Mánudagur, 23. júní 2003
"Mér finnst þessi mynd einhvernvegin ekki vera þú" sagði bensínafgreiðslumaðurinn sem afgreiddi mig með 1/2l appelsín og camel lights eftir að ég spændi inn á planið á bensínstöðinni tvær mínútur í hálf tólf. Ég fattaði þremur mín. fyrr að í kvöld væri ekki rétta kvöldið til að hætta alveg að reykja. Nei, ég er ekki í afneitun. Ég geri mér fulla grein fyrir því hversu viljalaus aumingi ég er. -En þar sem ég þreif ofninn í dag fannst mér rétt að verðlauna mig með blásýru, tjöru og einhverju fleira sem ég kann ekki að nefna. Annars fer ég að halda að ég sé andsetin af föðurömmu minni, þvílíkt tuskuæði er ég búin að hafa undanfarið.
Ég get ekki tekið þessu kommenti bensínkarlsins öðruvísi en sem hrósi því þó ég hafi snarað mér út í strigaskóm, vanilla sky bol, gallabuxum sem eru of stórar og hanga varla upp um mig, gallajakka, með hárið út í allar áttir og ofnhreinsir á nefinu þá er það hátíð miðað við hvernig ég lít út á myndinni sem er í debetkortinu mínu. Ég myndi skanna hana inn og birta hana en er hrædd um að það yrði híað á mig.
Ég er búin að vera á leiðinni að stílísera flotta mynd til að hafa í debetkortinu og breyta undirskriftinni í eitthvað sem líkist minni undirskrift meira en sú sem er á kortinu.
Ég er allavega búin að fá það staðfest verbally að myndin er glötuð og sem betur fer líkist hún mér ekki baun. Ég held ég fari í að skipta um mynd um mánaðarmótin. Hvað ætli ég sé búin að segja þetta oft? Líklega jafn oft og ég hef ætlað að hætta að reykja.
Munurinn er sá að ég lifi í sjálfsblekkingu með myndina. Ég trúi því í alvörunni að ég muni einhverntíman gera eitthvað í þessu máli. Án gríns.