Miðvikudagur, 25. júní 2003
Ég hef áttað mig á því að ég er alveg glötuð. Ég namedroppa aldrei.
Best að bæta úr því snöggvast.
Fór í hjólageymsluna í morgun að stilla sögina mína. Á ganginum hitti ég George Michael og Andrew Ridgeley sem eiga sér athvarf á 2. hæð frá skarkala heimsins. Þeir eru ástfangnir upp fyrir haus en vilja ekki að heimspressan komist að því. Aðallega af því George skammast sín fyrir Wham árin og er hræddur um að ástarsambandið verði til þess að gamlir Wham-arar geri kröfu á kombakk. Hann hvíslaði því að mér í þvottahúsinu að þó að Andrew gæfi gott head þá gæti hann ekki spilað worth shit og þessvegna vill Goggi ekki taka upp samstarfið aftur.
Það er bannað að henda pizzakössum í ruslalúguna. Maður verður bara að labba með þá út í ruslageymslu. Ég ákvað að hreinsa til í hjólageymslunni eftir mig og fann fimm pizzukassa. Í einum var hálfétin pepperoni sneið sem ég sporðrenndi með bestu lyst því mánuðurinn er jú að verða búin eins og peningarnir á kortinu mínu. Í ruslageymslunni hitti ég Valdísi Gunnarsdóttur sem virðist vera búin að flytja lögheimilið sitt þangað. Ég kvarta ekki, alltaf rosalega fínt eftir að hún flutti þarna inn og ég hef meira að segja hætt að senda hálffulla mjólkurfernur í illa lokuðum poka niður rennuna. Ég get ekki sagt það sama um Halldór Ásgrímsson en það er önnur saga.
Á leiðinni upp úr ruslageymslunni var mér hent niður af meðlim víkingasveitarinnar og skipað að liggja niðri. Nágranni í næstu blokk hafði séð inn um glugga á húsinu þegar Bó Halldórs var að brýna samurai sverðið sitt með ferða smergelnum sínum í eldhúsinu. Nágranninn kallaði á lögregluna, "það er maður með djöfullegt augnarráð að brýna sverð í vesturbænum", sem kallaði út víkingasveitina. Þegar þeir áttuðu sig á að þetta var false alarm var efnt til alsherjar veislu, enda hafði lífum okkar allra verið bjargað þó ekkert okkar hafi verið í hættu fyrr en víkingasveitin mætti á staðinn með alvæpni.
Það má víst engin vita hverjir eru í víkingasveitinni en það var soldið skrítið að sitja og drekka tekíla með grímuklæddum mönnum sem kölluðu hvorn annan mr. blonde, mr. orange, mr. white, mr. pink, mr. brown og mr. blue. Keitel, niðri á fyrstu, fannst það hillarious og hringdi í Tarantino sem plataði Travolta til að literally fljúga í partýið. Sannast að það var ekki bruðl og óráðsía á sínum tíma að setja lendingarpall fyrir þyrlu á þakið þó fólk hafi bara hrist hausinn þegar stjórnin tók einróma ákvörðun um að gera það á þeim tíma sem eintómir björgunarsveitamenn voru í hússtjórninni.
Mig hefur lengi grunað að Tarantino væri gúrka og hann stóð fullkomlega undir væntingum mínum. Þegar Bó setti karíókíið í gang fór hann á kostum og flutti lagið "Rabbabara Rúna" af þvílíkri innlifun að það mun seint líða úr minni viðstaddra. Sérstaklega þar sem bandaríkjamenn hljóma alltaf eins og þroskaheftir þegar þeir syngja á íslensku. Við Bó og víkingasveitin orguðum úr hlátri. Hinum fannst þetta rosa flott og dönsuðu línudans yfir stofuna þvera og endilanga.
Þegar partýið hafði staðið í 48 tíma þurfti Eddie Murphy að fara en hann kom til að borga mér peninga fyrir að taka lagið hans úr "song of the week" hjá mér. Upp úr því sljákkaði í mannskappnum og sumir drápust í eigin ælu.
Mikið rosalega er Kevin Spacey myndalegur up close and personal. Ég öfunda George Michael ekkert smá núna.