Leigði mér þessa mynd af því ég vildi slappa af í kvöld og hafa það gott fyrir framan sjónvarpið. Það voru punktar í henni.

Ég hef reyndar ekkert að segja.

Þegar ég byrjaði að blogga þá datt mér ekki í hug að nokkur maður nennti að lesa það sem ég væri að röfla. Satt að segja þá dettur mér ekki í hug að nokkur maður nenni því.. Ég sækist ekki eftir því að vera flottasti, vinsælasti eða skemmtilegasti bloggari landsins. Mér finnst bara gott að fá að vera soldið klikk á síðunni minni og segja frá lífi mínu þar sem ég fer frjálslega með sannleikann.

Annars er þetta fyndið. Þegar maður hugsar til baka um hvernig maður hélt að lífið yrði. Mér fannst lífið vera búið 19 ára. Mér fannst ég ekki vera búin að neinu og of sein að gera allt. Í dag er ég 31 árs og finnst lífið vera rétt að byrja og það er svo margt sem mig langar til að gera. Einstein var on to something með þessari afstæðiskenningu.

Í kvöld fór ég á fund sem gekk vel og á bakarleiðinni kom ég við í lúgusjoppu. Kona um fimmtugt sem var 30 kg of þung afgreiddi mig. Ómáluð, þreytuleg með fitugt hár, góðleg augu og bólgna fingur. Ég var að dekra við mig, keypti kók í gleri og borgaði með 200 kalli. Þegar hún kom með afganginn brosti ég til hennar, þakkaði henni fyrir, hækkaði tónlistina og brosti til hennar aftur þegar Kylie Minouge byrjaði á diskósmellinum. Hún brosti til baka og við það hvarf þreytan úr andlitinu og augun urðu full af lífi. Hún varð falleg.

Palli: Ef þú ert þunglyndur farðu þá á lyf og í samtalsmeðferð.

Ef maður er með tannpínu, þá getur maður tekið verkjalyf til að gleyma henni. En hún fer ekkert. Hún grasserar lymskulega á meðan þú ert í parkodín vímu og ef þú hættir að taka painkillerinn.. þá kemur hún aftur. Verri en nokkru sinni fyrr. Að lokum drattast maður til tannlæknis og engist um í stólnum.. en fær bót meina sinna.

Þunglyndi er eins og tannpína. Hræðilegasti verkur sem þú getur ímyndað þér.. nema hann er í maganum, hálsinum, húðinni, heilanum.. öllum líkamanum. Þú getur farið á geðlyf og átt að fara á geðlyf ef þú ert mjög þunglyndur. Lyfin deyfa kvíðann/þunglyndið og manni líður betur, getur jafnvel farið á fætur og smælað framan í heiminn. En lyfin lækna ekki. Það er eitthvað sem veldur kvíðanum, eitthvað sem geðlyf vinna ekki á.
Kvíðinn bíður rólegur þangað til þú hættir að taka prósakkið. Þá sérðu eftir því að hafa ekki farið í stólinn og látið laga uppsprettu þunglyndisins. En það er erfið vinna, "pakki" jafnvel.

Fyrir þá sem vita ekki hvað þunglyndi er, halda jafnvel að það sé hreinn aumingjaskapur þá bendi ég á Lárus Helgason, yfirlækni geðdeildar Landspítalans og Ingólf Sveinsson, sérfræðing í geðlækningum.

Spurning mín til þessa liðs sem er með þetta þunglyndis átak er þessi:
Þýðir þetta að maður geti leitað sér lækningu á sálinni án þess að taka að sér skúringar í aukavinnu?

| anna | 0:49 |

comments