.

Hún minnti mig líka á hvað það er dýrmætt að leyfa sér að liggja í háu grasi og naga strá í sólinni.

Hvað getur maður annað sagt en: Takk fyrir okkur frábæra fjölskylda!

Úhú! Frægðarsólin rís! Áður en ég veit af verð ég farin að auglýsa lambakjöt!

Nee.. ætli það.

Það er eitt sem ég þarf að tjá mig um í þessari Veru-blogg grein. Sumir kjósa að vera "nafnlaus og andlitslaus lesönd" og það er ekkert að því í sjálfu sér. Ég var andlitslaus lesönd hjá mörgum áður en ég kom út úr kommenta-skápnum. Það að setja inn komment á blogg einhvers sem maður þekkir ekki er ekki ósvipað og að missa meydóminn. Rosalega stressandi og erfitt fyrst.

Þegar ég setti mitt fyrsta komment var það á vef mannsins míns. Ég las það engu að síður tuttugu sinnum yfir áður en ég smellti á "submit" og huggaði mig við að ef þetta væri "hörmung" gæti ég alltaf farið inn á vefinn hjá honum og þurrkað það út. Að þurrka út komment er, undir eðlilegum kringumstæðum, ekki hægt og þessvegna er það soldið scary.
Þú leggur eitthvað til sem allir geta lesið og þú kemur aldrei til með að geta strokað það út. Aldrei.
Þú ert upp á náð og miskunn viðkomandi bloggara hvað það varðar.

Þegar ég setti inn mitt fyrsta komment hjá blá-ókunnugri manneskju var það hjá Tótu Pönk. Ég las það 45 sinnum yfir og endurskrifaði það jafn oft. Held að á endanum hafi það verið eitthvað svona: "það finnst mér líka" eða eitthvað álíka. Síðan eru liðnar margar vikur (ljósár í netheimum) og ég er orðin ófeimnari við að kommenta hjá öðrum. Hjá enn öðrum held ég áfram að vera nafnlaus og andlitslaus lesönd.

Mér fannst líka áhugavert að pistill frá mér væri birtur í Veru þar sem ég taldi lesendahóp minn vera miðaldra karlmenn eingöngu. Í framhaldi hef ég ákveðið að vera direct og bið þig að vera svo góð/ur að kjósa á forsíðu.

Það getur verið erfitt að finna góða sjoppu. En ég fór að spá í það í kvöld.. hversu erfitt er að reka sjoppu? Eða nei. Ekki hversu erfitt er að reka sjoppu.. ég get ímyndað mér að það sé erfitt t.d. að manna sjoppuna, nei, ég spyr: hversu erfitt er að sjá um vörupantanir í sjoppu? Hversu erfitt er að reka góða sjoppu? Hvað er það sem þarf að vera til í sjoppum?

Látum okkur sjá... sælgæti er eitt sem mér dettur í hug og þá helst mikið af því og í mörgum stærðum. Gos.. gos er gott fyrir sjoppur og selst mikið þar. Gott að hafa mikið úrval af gosi og í mörgum stærðum. Sama regla gildir um snakk. En hverjir eru það sem hlaupa út í sjoppu í afneitun og halda að þeir þurfi bara einn pakka enn.. já.. eru að kaupa sér sígó og með því. Er ekki sniðugt að eiga sígarettur í sjoppum? Nei það er kjaftæði og í raun og veru ætti að vera hægt að kaupa nikótíntyggjó í sjoppum en þurfa að fara í apótek að kaupa sígarettur.
But we don't live in that kind of world. -Yet.

Ég fer oft út í sjoppur að kaupa mér sígarettur. Alltaf síðasta pakkann því ég er alltaf að hætta. Í dag er ég búin að hætta nærri 20 sinnum. Ég er svo dugleg. Ég er hinsvegar búin að læra eins og lab rat að sjoppan sem tekur mig 3 mínútur að labba í á ekki sígarettur eins og ég vil kaupa, ekki gos í þeirri stærð sem ég vil og ekki nammið sem mig langaði að borða. Ég keyri þessvegna út á bensínstöð. Þar er meira úrval af sígarettum, gosi og nammi en í sjoppunni sem er í göngufæri.

Bensínstöðin er reyndar líka í göngufæri en það tekur mig heilar 10 mínútur að labba þangað og þar sem ég er reykingarmanneskja get ég ekki boðið sjálfri mér upp á að hlaupa niður af þriðju hæð, labba í 10 mín, kaupa sígarettur, labba í 10 mín og hlaupa upp á þriðju hæð.
Þetta sér hver heilvita manneskja.

Það var þó bót í máli þegar brjálaði maðurinn seldi sjoppuna því hann æpti á mann ef maður bað um eitthvað sem hann átti ekki til eins og það væri mér að "kenna" að hann ætti ekki Camel lights. Ég hætti alveg að fara í sjoppuna þegar brjálaði maðurinn hélt til þar. Var hrædd við að hann myndi lemja mig ef ég bæði um kók í gleri aftur.

Hann er farin og nýr eigandi er að sjoppunni. Nýr eigandi sem er með minna úrval en sá skapvondi. Hann er líka með styttri opnunartíma. Nú opnar sjoppan ekki fyrr en á hádegi, þegar maður er löngu búin að versla allt morgun-sjoppu-dótið sitt á bensínstöðinni. En það tók mig tíma að læra þetta og skilja. Þó að það taki mig 3 mínútur að fara út í sjoppu þá involverar það hlaup upp stiga upp á þriðju hæð. Þegar maður er búin að hlaupa niður stigann, komin út í sjoppu og fattar að hann á ekki einu sinni rauðan Capri, sem maður myndi ekki einusinni kaupa í hallæri, þá rennur það upp fyrir manni að það eina sem hægt er að gera í stöðunni er að fara aftur heim, hlaupa upp stigana, ná í bíllyklana og fara út á bensínstöð að sækja vistir.

Þetta er ennþá meira pirrandi þegar maður stendur, bíllyklalaus, klukkan 11 á laugardagskvöldi að drepast úr nikótínþörf og lesa af sjúskuðum miða á sjoppu hurðinni: "Lokað í dag". Það er einmitt á þessum mómentum sem ég þakka almættinu fyrir að ég hvorki á byssu né hef byssuleyfi.

Þó ég ætli nú að fara að bæta úr því bráðum.

Ég er hætt að taka sénsinn. Ég tek bara bíllyklana og brenni beint á bensínstöðina.

Nýjasta Harry Potter sló út öll met í bókasölu fyrr og síðar þegar hún kom út. Þrátt fyrir þetta sjá útgefendur ofsjónum yfir eintaki af bókinni sem gengur manna á milli á netinu.

Er ekki allt í lagi? Ég er sjálf með nýju Harry Potter bókina á harða disknum hjá mér en nenni ekki að lesa hana af skjánum. Ég kem aldrei til með að nenna því. Ekki ætla ég að prenta út rúmar sjö hundruð síður þar sem kostnaðurinn við það er líklega meiri en kostnaðurinn við að kaupa bókina innbundna. Bókin fer líka töluvert betur í hillu innbundin en í tíu útprentuðum gorma-A4 möppum.

Ég spái því að 80% þeirra, eða fleiri, sem hafa náð sér í bókina á netinu séu annaðhvort búnir að kaupa hana eða geri það innan tíðar.

Að lesa bók úr pappír er ákveðin nautn sem notandinn upplifir ekki þegar lesið er af gamma-geislandi skjá. Jafnvel þó maður taki laptoppinn með sér í rúmið hefur það ekki sama sjarma.

Að sitja í rúminu, undir sæng, nýkomin úr baði, hreint á rúminu... með góða bók... you can't beat the feeling!

Það sama gildir um bíómyndir. Ég hef náð mér í bíómynd á netinu. Bíómynd í eintölu því ég nenni ekki að eyða tíma mínum í að horfa á bíómyndir í sjónvarpi. Það er í lagi ef maður er búin að sjá myndina í bíó að taka rerun á vídeóinu en fyrsta áhorf af góðri bíómynd þarf að vera í bíó.

Ég hef t.d. aldrei beðið þess bætur að hafa verið búsett á Akureyri þegar Die Hard var í bíó í Reykjavík og þegar ég var flutt til Reykjavíkur byrjaði hún í sýningu á Akureyri en var hætt á höfuðborgarsvæðinu. Ég hef þessvegna eingöngu séð Die Hard á vídeói. Svona nokkuð skilur eftir varanleg ör á sálinni.

Hvað Harry Potter varðar mun ég kaupa mér bókina fyrst á ensku (um leið og ég fæ útborgað) og svo á íslensku þegar hún kemur í haust.

"Nú byrjar myndin" sagði hás maður fyrir aftan mig þegar ca 20 mín af trailerum voru búnir. Ég sat í bíó, að fara að horfa á Terminator 3 og plantaði mér auðvitað í sæti með blaðrara fyrir aftan mig. What luck.

"Þetta er hún!" Sagði hann ákafur í einu atriðinu.
"Já það var lagið" heyrðist næst.

Það er samt ekki rétt að byrja frásögnina hérna. Byrjum 45 mínútum áður en ég heyrði hann segja: "Nú byrjar myndin".
Þá var ég heima hjá mér. -Stóð með nefið þétt upp við stóra spegilinn á ganginum og taldi fílapensla. Ég var komin upp í 37 þegar ég gjörsamlega missti mig og fór að kreista. Fílapenslar frussuðust á spegilinn og ég hamaðist og hamaðist eins og óð manneskja. Var búin með hægri hluta andlitsins, ennið, kinnina hökuna og kjálkalínuna þegar síminn hringdi. Mér var boðið í bíó og ég, hálfviti, þáði boðið.

In high spirits leit ég aftur í spegilinn og fékk áfall. Ég leit út eins og eftir geitungaárás... en bara hægra megin á andlitinu. Fáránlegt. Ég fór leiftursnöggt yfir stöðuna. Ég gat kreist vinstri helminginn líka til að vera með matching bólgu look.. gat reynt að spartla upp í þetta með sandspartlinu sem ég notaði í sprunguna í eldhúsinu um daginn. Niðurstaðan var kökumeik frá Kanebo og hárgreiðsla eins og þeir voru með í Human League á sínum tíma.

Vindum okkur aftur í bíó.

Það var komið hlé og maðurinn fyrir aftan mig var búin að útlista öll major plot point í myndinni fram að þessu. Ég taldi mig gera okkur öllum greiða þegar ég tók hárið frá andlitinu, snéri bólgna, mislita hluta þess að honum, sendi honum baneitrað augnarráð og sagði: "Þú - ert næstur".

Hann lét sig hverfa og við, sem sátum nálægt honum, nutum Terminator 3, í bíó, án útskýringa - allt til enda.

Annars er það í fréttum af mér að ég ætla í detox um helgina. Það er m.a. þessvegna sem ég er búin að keðjureykja í kvöld.. til að ég komi ekki til með að eiga neinar sígarettur þegar ég vakna við nikótín ákall heilabúsins í fyrramálið. Ég hef ákveðið að gera eins og alkarnir nema ég ætla ekki að taka einn dag í einu. Ég ætla að taka einn klukkutíma í einu. Alltaf þegar mig langar í sígarettu ætla ég að fresta því um einn klukkutíma og ef ég get þraukað þennan eina klukkutíma get ég kannski þraukað annan. Ég ætla að byrja að naga neglurnar til að auka líkurnar á árangri. Er búin að safna birgðum sem ættu að endast út fyrstu vikuna, en hún er lang erfiðust.

Ég er búin að hringja í alla ættingja, ekkert á döfinni, engin dauðsföll yfirvofandi svo ég fæ vonandi ekki einhverjar hræðilegar fréttir fyrstu vikurnar í detoxinu sem verða til þess að ég fell og leita á náðir nikótínsins aftur.

Ég er búin með allt kók sem ég fann í íbúðinni (já ég var byrjuð að drekka það aftur) líka það sem ég var búin að fela í klósettkassanum (helst rosalega kalt þar) og reykti novelty emergency sígarettuna mína sem ég fékk að gjöf þegar ég var 16 ára. Það var rosalega vond sígaretta.

Það sem fékk mig til að ákveða þetta detox mitt var kaffibolli sem ég drakk í morgun. Af einhverjum ástæðum var ég búin að gleyma að þegar ég drekk kaffi svimar mig, brenni á mér tunguna, fæ hausverk, skelf öll og fer að svitna ógurlega. Ég hætti að sjá í fókus og missi hæfni til að keyra bíl. Ég er með einskonar kaffi óþol.

Þegar ég sat heima hjá mér seinnipartinn og skalf öll með sígarettu í munnvikinu - húkandi á stól inní eldhúsi í góða veðrinu fékk ég vitrun. Fyrir utan heyrði ég mann öskra: "þú ert nú meiri auminginn" og tók það strax til mín. Það rann upp fyrir mér ljós. Ég verð búin að drepa mig á kaffiþambi og reykingum fyrir 35 með þessu áframhaldi. Já, svo fylgir þessu paranoia líka. Ég þorði ekki að sitja úti á svölum því ég var viss um að einhver væri að reyna að skjóta mig.

Það er sem sagt ekkert kók, ekkert kaffi, ekkert appelsín, engin sykur for that matter, engar sígarettur og ekkert annað - gott.

Ef þetta er ekki tilefni til að fara í bað... þá veit ég ekki hvað.

Aðeins þremur mínútum eftir að ég vaknaði mundi ég eftir detoxinu mínu og furðulegt nokk... mig langaði eiginlega ekkert í sígarettu.

Það er ekkert að marka það, ég er ennþá determined, minningin um kaffið í gær ennþá fersk. Hún dvínar.

Ég fékk mér hinsvegar nikótíntyggjó, heilsutvennu, zyban, AB-mjólk og vatn í morgunmat. Það var eitt sem ég gleymdi að hugsa fyrir... ég gleymdi að kaupa mér birgðir af silfur extra í gær. Ég mun bæta úr því í Bónus í dag. Þar kostar pokinn 95 krónur en í 10-11 og Nóatúni 125 kr. Ég tygg svo mikið tyggjó fyrstu vikurnar í detoxi að ég hef ekki efni á að kaupa það annarstaðar en í Bónus.

Mitt síðasta verk í gærkvöldi, áður en ég fór að sofa, var að skrifa blogg þar sem ég lýsi því yfir að ég hafi verið í andlegu ójafnvægi þegar ég hét því að hætta öllu sem er vont fyrir mig. Ætlaði að birta það eftir morgunferðina á bensínstöðina en.. nú lítur út fyrir að ég muni ekki fara þá ferð. Þ.e. ef ég gefst ekki upp fyrir kók-hausverknum sem ég er með. Kannsi ég fái mér parkódín bara. Eeeeh... sjáum hvort ég þrauki þetta ekki.

Var að falla í sykurbindindinu. Fann Síríus rjómasúkkulaði með hnetum upp í skáp. Er alveg að verða búin með það og er með hausverk frá helvíti.

Það er glatað að drekka vatn með súkkulaði.

Lít samt ekki á þetta sem eiginlegt fall... meira klúður... ætlaði að vera búin með þetta súkkulaði en gleymdi að ég ætti það til. Þegar ég er búin að gleypa þetta í mig fer ég aftur á vagninn. Ef hausverkurinn versnar mikið þá spái ég því að ég taki parkódín og íbúfen kombóið sem virkar svo vel á tannpínu...

Jebb... ég var reyklaus til klukkan þrjú. Þá komu sígarettur í heimsókn. Klukkutíma seinna var ég fallin. Ég er samt ekki búin að kaupa mér pakka, svo afneitunin í mér segir að ég sé ekki fallin. Meira.. fallin í freistni - gestafreistni.

Ég gat bara borðað tvo bita af súkkulaðinu í morgun, gaf krökkunum restina. Ég er ekki alslæm. Fékk mér samt kókglas áðan í heimsókn hjá fleiri sígarettum. Sjís.. er samt ekki búin að kaupa mér kók. Held að ég þurfi að loka mig inni fyrstu dagana í detox... setja símsvaran á... setja dánartilkynningu í moggann...

Ég vaknaði snemma í morgun. Snemma miðað við að það er sunnudagur.
-Held ég.

Ég vaknaði klukkan korter í níu, af martröð, og langaði ekki í neitt meira en sígarettu. Ég lá í rúminu til klukkan korter í tíu og hugsaði. Aðallega um hvað mig langaði mikið í sígarettu. Ekki í nammi, ekki í kók... bara sígarettu. Bara eina. Yeah right. Ég hugsaði um hvort ég ætti kannski eina sígarettu einhverstaðar í íbúðinni og hvort ég gæti fundið hana. Kannski er eitthvað undir sófa... í jakkavasa á gömlum jakka inní skáp...

Pathetic.

Þetta er ekki í fyrsta sinn sem ég hugsa svona en líklega í fyrsta sinn sem ég sleppi því að rústa íbúðinni í leit af fíkniefninu mínu.

Þegar ég fór á fætur fékk ég mér morgunmat. Epli og ávaxtasafa. Heilsutvennu. Zyban. Ég er með hausverk.

Kannski.. ef ég skrifa niður og held utanum hversu pathetic ég er... hjálpar það mér þegar ég er um það bil að falla. Hver vill vera svona?

Ég spái því að morgundagurinn verði verri. Ég er samt í ótrúlega góðu skapi í dag. Er að hlusta á Miles Davis og John Coltrane. Ætla í sund á eftir með krökkunum og svo jafnvel eitthvað í heimsókn. Á reyklaust heimili hehehe

Veit einhver hvenær er eðlilegt að byrja að hósta upp drullu og skít þegar maður hættir að reykja?

Ég fór að synda með krökkunum í morgun og synti hálfan fokking kílómetra. Það lá við að ég gubbaði blóði þegar ég var búin.. eh... ég ýki smá. Var samt soldið móð.

Mig hefur langað að vita eitt í svolítið langan tíma. Ef maður meiðir sig og grætur af sársauka... er maður þá að vorkenna sjálfum sér?

Ég hálf skammast mín fyrir að hafa valsað um jörðina öll þessi ár, án þess að gera mér grein fyrir að það væri svona auðvelt að hita upp grjónagraut í örbylgjuofni. Oh well... ég veit það núna.

Mig dreymdi tóma steypu í nótt sem involveraði m.a. tannlækninn minn. Hann var að þrífa tannlæknastofuna á meðan ég og fleiri viðskiptavinir biðum... eftir hverju við vorum að bíða veit ég ekki því þegar hann var búin að þrífa (sópaði m.a. sígarettustubbum út af stofunni!!) fór hann. Heim til sín líklega. Ég ætla ekki að fara nánar út í hvað gerðist næst.. nema ég get sagt að keðjureykjandi hafnarverkamaður, steypurenna, kringlumýrabrautin og gúmmístígvél komu við sögu.

Í morgun hugsaði ég um hvað mig langaði í sígarettu áður en ég náði meðvitund. -Auk þess sem allar persónurnar í draumnum mínum í nótt voru keðjureykingamenn. Nema ég og tannlæknirinn. Áhugavert.

Þegar ég hinsvegar náði meðvitund áttaði ég mig á því að ég hef handleggi. Þ.e. vöðva á handleggjunum. Það mun vera sundið í gær.

Í morgun fékk ég mér banana, heilsutvennu, zyban og vatn í morgunmat.

Mér líður eins og vofu og hegða mér eins. Líð um íbúðina og smýg í gegnum veggi og hurðir. Nei.. sit meira og stari út í loftið.

Ég tók mig til og lagfærði á anna.is það sem ég er búin að vera á leiðinni að lagfæra síðan ég kláraði badabing.is síðuna.

Ég held að endurbæturnar skýri sig sjálfar að flestu leyti.

Ég er að reyna að hugsa upp styrktaraðila fyrir movie hall of fame og datt helst í hug að hefja samstarf við eitthvað veitingahús og hafa verðlaunin fyrir að geta getraunina 10 sinnum rétta "út að borða með Önnu". Aðallega af því ég fer ekki nógu mikið út að borða og líka af því ég þekki engan sem vill/hefur efni á að fara með mig út að borða.

Þetta er bagalegt þar sem ég nenni stundum ekki að elda.

Ég reis upp við blogg áðan. Já.. ég hafði byrjað að skrifa blogg þegar ég lognaðist út af og sofnaði fram á lyklaborðið. Nefið á mér hefur lent á "h" því þegar ég reis upp þá var ég búin að skrifa færsluna endalausu sem inniheldur einungis stafin "h". Vissi ekki að ég gæti skrifað með nefinu.

Það virðist vera komið nýtt barn í húsið. Þetta barn grætur og grætur og grætur.

Þetta er mjög vont fyrir meðvirka manneskju eins og mig.
Ég óttast að ég fái mjólk í brjóstin.

Ég vaknaði í morgun upp af martröð. Þessi martröð var sérstaklega áhugaverð vegna þess að hún snérist um að ég þurfti að fara á ákveðin stað í Kópavogi og ég villtist. Úr varð martröð og ég vaknaði kóf sveitt og með allt of hraðan hjartslátt.

Þetta er skondið í ljósi þess að ég var einmitt búin að áveða að fara inn í Kópavog í dag að heimsækja frænku mína. Ég held að það sé augljóst að ég er bundin átthagafjötrum við vesturbæinn.

Mamma er orðin klikk í Kanada. Hún fann tjald sem tjaldar sér sjálft og vill gefa mér það í jólagjöf. Ekki það... hún gaf mér tjald nýlega sem geymslan gleypti og það hefur ekki sést síðan. Hún veit sjálfsagt líka að það þýðir ekkert að ætlast til þess að við kunnum að tjalda svo sjálfþenkjandi tjald sem setur sig saman af sjálfsdáðum er einmitt eitthvað sem við þurfum.

Ef augu mín svíkja ekki þá ætlar hún líka að kaupa einhverskonar mótor. Kannski er þetta svifflugvéla-tjald. Eða tjald sem hægt er að breyta í svoleiðis. Dísus.. mig er farið að hlakka þvílíkt til jólanna!

Annars fann hún líka soldið sem heitir Cheeze Whiz.. ef ég man rétt. Ég mundi það ekki áðan.. og man ekki alveg ennþá með hverju maður borðaði Cheeze Whiz í US en ég man að það var roooosalega gott. En hvað í fjandanum var það? Gætu hafa verið tortilla flögur... hmmm...

Hún skammaði mig líka fyrir að setja ravings teaser á forsíðu. Ég sem hélt að ég væri svo sniðug. Best ég setji það í kosningu næst. Annars er staðan í kynja-könnuninni svona: 36 hafa kosið. 18 konur og 18 karlar. Magnað.

Elskar að spila Matador og grand theft auto.

Af hverju hefur engin kynnt okkur?

Ég er um það bil að fara að horfa á mynd sem mun líklega gera mig vitstola úr hræðslu. Ég læt það ekkert stoppa mig, enda sannur ofurhugi.

Síðast þegar ég lagði mig í svona hættu var ég með myndina The Gift á leigu. Tóti var farin að sofa þegar ég byrjaði að horfa. Ég var ekki búin að horfa lengi þegar ég áttaði mig á því að þetta væri draugamynd og ég yrði rosalega hrædd. Með fingurinn tilbúin á "stop"-takkanum á fjarstýringunni hélt ég áfram að horfa.

Ég þurfti að hraðspóla soldið og halda pínu fyrir augun. Þrátt fyrir þessar varúðarráðstafanir var ég svo hrædd, þegar myndin var búin, að ég horfði á tvær lélegar gamanmyndir á stöð 2 áður en ég þorði upp í rúm.
Ég sat nánast alveg stjörf úr hræðslu þar til seinni gamanmyndin byrjaði.
Þá fékk ég mér kóksopa.

Núna mun reyna enn meira á þolrifin. Ég veit ekki hvort ég lifi þetta af. Ég er að fara að horfa á What Lies Beneath. Ekki það.. hef séð hana tvisvar áður en það var í bíó. Langt frá mínu eigin baðkari. It's not the same.

...og já... ég er búin að fara í bað dagsins. Reikna ekki með því að þora eftir myndina.

Ég er miður mín. Var hjá frænku minni í dag og frétti að Dúddi væri dáinn.
Ég er búin að vera þunglynd í allan dag og á ekki von á að skána mikið næstu daga.

Fór beint í Nesti á leiðinni heim að kaupa tvo pakka af sígarettum, tvo tveggja lítra kók og fimm prins póló.

Að hugsa sér að hamsturinn hans Palla sé dáinn. Og það fyrir þremur árum! Af hverju er manni ekki sagt frá svona? Skelfilegt.

Ég er ekki viss um að fólk kalli það, sem ég gerði við myndina í gær, að horfa á mynd. Meira hraðspóla og kíkja á milli fingrana.. taka hljóðið af og setja það aftur á... fela mig undir sæng o.s.frv.

Það var svo klukkan fjögur í morgun að ég sannfærðist um að það stæði engin á bakvið stólinn minn. Aðeins hálftíma seinna þorði ég upp í rúm. Sofnaði klukkan sjö í morgun. Fékk martröð.

Ég held ég taki mér hryllingsmynda pásu indefinately...

Tapaði níu þúsund kalli í dag og tölvan mín er biluð. Frábært.
Ég kaupi digital myndavél og skjákortið fer í vélinni minni.

Stundum held ég að ég sé cursed.

Ég sat við sjóinn og horfði út á öldurnar.
Ég leit upp og sá mann sem sagði:
"I'm Jim, and I'm an alcoholic."

"Good for you Jim"
Sagði ég og brosti til hans.

Byron truflaði okkur

þeir voru of seinir á fund
hjá AA í gula húsinu

Mér finnst stundum sætt þegar karlmenn leiðast.

Please Please Me


Which Beatles Album Are You?
brought to you by Quizilla

Eins og lesendur mínir vita er skjákortið mitt í fokki. Daginn sem ég komst að þessu var ég nýbúin að versla mér langþráða digital myndavél. Murphy's Law?

Ég var í arfavondu skapi þennan dag (eftir klukkan sjö, þegar ég komst að þessu) og fannst lífið allt tilgangslaust og ömurlegt. Tóti kom í heimsókn og ég sagði honum frá óförum mínum. Hann hlustaði á mig og þegar ég var búin að ausa úr skálum reiði minnar sagði hann mér mér sögu. Hann sagði mér söguna af konunni sem komst að því að þegar hún fengi ekki það sem hana langaði í.. þá væri það vegna þess að æðri máttur vildi að hún gerði/fengi eitthvað annað.

Ég horfði á hann og langaði til að gubba. Æðri máttur? Æðri máttur!
Hvern andskotann er æðri máttur að koma og fokka upp mínum plönum? Hvað? Má ég ekki eiga digital myndavél og fá að vinna myndirnar í tölvunni? Djöfuls æðri máttur alltaf... Klúðrar lífi mínu endalaust...

Tóti þagði.. enda búin að öðlast æðruleysi þótt hann sé soldið hræddur við að sýna það á síðunni sinni. Oh well.

Þegar ég komst svo að því í gær að viftan er farin í skjákortinu og það er ÓNÝTT varð ég ennþá skapverri. Ég sá fram á að þurfa að kaupa nýtt skjákort þar sem þessu var ekki viðbjargandi og ég var nýbúin að eyða öllum peningunum mínum í myndavélina sem þarf að nota við fúnkerandi skjákort.

Fari æðri máttur til helvítis hugsaði ég í baði og vorkenndi mér af mikilli ástríðu.

Í gærkvöldi hringdi svo síminn. Það var pabbi. Hann sagði: "Anna. Ég var að spá í að gefa þér bara það sama og ég gaf systur þinni í afmælisgjöf". Ég hugsaði: "Ó-vei. Andlitsbað og eitthvað svoleiðis." Algerlega óhæf til að gleðjast yfir nokkrum hlut þar sem tölvan mín lá á skurðarborðinu (eldhúsborðinu) og ég vissi að líf hennar var að fjara út.

"Já, ég ætla að gefa þér þrjátíu þúsund kall" sagði pabbi.

Ég skil ekki af hverju Jesú birtist mér ekki á þessu andartaki. Það hefði verið svo viðeigandi. En það er víst engin leið að gera mér til hæfis...

Þegar símtalinu lauk sleppti Tóti því að segja: "I told you so" en hann sagði: "ætli æðri máttur hafi bara ekki viljað að þú eignaðist betra skjákort" Svo brosti hann.

Vegna þessa er vélin mín up AND RUNNING og ég hef tekið gleði mína. Því þrátt fyrir að þvottavélin hafi gefið upp öndina í morgun er ég sannfærð um að eftir nokkra daga komi til mín góðhjörtuð manneskja sem gefur mér miklu betri þvottavél.

Amen.

Ég (ekki anna.is heldur þú lesandi góður) er...

22 sögðust vera kvenkyns og 23 sögðust vera karlkyns.

Ef ég gef mér að svindl hafi verið svipað hjá báðum kynjum giska ég á að það lesi ca 14 manns síðuna mína og að það séu jafnt konur og karlar.

Ég er að spá í að fara í bað, spila smá PS2 og tölvast smá. Vaxa mig og plokka það sem fer ekki með vaxinu (uber strong skessu hár), kíkja á vídeó, fara í matarboð, detta íða og horfa á klámmynd þegar ég kem heim.

Maður átti nú von á meira fjöri í vídeómyndinni "Leðurklædda stóðmerin".

Það er Benz station fyrir utan gluggann hjá mér í hægagangi. Bíllinn framleiðir hljóð sem líkist krybbuhljóði. Samt hærra og meira skerandi og of stutt á milli. Gæti verið krybba sem þjáist af maníu og er haldin sjúklegri athyglisþörf.

Ég get séð hvernig fólk missir vitið við langvarandi pyntingar. Ég er að þróa með mér óbeitaskilyrðingu. Verður óglatt þegar ég sé Benz.

Ég er búin að hengslast heimahjá mér í hvítri skyrtu einni fata nánast alla helgina fyrir utan eitt matarboð sem ég þáði og fór fullklædd í. Engin hefur boðist til að gefa mér nýja þvottavél og æðri máttur er out. Það er bara svona einfalt... í nútíma þjóðfélagi þarf að sýna fram á constant competence.. æðri máttur er engin undantekning.

Ég ætlaði að leggjast *aðeins* upp í rúm og hvíla mig *smá* um sjöleytið í gær.. gerði það.. sofnaði.. vaknaði eftir miðnætti. Lagðist í vídeógláp í hvítu skyrtunni.

Andleysi herjar á mig.

Ég á engan pening en ég á sundkort. Því miður lánaði ég sundkortið í gær og það gleymdist að skila því. Við Doddi gátum þessvegna ekki farið í sund fyrr en klukkan rúmlega fjögur, en þá hafði kortið skilað sér.

Þegar við komum ofaní laugina var sólin, sem hafði vermt allt í allan dag, farin. Heitu pottarnir voru yfirfullir og við Doddi náðum ekki að fíflast nógu mikið til að halda á okkur hita. Við fórum uppúr. Og sjá.. sólin var komin aftur um leið og við komum út.

Ég ákvað þessu næst að þvo bílinn, sem var drulluskítugur frá síðustu sveitaferð. Í leiðinni fór ég með skítugu kanaúlpuna, sem hefur dvalið í skottinu á annað ár, í hreinsun. Ég reikna ekki með því að sjá hana aftur þar sem ég gleymi iðulega að sækja drasl í hreinsun. (Gæti útskýrt af hverju ég á aldrei nein spariföt) Leið okkar Dodda lá næst í Sorpu. Losuðum dagblaða-drasl úr skottinu og einnig sex forugar trjágreinar sem Jóhanna smyglaði með heim úr fyrri sveitaferðinni.

Ég þvoði bílinn með AutoGlym sjampói og svampi (í hvítu skyrtunni), þurrkaði honum með vaskaskinni, ryksugaði, vínyl-hreinsaði, rúðu-pússaði og bumper-glansaði.

Bíllinn minn er eins og nýr... en ég þarf að fara í bað.

Kannski hellist andinn yfir mig í baði...

Þegar ég vil virkilega liggja í leti veit ég ekkert skemmtilegra en að púsla. Án gríns. Nema mér finnst bara gaman að púsla púsluspil frá Heye, eftir Ryba og Loup. Fyrsta púsluspilið sem ég eignaðist eftir Ryba heitir "Big Attack" og er frá 80-og eitthvað. -->

Heye er líklega þekktast fyrir Mordillo púsluspilin.. en mér finnst þau ekki eins skemmtileg.

Ég er því miður löngu búin að týna þessu púsluspili. Sorglegt. Ég er einmitt í stuði til að reyta hár mitt og skegg í örvæntingarfullri tilraun til að fá öll þessi helvítis bláu púsluspil til að passa saman og finna út hvaða helvítis skýi hvert púsluspil tilheyrir.

Hér fyrir neðan er hluti af öðru púsluspili eftir Ryba sem heitir "Romantic Town" og var gefið út árið 1985. Ef þú vilt sjá púsluspilið í allri sinni dýrð getur þú smellt á myndina.

Eitt af takmörkum mínum í lífinu er að eignast "Romantic Town" og púsla það áður en ég verð orðin of illa haldin af sjónleysi og liðagikt í fingrunum. Hvar á maður séns á að finna þetta?

Það er allt hægt.. þökk ebay-Germany... Svo lærir maður smá þýsku í leiðinni...

Þangað til ég finn það verð ég bara að láta "Castle Of Horror" (2000-26127) eftir Loup duga mér. Já.. eða "Who Did It?" (2000-8675) eftir Ryba sem er algjör snilld.

Eins og komið hefur fram er ég einföld manneskja og auðblekkt. Það er einmitt þessvegna sem ég skildi ekki alveg þessa færslu hjá Hexíu. Ekki það.. ég skil alveg hvað "að fara á drekk" þýðir og held að allar konur hafi gott af því að stunda það svolítið... -mikið stundum.

Það sem ég náði ekki alveg utanum var þegar Hexía talaði um að hún og nornin fóru saman á drekk.

Ég fór að velta því fyrir mér hvort nafnið Nornasveimurinn væri kannski notað yfir geðklofa þess sem skrifaði en fannst ólíklegt að svo veik manneskja kæmist í tölvu. Auk þess sem bloggið er allt of skemmtilegt til að vera eftir skitsó. Nema það sé málið.. en nei. Ég skildi þetta ekki.
Fór í bað en var engu nær.

Það var ekki fyrr en Norn póstaði sem það rofaði til í heilabúi mínu og ég áttaði mig á því að þetta eru tvær manneskjur/nornir sem eru að blogga. Annarsvegar Hexía og hinsvegar Norn.

Þessi uppgötvun mín róaði mig töluvert en mun ekki verða til þess að ég hætti að lesa Nornasveiminn. Ég bara skil hann aðeins betur.

Að lokum er vert að upplýsa að ég er tilnefnd til skarpskyggnisverðlauna Nóbels í ár.

Mig dreymdi furðulegan draum í nótt. Ég var í háskóla að læra verkfræði (held ég) og þegar ég var að skrifa komment á eitthvað blogg í herberginu mínu á vistinni kom strákur og bað mig að hjálpa sér.

Hann, og allir vinir hans, voru að reyna að pressa appelsínur en það gekk ekki hjá þeim vegna þess að pressan var biluð. Ég skildi ekki af hverju þeir vildu að ég hjálpaði þeim en fór á staðinn og með frisbee disk gat ég lagað pressuna. (það sem var að.. var að pressan fór ekki nógu langt niður og ég nenni ekki að útskýra hvernig hún leit út eða virkaði.. allavega virkaði að hækka neðra borðið með fisbee disk) Þegar ég var búin að laga pressuna fyrir þá fór ég að borða appelsínubörk.

Ég fór aftur í herbergið mitt, las kommentið og það var ekki eitt einasta orð rétt stafsett.

Ástæðan fyrir því að ég bjó á heimavistinni var sú að pabbi hafði tekið að sér tígrisdýr og ég þurfti að flytja að heiman...

Ég las einhverstaðar að heilastarfssemin minnkar um 10% hjá fólki sem er í fríi. Ég held að mín heilastarfsemi minnki miklu, miklu meira...

Ég skil ekkert og fatta ekkert þessa dagana. Vantar bara að ég slefi þegar ég er vakandi. Ótrúlegt.. ég hlakka til að fara að vinna.

Þá er WD-40 vertíðin runnin upp og í gær féll fyrsti geitungurinn.

Ég sat í stól og starði í tómið. Hugsaði ekkert. Slefaði. Skyndilega kallaði Doddi: "GEITUNGUR". Líf mitt öðlaðist tilgang á ný og ég spratt á fætur, þurrkaði mér um munninn og leit leiftursnöggt í kringum mig.
Ég sá hann... hann sveimaði í kringum lampann á hornborðinu. Andlit mitt skartaði illskulegu glotti.

Ég fór inní eldhús og opnaði eiturefnaskápinn. Á bak við ofnhreinsi, fægilög, gyllt spray í brúsa (frá þeim tíma sem ég hélt að líf mitt myndi lagast ef allt draslið í stofunni væri gyllt. Boy.. was I wrong..) klór, blásýru, rottueitur, zyclon-b og hársprey fann ég... WD-40, fjölnota ryðolíu sem ber nafn með rentu.

Ég tók lokið af brúsanum og festi rauða stútin á. Bætir miðið rosalega. Á meðan ég var að undirbúa mig heyrði ég í kvikindinu suða fyrir ofan hausinn á mér en ég var óhrædd, vitandi að innan fárra mínútna myndi líkið af þessum viðbjóði verma gluggakistu í stofunni. Næst lokaði ég öllum gluggum.

Í fyrradag slapp einn geitungur út um svalahurðina áður en ég náði að loka hann inni og spreya hann með dauðaspreyinu. Slík mistök mun ég ekki gera aftur.

Með alla glugga kyrfilega lokaða og Dodda inní skáp hófst safaríið. Ég var ekki búin að leita lengi þegar ég sá vængjaða viðrinið í stofuglugganum hjá begóníunni. Ég þurfti að meta hvort ég vildi heldur bíða og drepa hann í blómalausum glugga eða drepa bæði begóníuna og hann. Ah.. hún drepst hvort eð er í vetur þegar ég hætti að nenna að vökva hana.

Ég setti mig í stellingar. Það síðasta sem þessi geitungur sá áður en WD-40 þakti hárugan pöddulíkaman og kæfði hann var illskulegt augnarráð, glott og Dr Evil hlátur.

Ég hef það fyrir sið að skilja líkin eftir í glugganum öðrum til viðvörunar.

Ég er búin að púsla öll púsluspil sem eru í íbúðinni. Tvö 1000 stykkja, eitt 1500 stykkja o.s.frv. Ég er búin að sitja við síðan átta í morgun. Rétt leit upp til að henda skyri í krakkana í kvöldmat og lét þau borða inní stofu svo þau fengju ekki sígarettureykinn með skyrinu þar sem pússlu-bækistöðvar mínar eru á eldhúsborðinu. Ég er góð mamma.

Þegar ég stóð áðan með púsluspil fyrir aldurshópinn 2-5 ára með mynd af Gosa hvíslaði lítil rödd að mér að þetta væri orðið sjúkt. Classic. Ég er farin að heyra raddir líka. Ég púslaði Gosa sjö sinnum.

Þvílíkur léttir sem það verður að fá útborgað og hafa efni á að fara út úr húsi aftur.

"Ég er yfirleitt kysst áður en ég er tekin í rass" sagði ég við afgreiðslumanninn hjá Ríkisskattstjóra í dag þegar röðin var loksins komin að mér eftir tveggja tíma bið innanum eintómt hyski sem var að fletta upp hvað vinir og ættingjar voru með í tekjur á síðasta ári. Ég brenndi fötin sem ég var í og fór í bað þegar ég kom heim.

Ríkisskattstjóri ætti að vera kærður fyrir grófa valdníðslu. Ég eyddi þremur klukkutímum í að leiðrétta þann "leiða misskilning" sem hefur átt sér stað þar innandyra því í stað þess að fá endurgreitt 110 þúsund, heimtaði helvítis kvikindið á álagningaseðlinum að ég ætti að GREIÐA TILBAKA 53 þúsund. (Vert er að taka fram að ég hef ekki ennþá náð að finna mörkin þar sem ég enda og Tóti byrjar og segi þessvegna að ÉG hafi verið fucked.. ég er að vinna í því máli)

Eftir ég eyddi klukkutíma með handjárn, svipu, hótanir og almenn leiðindi í básnum hjá manngreyinu viðurkenndi hann að ég hefði rétt fyrir mér og leiðrétti málið. Vildi fyrst leiðrétta það á næsta ári en ég gerði honum grein fyrir því á grafískan hátt.. að ef þetta yrði leiðrétt á næsta ári hefði hann a.m.k. eitt líf á samviskunni þar sem LÍN væri á eftir mér.
Ó... sagði hann.. það er svoleiðis.. Og svo sló hann nokkrar tölur inn í tölvuna og lagaði málið. Ég, 110 þúsund krónum ríkari, dragnaðist út í bíl með pappírshauginn sem ég hafði tekið með mér til að sanna mál mitt.

Ég fékk útborgað í dag. Veiii..

djöfulsins, helvítis, andskotans drasl sem þessi helvítis leitarvél á simaskra.is er...